Adım Ayşe. Kırk iki yaşındayım. Bir ailem var; kocam ve iki harika çocuğumuz. On beş yıl önce yeni bir hayata başlamak için yurtdışına, İtalya’ya taşındık. Bu, yoksulluktan kurtulup saygın bir hayat kurmak ve çocuklarımızın mutlu bir ortamda büyümesini sağlamak için bilinçli bir adımdı.
Küçük bir Karadeniz köyünden geliyoruz. Evlendikten sonra bir süre ailelerimizle yaşadık; bazen benimkilerle, bazen onunkilerle. Ama üç yıl sonra anladık ki huzurlu bir hayat istiyorsak, buradan gitmemiz gerekiyordu. Ve gittik.
İlk zamanlar zordu. Düşük ücretli işlerde çalıştık, her kuruşu saydık. Ben çocuk bakıcılığı yaparken, kocam arabaları yıkadı. Roma’nın kenar mahallelerinde küçük bir ev kiraladık. Ama her şeyi birlikte yaptık. Birlikte para biriktirdik, birlikte ayakta durduk. Birkaç yıl sonra oğlumuz, ardından kızımız doğdu. Artık oturma iznimiz, mortgage aldığımız bir evimiz ve sadece geçinmek değil, yaşamak için de yeterli bir işimiz vardı.
Çocuklarımız okula gidiyor, etkinliklere katılıyor, sevgi ve saygı içinde büyüyorlar. Zengin değiliz ama yetiyor. Kimseden yardım istemiyoruz. Her şeyi kendimiz başardık.
Ve tam bu sırada, ailemden telefonlar gelmeye başladı. Annem ve babam hâlâ köyde yaşıyor. Bu yıllar boyunca bizi hiç ziyaret etmediler. Çocuklara bir hediye, bir teşekkür bile göndermediler. Ben elimden geldiğince para yolladım. İlaçlarını ödedim, kıyafetler gönderdim. Karşılığında sadece sitem: “Siz orada İtalya’da krallar gibi yaşıyorsunuz, biz burada sefalet içindeyiz!”
Sonra bardağı taşıran son damla geldi. Annem dedi ki: “Size taşınmaya karar verdik. Burada yapacak bir şey kalmadı. Sizin oralar sıcak, yemek var, torunlar yanınızda.” Tabii ki taşınma masraflarını da bizim karşılayacağımızı ekledi—ve bizimle yaşayacaklarını.
Donup kaldım. Bu bir teklif değil, emirdi.
Hiç sormadılar: “Size uyar mı? Bunu karşılayabilir misiniz? Boş oda var mı?” Hayır. Sadece, “Sıra sizde, bize bakacaksınız” dediler. Peki kimse bana baktı mı?
Hastalandığımda annem gelmedi. İtalya’da ilk aylar aç kaldığımızda bir fincan çay bile göndermedi. Çocuklar doğduğunda nineden bir oyuncak, bir kundak bile gelmedi. Şimdi ben, evimin huzurundan, ailemden vazgeçip benden vazgeçmiş olanlar için mi fedakarlık yapmalıyım?
Acımasız biri değilim. Yardım etmeyi reddetmiyorum. Zaten hem maddi hem manevi destek veriyorum. Ama çocuklarımın sürekli gerilim içinde, sitemler ve kaprisler dinleyerek büyümesini istemiyorum. Kocamın akşamları, kaynanasının nutuk çekmesini dinlememek için evden kaçmasını istemiyorum.
Neden çocuklarım odalarını paylaşsın, sırf anneannem “yer yetmiyor” diye? Neden kocam, kendisini “taşımak, doyurmak, temizlemekle” yükümlü gören bir evde yaşasın?
Neden hepimiz, birinin rahat bir emeklilik istemesi yüzünden hizmetçiye dönüşelim?
“Onlar sana can verdi!” diyenler çıkacaktır. Ama ebeveynlik sadece biyoloji midir?
Çocukken bana hediye alınmazdı. Doğum günlerinde pasta, kutlama olmazdı. Kıyafetlerimi elden, ayakkabılarımı iki yılda bir alırlardı. Hiç ailecek bir tatil hatırlamıyorum. Beni sevmediler—sadece katlandılar.
Evet, beni büyüttüler. Ama onlara rağmen büyüdüm.
Şimdi diyorlar ki “onlara iyi bir emeklilik borcum var.” Peki ben onların gençliğini mi çaldım? Çocuklarımın huzurunu feda etmek istemiyorum. BaşkalarınHayatımı, kocamı ve çocuklarımı korumak için bu sınırı koymam gerektiğini biliyorum.
