Kaynana her hafta sonu yardım istiyordu — ama bir gün artık gitmeyi bıraktım. Ben hizmetçi değilim ve kimse zamanıma hükmedemez.
Evlendiğimiz ilk günden beri kaynanamla ilişkilerimi düzeltmeye çalıştım. Sekiz yıl boyunca sabrettim, sorunları örtbas ettim. Eşimle köyden şehre taşındığımızdan beri, annesi — Emine Hanım — her hafta bizi arardı. Hep aynı şeyi söylerdi: “Hafta sonu gelin, yardım edin!” Bazen patates ayıklatır, bazen bahçeyi eşeletir, bazen de küçük kızı Ayşe’nin evine duvar kağıdı yapıştırtırdı. Her seferinde giderdik. Yardım ederdik.
Üstelik ben daha on sekiz yaşında değilim, sorumsuz bir hayatım da yok. Haftada beş gün çalışıyorum, iki çocuk büyütüyorum, ev işlerini yürütüyorum. Benim de bir evim, ailem var, en azından haftada bir dinlenmek istiyorum…
Ama Emine Hanım bizi bedava iş gücü olarak görüyordu. Bir kez yorgun olduğumu ima etsem hemen serzeniş başlardı: “Kim yapacak sizden başka?” Üstelik gerçekten zor durumlar olsa tamam, ama öyle değil! Bir keresinde ona gitmemi istemedi, sonra başka bir “önemli” iş için aradı — Ayşe’ye duvar kağıdı yapıştırmaya. Aptal gibi gittim. Ve tahmin edin ne oldu? Ben metreyle, ruloyla koştururken, “çalışkan” Ayşe aynada yeni manikürünü sergiliyor ve su ısıtıcısını defalarca çalıştırıyordu.
Eşim bunların hepsini görüyordu. Aptal değil, nasıl kullanıldığımızı biliyordu. Ama ağzını açamıyordu — çünkü bu onun annesiydi. Ben sustum, katlandım. Bir süreliğine.
Sonra bir gün, onunla annesine gitmeyi bıraktım. Kavga etmeden. Açıklama yapmadan. Sadece evde kaldım ve kendi planlarım olduğunu söyledim.
Kaynana tabii ki hoşnut olmadı. Hemen oğluna sorular yağdırmaya başladı, neden böyle “umursamaz” olduğumu. Eşim gitmemi rica etti — “Anne üzülmesin diye.” Ama artık bu oyunun bir parçası olmayacaktım.
Yorulmuştum. Otuz beş yaşında, hafta sonu dinlenmeye hakkım vardı, kendi işini yapmayanlara hizmet etmeye değil. Onların tavrında ne bir teşekkür, ne de saygı görüyordum. Sadece istek vardı.
O cumartesi, nihayet kendi evimi toparladım. Biriken çamaşırları yıkadım, güzel bir yemek pişirdim ve pazar günü — uzun zamandır ilk kez — kanepeye uzanıp kitap okudum. Harikaydı. Ta ki kapı çalınana kadar.
Kapıda Ayşe vardı.
Selam bile vermeden, doğrudan beni bencillikle suçlamaya başladı. Küstah, terbiyesizmişim, aileyi terk ediyormuşum, kaynanamın telefonlarını görmezden geliyormuşum. Yardım etmem gerektiğini söyledi — çünkü “artık ailenin bir parçasıydım.”
Sakin bir şekilde dinledim, iyi günler dileyip kapıyı kapattım.
Ama bu bitmedi. Aynı günün akşamı Emine Hanım bizzat geldi. Kapıdan girer girmez suçlamalara başladı: Nankördüm, o bizim için her şeydi, şimdi “şımarmıştım” ve büyüklerime saygısızlık ediyordum. Ona baktım ve aklıma yıllar boyu harcadığım saatler, hafta sonları geldi — yıkadığım, pişirdiğim, eştiğim, yapıştırdığım, temizlediğim her an… Hepsi onun için.
Şimdi benim evimde dikiliyor ve bana nasihat çekiyordu.
İşte o an anladım: Artık yeter.
Sessizce kapıya yaklaştım, açtım ve tek kelime etmeden dışarıyı işaret ettim. Şaşkına dönen kaynana mırıldandı ama çıkıp gitti. Ben kanepeme geri oturdum, kitabımı aldım ve rahat bir nefes aldım.
Biliyor musunuz, bu öfke değil. Bu savunma. Zamanımın ve enerjimin artık kimseye ait olmadığını anlamak. Eğer birine borçluysam, o da sadece kendime ve kendi aileme.
O gece rahat bir uyku çektim. Ve yıllar sonra ilk kez özgür hissettim.
