Bugün içim acı ve yalnızlıkla dolup taşıyor. Artık bu mücadeleyi tek başıma sürdürmekten yoruldum. Tüm hayatımı adadığım yetişkin çocuklarım, beni düşünmek bile istemiyor. Onlara bir ültimatom verdim: Ya bana yardım etmeye başlayacaklar ya da her şeyi satıp huzurevine taşınacağım.
Eşim Mehmet’le birlikte çocuklarımız – oğlumuz Murat ve kızımız Aylin – için her şeyi feda ettik. Onlar bizim mutluluğumuz, her şeyimizdi. Kendimizden kısarak onlara en iyi oyuncakları, giysileri ve eğitimi sağladık. Belki fazla şımarttık ama bu, sınırsız sevgimizdendi. Bizim gençliğimizde sağlayamadığımız her şeyi onlara vermek istedik.
En iyi özel dersler, İstanbul’daki prestijli üniversiteler, yurtdışı gezileri… Mehmet’le birlikte hepsinin masraflarını karşıladık. Ailemizle gurur duyuyordum, örnek bir aile olduğumuzu düşünüyordum. Çocuklarımızın hiçbir eksiği olmasın diye durmadan çalıştık. O zamanlar bize minnettar kalacaklarını sanıyordum.
Aylin evlenip hamile kalınca dünyam yıkıldı: Mehmet aniden kalp krizi geçirip vefat etti. Bu kaybı zar zor atlattım, o benim dayanağım, can yoldaşımdı. Ama kızım için dimdik durdum, ona destek olmam gerekiyordu. Aylin’e babaannemden kalan Çankaya’daki evi verdim. Murat evlenince de kayınvalidemden kalan iki odalı daireyi ona bıraktım. Çocuklarımın başlarını sokacak bir yerleri oldu, ama tapuları hemen üzerlerine geçirmedim.
Geçen yıl emekli oldum. Aslında çoktan emekli olmalıydım ama dayanabildiğim kadar mücadele ettim. 74 yaşında bile pek çok gencin önünde duruyordum, ama sağlığım yavaş yavaş bozulmaya başladı. Eklem ağrıları ve kalp sıkıntıları dayanılmaz hale geldi. Hayatın elimden kaydığını hissediyordum.
Büyük torunum Emre okula başladı, Murat’ın da yeni bir bebeği oldu. Elimden geldiğince Emre’yle ilgilendim, ama ikinci torunuma bakacak gücüm kalmamıştı. Zaten kimse de yardım istediğini söylemedi. Artık kendi işlerimi bile halledemez hale geliyordum. Çocuklarımı arayıp küçük bir yardım istediğimde – market alışverişi, temizlik yardımı gibi – hep bir bahaneleri vardı: İş, yoğunluk, yorgunluk…
Sadece bayramlarda görüşebiliyorduk. Geri kalan zamanlarda, güçsüzlüğümle ve ağrılarımla mücadele ederek tek başıma kalıyordum. Bir gün mutfakta düştüm ve kalkacak halim yoktu. Komşum Tülin olmasaydı ve ambulans çağırmasaydı, orada soğuk zeminde ölebilirdim. Hastanede çocuklarımı bekledim, ama sadece “Anne, işteyiz, gelemiyoruz” dediler. Taburcu olduğumda Aylin’den beni almasını istediğimde, soğukkanlılıkla “Taksi çağır, çocuk değilsin ya” dedi.
Hastaneden çıkar çıkmaz sosyal hizmetlerle görüştüm. İyi bir huzurevi bulmalarını ve fiyatlarını öğrenmelerini istedim. Artık yük olmaktan, bu kayıtsızlıktan yorulmuştum. Benimle ilgilenecek bir yerde yaşamak istiyordum.
Nihayet çocuklarım geldiğinde, tüm cesaretimi toplayıp şunu söyledim: “Ya bana yardım edeceksiniz ya da daireleri satıp huzurevine taşınacağım. Param bana yeter.” Aylin öfkeyle patladı: “Bizi mi korkutuyorsun? Bizi evsiz mi bırakacaksın? Kredilerimiz, çocuklarımız, sorunlarımız var, sen kendini düşünüyorsun!” Sözleri bıçak gibi saplandı. Onlara her şeyimi verdim, bir bardak su vermeye bile razı değiller mi?
Tepkileri beni paramı parça etti, ama bu duyarsızlık kararıma daha da sıkı sarılmamı sağladı. Çok şey istemiyorum – sadece hak ettiğim küçük bir ilgi. Ama hiçbir şey öğrenmediler. Dört duvar arasında, ihtiyaç duyulmayan biri olarak yaşlanmak istemiyorum. Ne olacağını bilmiyorum, ama başka çarem yok. Bu bir tehdit gibi görünebilir, ama onurlu bir yaşlılık için son şansım.
