Fatma, masif ahşap masasının başında, İstanbul’daki evinde oturuyordu. Elinde soğumuş çay bardağını sıkıca tutarken gözleri kararlılık ve yorgunlukla doluydu. Önünde, üçüncü kez yenilediği vasiyetnamesi duruyordu. Çocukları, Murat ve Aylin, uzun zamandır bu eve uğramamıştı, ama bugün onları “aile meclisi” için çağırmıştı. Söyleyecekleri içini yakıyordu: “Ya bana şimdi yardım edersiniz, ya da öldükten sonra mirastan bir kuruş alamazsınız.” Bu ültimatomun ailesini parçalayacağını biliyordu, ama artık sessiz kalmak bir seçenek değildi.
Fatma, tüm hayatını çocuklarına adamıştı. Kocasının vefatından sonra Murat ve Aylin’e tek başına bakmış, onlara sıcak kıyafetler ve okul kitapları alabilmek için iki işte birden çalışmıştı. Çocuklarının başarılarıyla gurur duyuyordu: Murat mühendis, Aylin ise doktor olmuştu. İstanbul’dan ayrılıp Ankara’da hayatlarını kurmuş, kendi ailelerini oluşturmuşlardı. Fatma onlar için seviniyordu, ama yıllar geçtikçe bu sevinç yerini yalnızlığa bıraktı. Bir zamanlar kahkahalarla dolan evi şimdi bomboştu. Artrit elleri tutmuyor, kalbi sık sık çarpıyordu, ama çocuklarının telefonları gittikçe seyrekleşiyordu. “Anne, işler çok, çocuklar, koşturmaca…” derlerdi; Fatma ise içine attığı kırgınlıklarıyla baş başa kalırdı.
Her şey, bir kış günü buzlu kaldırımda düşüp kalçasını kırdığında değişti. Komşusu ambulansı çağırmış, Fatma bir hafta hastanede yatmıştı. Murat ve Aylin gelmişti ama ziyaretleri kısa sürmüştü—iki gün, birkaç resmi “geçmiş olsun” ve sonra yeniden ortadan kayboldular. Fatma, ağrılarla ve günlük işleri halledememekle tek başına mücadele etti. Market poşetlerini taşıyamıyor, bahçedeki karı temizleyemiyor, hatta kavanoz kapağı açmak bile eziyet olmuştu. Çocuklarını aradığında, “Anne, birini tutsana, bize vakit mi kaldı?” cevabını duydukça içi acıyordu. Yabancıların yardımını değil, ailesinin ilgisini istiyordu.
O ültimatom, uykusuz bir gecede doğdu. Eski fotoğraflara bakar, piknikte Murat ve Aylin’in ona sarıldığı günleri hatırlayıp sessizce ağladı. Kimsesizlik içinde ölmek istemiyordu. Yıllarca biriktirdiği evi, arsası, parası—hepsi çocuklarına kalacaktı. Peki, ne karşılığında? Nadir telefonları ve yerine gelmeyen vaatleri için mi? Kararını vermişti: mirası istiyorlarsa, onun için bir hiç olmadıklarını göstermeliydi. Noteri çağırdı ve vasiyetine bir şart ekledi: “Sadece bana sahip çıkanlar mirasımı alacak.”
Murat ve Aylin geldiğinde, Fatma onları soğuk bir ifadeyle karşıladı. Lafı dolandırmadı. “Artık size yük olmaktan yoruldum,” dedi ve sesi gözyaşlarıyla titriyordu. “Eğer şimdi yanımda olmayacaksanız—gelip benimle ilgilenmeyecek, yardım etmeyecekseniz—vasiyetimi değiştireceğim. Her şey gaziler derneğine kalacak.” Odada ağır bir sessizlik çöktü. Murat kaşlarını çattı, Aylin gözlerini kaçırdı. Sağlık konuşması beklerken, hiç hazırlıklı olmadıkları bir darbe yemişlerdi. “Anne, bu şantaj,” diye homurdandı Murat, ve bu söz Fatma’nın yüreğini bıçak gibi kesti. “Hayır, bu adalet,” dedi sertçe, kalbinin hızla çarptığını hissederek.
Aylin ortamı yumuşatmaya çalıştı: “Anne, seni seviyoruz ama bizim de ailelerimiz var, her şeyi bırakıp gelemeyiz.” Fatma kızına baktı ve gözlerinde sevgi değil, öfke gördü. “Her şeyi bırakmanızı istemiyorum. Sadece çocuğum olmanızı istiyorum,” dedi ve gözyaşlarını göstermemek için arkasını döndü. Murat ve Aylin aynı akşam, “düşüneceklerini” söyleyerek gittiler. Ama Fatma biliyordu: geri dönmeyeceklerdi. Telefonları iyice seyreldi, seslerindeki sıcaklık tamamen kayboldu. Onu aralarında “bencil” diye anıyorlardı, ama Fatma kararından vazgeçmedi. Artık evi, sadece çıkar için gelenlere açık değildi.
Bir yıl geçti. Fatma, komşuların ve sosyal hizmetlerin desteğiyle idare etmeyi öğrendi. Bakıcı tutabilmek için arsanın bir bölümünü sattı, yaşlılar kulübüne giderek yeni arkadaşlar edindi. Yüreği hâlâ çocukları için ağrısa da, artık kurban gibi hissetmiyordu. Vasiyetini Gaziler Vakfı lehine değiştirdi. Murat ve Aylin bunu noterden öğrenince, telefonları da tamamen kesildi. Fatma ağladı, ama içinde bir rahatlama vardı. Artık sevginin satın alınamayacağını anlamıştı.
Şimdi bahçesinde günbatımını izlerken, Fatma mirası değil, dünyaya verebileceği şeyleri düşünüyor. Komşu çocuklarına ders veriyor, barınak için atkılar örüyor. Bir zamanlar anlamsız sandığı hayatı şimdi dolu dolu yaşıyor. Ama her gece yastığa başını koyduğunda, fısıldadığı bir söz vardı: “Affet beni, belki de yeterince iyi bir anne olamadım.” Doğruyu yaptığını biliyordu, ama çocuklarıyla arasındaki o kopukluğun acısı, hep içinde kalacaktı.
