**Hain Sürpriz: Kaynana’nın Gizli Planı**
Elif daha uykunun kollarındayken, kapının keskin zili sabahın sessizliğini İzmir’in bir banliyösündeki evlerinde paramparça etti.
“Mehmet, aç kapıyı,” diye mırıldandı, kocasını dirseğiyle dürterek.
“Uyuyorum,” diye homurdandı Mehmet, yorganı başına çekerek.
Elif, derin bir nefes alıp sıcacık yorganın altından çıktı ve terliklerini sürüyerek kapıya yürüdü. Açtığında donakaldı: eşikte kaynanası duruyordu.
“Semiha Hanım? Burada ne arıyorsunuz?” Elif’in gözleri şaşkınlıktan büyüdü.
Kaynana, gelinini cevaplamaya bile tenezzül etmeden, içeri adım attı. Arkasında ağır bir parfüm kokusu bırakarak.
“Elif, kim o?” Mehmet gözlerini ovuşturarak koridorda belirdi.
“Susuyorsun ha? Hadi, anlat karına sürprizimizi!” Semiha Hanım oğluna hafif alaycı bir bakış fırlattı.
“Ne sürprizi?” Elif ani bir hareketle Mehmet’e döndü, içini kötü bir his kaplarken. Bir şeylerin saklandığını anlamıştı ama başına gelecek darbeyi tahmin bile edemezdi.
“Yine mi?” Elif Mehmet’e çaresizce baktı. “Geçen hafta annene gidip işlerine yardım ettik ya! Yoruldum Mehmet, bu hafta sonunu sakin geçirelim en azından…”
Sesi titriyordu, gözleri yalvarıyordu ama Mehmet kararlıydı.
“Elif, biliyorsun annemin durumunu. Babam vefat ettikten sonra tek başına kaldı, zorlanıyor. Ben onun tek oğluyum, yardım etmeliyim.”
“Şimdi niye geldi peki?” Elif kendini zor tutuyordu.
“Duvarlar için bej rengi boya istemişti, bir de ufak tefek tamirat malzemeleri.”
“İnternetten sipariş edilemez miydi?” diye ümitli bir sesle sordu Elif.
“O işlerden anlamaz. Hafta sonu gideriz, biraz da hava alırsın.”
“Hava almak mı? İnşaat malzemeleri mağazasında mı?” diye burun kıvırdı Elif, içi öfkeyle doluydu.
Ama hafta sonunu mahvetmek istemiyordu. Telefonunu kaptı, hızlıca listedeki her şeyi sipariş verdi, malzemeleri seçti, ödemeyi yaptı. Artık Semiha Hanım’ın şehirdeki evlerine gelmek için bahanesi kalmamıştı. Teslimat cuma akşamına ayarlandığında, Elif içini çekti, her şeyin kontrol altında olduğunu düşündü.
Ancak şok geçirdiğinde cumartesi sabahı kaynanasının kocaman poşetlerle çıkageldiğini gördü.
“Bu kadar ağır şeyleri tek başıma mı taşıyacaktım?” Semiha Hanım Elif’e buz gibi bir bakış attı. “Mehmet, hiçbir şey söylemedin mi?”
“Semiha Hanım, bu bir sürpriz olacaktı,” diye kekeledi Elif, hâlâ pijamalarıyla koridorda durmuştu.
“Şimdi anladım,” dedi kaynana dudak bükerek. “Sus pus olmuşsun, anlat karına artık sürprizimizi!”
“Ne sürprizi?” Elif Mehmet’e döndü, sesi titriyordu. Sanki dünyası yıkılacaktı.
“Birkaç aylığına size taşınıyorum,” diye zafer dolu bir gülüşle açıkladı Semiha Hanım, paltosunu çıkarırken.
Elif bu haberi hazmedemeden, ikinci darbe geldi:
“Siz de benim köydeki eve.”
Semiha Hanım kraliçe edasıyla mutfağa ilerlerken, Elif Mehmet’in kolundan tuttu ve öfkeyle fısıldadı:
“Bu ne demek şimdi? Ne taşınması? Bunu hiç konuşmadık!”
“Affet, söylemeye vaktim olmadı,” dedi Mehmet omuz silkerek, sanki önemsiz bir şeydi. “Annem önerdi. Üzülme, yarın gitmiyoruz zaten.”
Elif, öfkesini içine atarak yatak odasına çekildi. Kaynanasının yanında tartışmak istemiyordu ama içi içini yiyordu. Akşam Mehmet nihayet açıkladı:
“Elif, bir düşün, bu bir fırsat! Köydeki evi istediğin gibi yenileyeceğiz. Portföyüne ekler, müşteri kaparsın! Tamirat sırasında orada kalırız. Annem yaşlandı, inşaat tozuna dayanamaz, ama işçileri denetlemek lazım.”
“O işi ben mi yapacağım?” Elif öfkeden nefesi kesildi.
“Ne var bunda? İşe ihtiyacın var, biz de seni düşünüyoruz!”
“Düşünmek mi? Beni ücra bir köye sürmek mi? İstemiyorum! Evimizi seviyorum!”
“Hemen gitmiyoruz,” diye geçiştirdi Mehmet. “Boyaları sen sipariş ettin, bir odayla başlarız. Annem rahat etsin.”
“Peki o inşaat tozundan nasıl etkilenmeyecek?” diye alay etti Elif.
“Pencereyi açarız, fark etmez. Hem kontrol de eder. Biz ona şart koşacak durumda değiliz. Bu ev onun, köydeki ev de benim.”
“Ev onun sadece sen miras işlerini hâlElif bir an duraksadı, sonra Mehmet’e dönerek, “Tamam,” dedi, “ama bu sefer kaynanamın dediklerini değil, bizim istediğimizi yapacağız.”
