**Çay Eşliğinde İhanet: Ayşe’nin Hikayesi**
Ayşe, işten erken çıktığı için içi hafiflemiş bir şekilde eve doğru yürüyordu. Eskişehir’in sokakları bahar ılıklığıyla doluydu ve birden fazla boş saatini nasıl geçireceğini düşünüyordu.
“Acaba Nuray’a uğrasam mı?” diye geçirdi içinden. “Uzun zamandır görüşemedik.”
Fikri hemen eyleme döktü. Bir pastaneden vişneli tart aldı ve yarım saat sonra Nuray’ın kapısını çalıyordu.
“Merhaba!” diyerek kapıyı açan Nuray’ın gözlerinde tuhaf bir ışık yanıp sönmüştü.
“Bak, sana sürpriz yapmaya geldim!” dedi Ayşe, elindeki tatlıyı uzatırken.
“Gir içeri, benim de sana bir sürprizim var,” dedi Nuray, sesinde gizemli bir tonla.
“Ne sürprizi?” diye şüphelendi Ayşe, ama cevap beklemeden mutfağa yöneldi. İçeri adımını atar atmaz, Nuray’ın “sürpriz” dediği şey karşısında donup kaldı.
“Evli bir kadının evinde, bekar bir arkadaşa yer yoktur,” derdi Ayşe’ye büyükannesi. “Uzak dur onlardan, kalbini açma, yoksa gözyaşlarına boğulursun.”
Ayşe hep büyükannesinin sözlerine kulak verirdi; zaten fazla arkadaşı da yoktu. Kimi zamanla kayboldu, kimi kavgalarla ayrı düştü, ama Nuray hep yanındaydı. İlkokuldan beri süren, kırk yıla yakın bir dostluktu bu. Bütün sevinçleri ve acıları paylaşmışlardı: Ayşe, kocası Cemal’le birlikte iki oğlunu yetiştirip İstanbul’a okumaya göndermiş, Nuray ise kızı Ece’nin başarılarıyla gurur duyar, onun mutlu bir gelecek kurmasını hayal ederdi.
“Benim mutluluğum olmadı, ama en azından Ece’nin olsun,” diye iç çekerdi Nuray.
“Kendine yüklenme,” diye teselli ederdi Ayşe. “Ece çok akıllı bir kız, her şey yoluna girecek. Hem senin de şikayet edecek bir durumun yok: harika bir kızın, güzel bir evin var. Kocanla işler yolunda gitmedi, evet, bu zor tabii.”
“Zor değil, yıllarca çektim onun yaptıklarını, hepsini affettim,” diye acıyla cevap verirdi Nuray. “Düzelir diye bekledim, ama o daha da kötüleşti.”
Ayşe, arkadaşının hikayesini kendi yaşamış gibi biliyordu. Nuray’ın kocası, Selim, hep başka kadınların peşindeydi. O, kızını büyütürken, ailesine destek olurken, iki işte çalışırken, Selim başkalarının ilgisiyle keyif çatıyordu. Bazen aşklarını gizlemeyi başarıyor, ama genellikle her şey kavgalarla bitiyordu. Selim, ailesi için değişeceğine dair yeminler ederdi ve Nuray her seferinde inanırdı. Ta ki üç yıl önce genç sevgilisine kaçana kadar.
“Ece artık büyüdü, anlar, biz zaten birbirimize yabancıyız, dolayısıyla uzatmaya gerek yok,” demişti o gün.
Nuray toparlanmaya çalışırken, Selim tüm birikimlerini alıp gitmişti. Ev Nuray’ın ailesine aitti, bu yüzden onu alamazdı. Ama parayı “geçmiş yılların adil bedeli” olarak görmüştü. O karanlık günlerde, Nuray’ın yanında duran tek kişi Ayşe’ydi.
“Anne, sen hep büyükannenin dediği gibi, bekar arkadaşların evine gelmemesi gerektiğini söylerdin,” diye hatırlatırdı büyük kızı Zeynep.
“Aman, saçmalama,” diye savuştururdu Ayşe. “Nuray’la neredeyse kardeş gibiyiz, onu zor durumda bırakamam.”
“Tamam anne, şaka yapıyoruz,” diye gülerdi küçük oğlu Can. “Ama sen bizi bu büyükanne nasihatleriyle bunaltıyorsun, bir de bakmışsın Nuray teyze neredeyse her gün bizde.”
“Ne saçmalıyorsunuz?” diye çıkışırdı Ayşe. “Nuray’ın babanızı baştan çıkaracağını veya ailemizi yıkacağını mı düşünüyorsunuz? Onunla ve Ece’yle neredeyse bir aileyiz, bu kadar saçmalamayın!”
“Şaka yapıyoruz anne,” diye kahkahalar atardı Zeynep. “Nuray teyze bizim için öz teyzemiz gibi, sizin yaşınızda ne entrikası olacak?”
Ayşe, çocukların şakalarını ciddiye almazdı. Gençken gerçekten de büyükannesinin sözlerine uyardı, ama Cemal hiç şüphe uyandıracak bir hareket yapmadı. Sakin, güvenilir bir adamdı, ailesi için çalışır, hafta sonlarını evde gazete okuyarak veya tamirat yaparak geçirirdi. Selim’le eskiden arkadaş olsalar da, Nuray’ın boşanmasıyla görüşmeleri kesilmişti. Ayşe ve Cemal, Nuray’ın yanında durmuş, Selim ise yeni hayatına dalarak herkesle bağını koparmıştı.
“Nuray yalnız kalıyor, onu bayramlarda çağıralım,” derdi Ayşe, Cemal de onaylardı.
“Nuray’ın musluğu akıyor, bir bakıver,” diye rica ederdi, o da hiç sesini çıkarmadan tamir ederdi.
“Cumartesi Nuray arabasını tamir ettirmek istedi,” diye devam ederdi Ayşe. “Yazlıktan eşya taşıyacak, yabancı çağırmak istemiyor.”
Cemal sessizce her isteği yerine getirirdi: tamir eder, taşır, yardım ederdi. Karşılığında Nuray, yazlıktan sebze getirir, pasta yapar, her şey doğal görünürdü.
“Sen çok gözüpek bir kadınsın,” diye başını sallardı iş arkadaşı Leyla, bu dostluğu duyunca. “Hem arkadaşına hem de kocana bu kadar güvenip ikisini yalnız bırakabiliyor musun?”
“Saçmalama,” diye gülerdi Ayşe. “Nuray’la neredeyse kız kardeş gibi olduk, düğünümüzde şahidimdi. Cemal’le neredeyse otuz yıldır birlikteyizAyşe, boş evde tek başına çıkmaz bir labirentte kaybolmuş gibi hissetti, ama zamanın yaralarını saracağına dair inancını asla yitirmedi.
