Bir aile için yemek hazırlıyordum, ama kızımın arkadaşları hepsini yiyiverdi!
Kızım Elif, gerçek bir sosyal kelebek. Sıcakkanlılığı ve güler yüzü insanları kendine çeken bir mıknatıs gibi. İstanbul’daki evimiz her zaman onun arkadaşlarıyla dolu — sadece sınıf arkadaşları değil, farklı yaşlardan çocuklar. Bu kadar arkadaş canlısı olmasına seviniyorum, ama son zamanlarda durum kontrolden çıktı ve çaresizlik sınırındayım.
Her şey, Elif’in arkadaşlarını eve çağırmaya başlamasıyla başladı. Dışarısı soğuk, kış mevsimi, çocukların sıcak bir yerde oynamasına karşı değilim. Eskiden onlara çay, kurabiye ikram eder, müzik açar, oyunlar kurardı. Misafirperverliği beni bile duygulandırırdı. Ama şimdi daha önce hiç görmediğim çocukları getiriyorlar ve davranışları beni şoke ediyor.
Geçen gün işten döndüğümde mutfakta iki yabancı genç gördüm. Tüm aile için iki gün yetecek kadar yaptığım mercimek çorbasını doğrudan tencereden yiyorlardı! Bir kaşık bile kalmamıştı. Kirli tabakları lavaboya bırakıp, vedalaşmadan çıkıp gittiler. Öfkeden deliye dönmüştüm. Akşam yemeğimiz olmadığı gibi, yeniden yemek yapacak halim de yoktu.
Elif’e, eve yabancıları getirmemesi ve ailemizin yemeğini onlara ikram etmemesi gerektiğini anlatmaya çalıştım. Kurabiye, çikolata — neyse, ama buzdolabındaki yemekler ailemiz için. Elif, alev alev oldu, beni cimrilikle suçlayıp odasına kaçtı. Kapıyı öyle bir çarptı ki camlar sarsıldı. Kilitledi ve benimle konuşmayı reddetti. Suçlu hissediyordum ama başka ne yapabilirdim ki?
Patates haşladım, köfte kızartıp sofrayı kurdum. Elif açıkça inatlaşarak yemek yemedi, sanki ben düşmanıymışım gibi. Sabah işe giderken, “Yemek iki gün yetecek kadar, geç geleceğim, akşam yemek yapamayacağım,” diye uyardım. Ama gece saat 11’de eve döndüğümde, kocam Mehmet, bomboş mutfakta patates kızartıyordu. Elif’in arkadaşları buzdolabını yine talan etmişti. Kızım yine odasına kapanmış, konuşmaya bile yanaşmıyordu.
Çaresizim. Ona nasıl ulaşabilirim? Dinlemiyor, saçma sapan suçlamalarla karşılık veriyor: “Cimrisin, arkadaşlarımı sevmiyorsun!” Belki ergenlik dönemi mi? Yoksa biz, ebeveynler olarak bir şeyleri mi kaçırdık? Nasıl davranacağımı bilemiyorum. İçim paramparça: Kızımın mutlu olmasını istiyorum ama bu yağmaya boyun eğemem.
Cimri değilim ama bütçemiz zorlanıyor. Ailemizi doyurmak için kocamla birlikte canla başla çalışıyoruz. Kendi aileme lezzetli yemekler yapmaya çabalıyorum, sonunda başkalarının çocuklarını doyuruyorum. Annem, “Artık kemer eline almanın zamanı geldi!” diyor. Ama şiddete karşıyım. Bu sorunu konuşarak çözmek istiyorum, ama nasıl? Elif iletişim kurmuyor ve öz kızımla olan bağımı kaybettiğimi hissediyorum.
Ne yapmalıyım? Elif’e, yaptıklarının ailemizi zor durumda bıraktığını nasıl anlatırım da kırmam? Arkadaşlarının evimizi bir yemekhane gibi görmemesi için sınırları nasıl koyabilirim? Siz de böyle bir durumla karşılaştınız mı? Fikirlerinizi paylaşın — artık dayanacak halim kalmadı…
