İki yıldır kızımın sesini duymuyorum. Elif sosyal medyada fotoğraflar paylaşıyor, arkadaşlarıyla görüşüyor, kendi hayatını yaşıyor. Ama bana ne arıyor ne de mesaj atıyor. Elif artık yetişkin bir kadın, iki yaşında bir kızı ve bir eşi var, İstanbul’da kendi evlerinde yaşıyorlar. Ben her zaman disiplinli biri oldum—hem kendime hem de çevremdekiler karşı. Elif de bu kuralın dışında kalmadı.
Anne olmak, biraz da titiz olmak demek. Elif’in iyi notlar almasını, ev işlerine yardım etmesini, kendine özen göstermesini istedim. Şimdi kendi ailesi olsa bile, onun hatalarını görmezden gelemiyorum. Ziyaretine gittiğimde ister istemez dikkatimi dağınıklık çekiyordu: eşyalar ortalıkta, bulaşıklar birikmiş, dolaplar karmakarışık. “Böyle nasıl yaşanır?” diye sorardım, raflardaki kıyafetlerini düzeltirken. Elif, ergen gibi iç çekip homurdanarak toparlamaya başlardı, sırf ben susturayım diye.
Kızı bakımsız bir odada büyüyor, bulaşıklar haftalardır lavaboda, Elif’in eşi de bana kalırsa tam bir işe yaramaz. Kim söyleyecekse doğruyu, anne söylemeyecek de kim söyleyecek? Ama bir yıl önce her şey değişti. Elif bir anda telefonlarıma cevap vermeyi kesti. O gün, yeğenimin kızının üç yaşında okumaya başladığını anlatıyordum. Elif kaşlarını çattı ve “Neden benim çocuğumu başkalarıyla kıyaslıyorsun?” diye sordu.
Fark bu kadar ortadayken kıyaslamamak mümkün mü? Bu, son konuşmamızdı. Sonradan öğrendim ki evin anahtarlarını değiştirmiş ve beni görmek istemiyormuş. Geçici bir kızgınlık diye düşündüm. Elif aklını başına alacak, gelecek ve özür dileyecek diye bekledim. Ama zaman geçti, o sessiz kaldı.
Ağustos’ta doğum günümdü. En azından bir mesaj bekledim, ama Elif annesini hatırlamamış bile. Ertesi gün öfkeye dayanamayıp başka bir numaradan aradım. “Benimle konuşmak istemiyorsan,” dedim, “o zaman çık git benim evimden!”
Aslında altı yıl önce, düğününden önce, evi Elif’in üzerine yapmıştım. Kocası üç kuruş kazanıyordu, genç aileye yardım etmek istedim—buna gücüm vardı. Ama şimdi beni hayatından silmişken, gidip kendine yeni bir ev bulsun! Elif soğuk bir tavırla cevap verdi: Tüm evraklar düzenli, ev yasal olarak onun, kimse onu çıkaramaz.
Yoksa ben haksız mıyım? Bu kadar özgürse, gidip kendi evinde kanıtlasın! Ona her şeyimi verdim, karşılığında sadece bir hiç aldım. Yüreğim acıyla sızlıyor, ama bu ihaneti asla affedemem…
