İki yıldır kızımla konuşmuyoruz. Geçen yıl Elif aniden telefonlarıma cevap vermeyi bıraktı.
Elif sosyal medyada fotoğraflar paylaşıyor, arkadaşlarıyla görüşüyor, kendi hayatını yaşıyor. Ama bana ne bir mesaj atıyor ne de arayıp halimi hatırımı soruyor. Elif artık büyüdü, kendine ait bir ailesi var—iki yaşında bir kızı ve eşi. İstanbul’da kendi dairesinde oturuyorlar. Ben her zaman hem kendime hem de çevremdekiler karşı katı oldum. Elif de bundan nasibini aldı.
Anne olmak, titiz olmaktır. Elif’in derslerinde başarılı olmasını, ev işlerine yardım etmesini, kendine çeki düzen vermesini istedim. Şimdi bile kendi ailesi olsa da, onun eksiklerini görmezden gelemiyorum. Ziyaretine gittiğimde gözüme çarpan dağınıklık beni rahatsız ediyordu—eşyalar ortalığa saçılmış, bulaşıklar yıkanmamış, dolapların içi karmakarışık. “Böyle nasıl yaşanır?” diye söylenirken, üst üste yığılmış kıyafetlerini düzeltmekten kendimi alamazdım. Elif ergen gibi iç çekip, ben susmam için hemen toparlamaya başlardı.
Kızı bakımsız bir odada büyüyor, bulaşıklar haftalarca lavaboda birikiyor, Elif’in kocası da benim gözümde tam bir tembel. Kim, bir anne kadar doğruyu söyleyebilir? Ama bir yıl önce her şey değişti. Elif bir anda telefonlarıma çıkmaz oldu. Son konuşmamızda yeğenimin kızının üç yaşında okumaya başladığını anlatmıştım. Elif kaşlarını çatarak, “Neden çocuğumu başkalarıyla kıyaslıyorsun?” diye sormuştu.
Fark bu kadar ortadayken nasıl kıyaslamam? Bu son konuşmamızdı. Sonradan öğrendim ki evin kapılarının kilidini değiştirmiş ve beni görmek istemiyormuş. Geçici bir kızgınlık, dedim kendime. Aklı başına gelir, gelip özür diler. Ama zaman geçti, o ise sustu.
Ağustosta doğum günümdü. En azından bir mesaj bekledim, ama Elif annesini hatırlamadı bile. Ertesi gün öfkeye yenik düşüp başka bir numaradan aradım. “Benimle konuşmak istemiyorsan,” dedim, “o zaman çık git evimden!”
Aslında altı yıl önce, düğününden önce, evimi Elif’in üzerine yapmıştım. Kocası çok az kazanıyordu ve genç çifte yardımcı olmak istedim—bunu yapabilecek durumdaydım. Ama şimdi beni hayatından silmişken, gitsin kendine yeni bir ev bulsun! Elif soğukkanlılıkla cevap verdi: tüm belgeler düzenlenmiş, ev yasal olarak onun, kimse onu çıkaramaz.
Haksız mıyım? Bu kadar özgürse, gidip kendi evinde yaşasın o zaman! Ben ona her şeyimi verdim, karşılığında aldığım sadece bir hiç oldu. Yüreğim acıyla sızlasa da, bu ihaneti affedemiyorum…
