Adım Ebru. Aileminin hikayesi, acı ve kayıplarla dolu bir yumak gibi. Beş yaşındayken annemle babam ayrıldı. Annem başka bir adama tutulup boşanma davası açtı. Kısa sürede yeniden evlendi. Babamsa hiçbir zaman beni unutmadı: nafaka ödedi, hafta sonlarında beni İzmit’in kenar mahallelerindeki evine götürdü. O karanlık yıllarda onun sevgisi biricik sığınağımdı.
Sonralık babam, ilk eşinden iki çocuklu bir dul olan Aylin’le evlendi: Kerem ve Deniz. Onlarla hemen kaynaştım. Artık babamın yanındaki hafta sonları bir bayram gibiydi; orada isteniyor, o sıcak ailenin bir parçası hissediyordum. Annemin evine dönmek istemiyordum—orada her şey farklıydı.
Annem yeni eşinden iki çocuk dünyaya getirdi: bir oğlan, bir kız. Üvey babasıyla bir iş kurdular, ama batırdılar. Borçlar kartopu gibi büyüdü. Merkezdeki geniş İzmit dairesini satıp kenarda küçük bir iki odaya sıkıştılar. Beş kişi, iki odada—yaşanmaz hale gelmişti.
Üvey babam içmeye başladı. Annem çalışmaya gitti, ben de daha ergen yaşta kardeşlerimin bakıcısı oldum. Bu beni kırdı. Bir gün eşyalarımı toplayıp babamın yanına gittim. O günden sonra annemi görmedim. Sadece kardeşlerimin yetimhaneye alındığını, onun velayetinin elinden alındığını duydum. Üvey babam da kayıplara karıştı.
Babamın yanında yeniden canlandım. Aylin ve annesi, büyükanne Sevgi, beni öz evlatları gibi benimsedi. Yıllar geçti, şimdi 34 yaşındayım. Evliyim, iki çocuğum var. Kerem ve Deniz de yuva kurdu. Artık yalnız kan değil, sevgiyle bağlı gerçek bir aileydik.
Büyükanne Ayşe—annemin annesi—ölünce bana İzmit’in sakin bir köyündeki evini miras bıraktı. Bir yıl sonra babamı kaybettik. O da şehirdeki dairesini Kerem’le Deniz’e, bana da arabasını vasiyet etti. Bir de yarım kalmış bir yazlık vardı. Satmayıp hep birlikte veya geçirebilmek için elden geçirdik.
Ve hiç beklemediğim bir anda o çıkageldi: annem. Son görüşmemizin üstünden 20 yıl geçmişti. Adresimi bulup kapıma dayanmıştı, sanki o uzun sessizlik hiç yaşanmamıştı.
“Duydum ki büyükanne sana ev bırakmış,” diye girdi lafa, hiç hazırlıksız. “Baban ne bıraktı peki? Senin bir de kardeşlerin var! Adalet nerede? Bu miras senin değil, hepimizin. Hepsini sat, parayı üçe bölelim.”
Donakaldım, kulaklarıma inanamıyordum. Beni terk eden bu kadın şimdi bana kalanları paylaşmak mı istiyordu?
“Hiçbir şeyi bölmeyeceğim,” dedim sertçe. “Çık git.”
Belki acımasızca ama vicdan azabı çekmiyorum. O benim için bir yabancı. İkinci evliliğinin çocukları da öyle. Benim gerçek ailem Kerem, Deniz, Aylin. Tüm bu yıllar boyunca yanımdaydılar, sevinçleri de kederleri de paylaştılar.
Yazlığın tadilatını bitirdik. Artık çocuklarla, Kerem’le, Deniz’le, Aylin’le toplandığımız bir mutluluk köşesi. Orada kahkahalar atıyor, babamı, büyükanneyiO günler geride kaldı ve artık sadece geleceğe bakıyorum.
