Adım Ayşe. Ailemin hikayesi acı ve kayıplarla dolu bir yumak. Beş yaşındayken annemle babam boşandı. Annem başka bir adamla tanışıp boşanma davası açmıştı. Kısa sürede yeniden evlendi. Babam ise beni hiç unutmadı: nafaka ödedi, hafta sonları beni İstanbul’un dışındaki evine götürdü. O zorlu yıllarda onun sevgisi benim için bir sığınaktı.
Sonraları babam, ilk evliliğinden iki çocuğu olan bir kadınla, Emine Yılmaz’la evlendi. Çocukları, Mehmet ve Zeynep’le hemen kaynaştım. Babamın yanında geçirdiğim hafta sonları bayram gibiydi; kendimi o sıcak ailenin bir parçası gibi hissediyordum. Annemin yanına dönmek istemiyordum, çünkü oradaki hayat çok farklıydı.
Annem yeni kocasından iki çocuk dünyaya getirdi: bir oğlan, bir kız. Üvey babamla birlikte bir iş kurmuşlar ama batırmışlar. Borçlar birikmiş, kar yerine. İstanbul’un göbeğindeki geniş dairelerini satıp şehrin kenar mahallesinde küçücük bir eve taşınmak zorunda kalmışlar. İki odada beş kişi, yaşanmaz hale gelmişti.
Üvey babam içkiye başladı. Annem çalışmaya gitti, ben de daha ergen yaştayken kardeşlerimin bakımıyla baş başa kaldım. Bu beni bitirdi. Bir gün eşyalarımı toplayıp babamın yanına taşındım. O günden sonra annemi görmedim. Sadece kardeşlerimin yetimhaneye alındığını ve onun velayetinin elinden alındığını duydum. Üvey babam da kayıplara karışmıştı.
Babamın yanında yeniden hayata döndüm. Emine Teyze ve annesi, büyükanne Fatma Hanım, beni öz evlatları gibi kucakladı. Yıllar uçup geçti, şimdi 34 yaşındayım. Evliyim, iki çocuğum var. Mehmet ve Zeynep de yuva kurdu. Artık sadece kan bağıyla değil, sevgiyle de kenetlenmiş bir aileyiz.
Babaannem Hatice Hanım vefat ettiğinde, bana İstanbul yakınındaki bir köydeki evini miras bıraktı. Bir yıl sonra babamı da kaybettik. O, İstanbul’daki dairesini Mehmet ve Zeynep’e, bana da arabasını bıraktı. Bir de yarım kalmış bir yazlık vardı. Hep birlikte tatil yapabilmek için satmayıp tamir ettik.
Tam hiç beklemediğim bir anda, o çıkageldi—annem. Son görüşmemizin üzerinden 20 yıl geçmişti. Adresimi bulmuş, kapıma dayanmıştı, sanki bu uzun sessizlik hiç yaşanmamış gibi.
“Duydum ki babaannen sana köydeki evi bırakmış,” dedi girizgâhsız. “Peki baban sana ne bıraktı? Senin bir kardeşin daha var! Bu adalet mi? Bu miras senin değil, hepimizin. Sat hepsini, parayı üçe bölelim.”
Donakaldım, kulaklarıma inanamadım. Beni terk eden bu kadın, şimdi bana ait olan şeyleri paylaşmak mı istiyordu?
“Hiçbir şeyi paylaşmayacağım,” dedim kesin bir dille. “Çık git.”
Belki acımasızca ama hiç vicdan azabı çekmiyorum. O benim için bir yabancı. İkinci evliliğinden olan çocukları da öyle. Gerçek ailem Mehmet, Zeynep ve Emine Teyze. Bütün bu yıllar boyunca hep yanımda olduYazlıkta hep birlikte kahkahalar atarken, annemin kapıyı çalışından beri içimde bir gram bile pişmanlık yok.
