Bilmem gereken bir hikaye var, ailemde yaşandı ve hâlâ içimi kemiriyor. Başrolde kuzenim Elif var. İyi kalpli, çalışkan, her zaman yardıma hazır bir insan. Son 12 yıldır her gün iş çıkışı babaannesi Fatma Hanım’a uğrardı. Temizlik yapar, alışveriş getirir, pencereleri siler, ocağı cilalardı. Çarşafları elde yıkar, babaannesinin şikayetlerini dinler, ayakları şişince okşayıp rahatlatırdı. Hiç şikayet etmeden. Çünkü bir zamanlar annesi küçük kardeşiyle ve kariyeriyle meşgulken, onu büyüten babaannesiydi.
Elif, Fatma Hanım’ı hep en yakını olarak gördü. Köfteleri o öğretti, annesi meşgulken tiyatroya o götürdü, derslerine o yardım etti. Elif büyüdü, bankada iş buldu, oğlunu doğurdu, babaannesi hep yanındaydı. Sonra Fatma Hanım yaşlandıkça, tansiyonu çıktıkça, halsizleştikçe, Elif her şeyi üstlendi. Su sayacını o okurdu, eczaneden ilaçları o alırdı, insülini o yapardı. Oysa Fatma Hanım’ın bir kızı daha vardı – Elif’in annesi. Kendi evi, düzenli işi, arabası vardı ama 12 yıl boyunca bir kase çorba bile getirmedi.
Geçenlerde Elif işini kaybetti. Habersizce, bir anda. Birikimleri tükenince anladı ki kredi çıkmaz. İlk defa ellerinin titrediği bir konuşmayı yapmaya karar verdi. Cumartesi geldi, her zamanki gibi temizlik yaptı, çamaşırları astı, babaannesine nane çayı demledi. Sonra yanına oturdu ve sakin sakin:
“Büyükanne, hiçbir şey talep etmiyorum. Ama belki… evi bana yazabilir misin? Şimdi değil, gelecek için. Beni ne kadar sevdiğini biliyorsun. Çocuğumla başkalarının evinde yaşamak istemiyorum. Ben sana zaten kendi kızın gibiyim…”
Babaannesinin cevabı buz gibiydi:
“Hayır, Elif. Ev benim kızımın olacak. Senin annenin. Her şey olması gerektiği gibi. Sonra istediklerini yaparlar.”
Elif’in boğazı sıkılmıştı, kafasında çınlıyordu. Sanki yıllarca sırf sevdiği için yaptığı her şey, silinen yerler, pişirilen çorbalar hiçbir şey ifade etmemişti.
Ağlayarak çıktı. Veda bile etmedi. Günler geçti, hâlâ gitmeye gücü yok. Evde oturuyor, boşluğa bakıyor ve bana soruyor:
“Hiçbir şey istemedim bu yıllar boyunca. Hak etmedim mi? Çocuğum için güvence istemek kötü mü? Beni seven büyükannem neden böyle bir çıkar görmek istedi?”
Ben ne diyeceğimi bilmiyorum. Fatma Hanım’ı çocukluğumdan beri tanırım. Katı prensipleri olan bir kadın. Ona göre düzen kutsaldır. Kim bakarsa baksın, ev “ailenin hattından” giden kızına kalmalıdır. Gerisi ise, onun deyimiyle “insanlık görevi”dir, alışveriş değil.
Peki sevgi kan bağıyla miktarlanır mı? Yanında olan, hiçbir karşılık beklemeden seven kişi minnettarlığı hak etmez mi?
Şimdi Elif babaannesiyle nasıl konuşacağını bilemiyor. Kırmak istemiyor ama hiçbir şey olmamış gibi davranamıyor da. Kalbi kırık. İhanete uğramış hissediyor.
Kimseyi savunmuyorum. Ama bazen yaşlıların korktuğunu düşünüyorum. Asıl yakınlarının kızları değil, torunları olduğunu kabullenmekten korkuyorlar. Bir imzanın ailede kavgaya yol açmasından korkuyorlar. Değişimden ürküyorlar. Belki Fatma Hanım da sadece savunmadaydı.
Elif ise… Elif hâlâ çorba pişiriyor. Şimdi sadece oğluna. Ve ona minnet etmeyi öğretiyor. Çünkü nankörlük, her bıçaktan daha derin yaralar.
