Andre ile evlendiğimizde hemen kendi evimizin hayalini kurmaya başladık. Küçük bir şehirde, Adana’nın yakınlarında yaşıyorduk ve sadece kendi çabamıza güveniyorduk. Ailem bize yardım edemezdi, Andre ise büyükannesi, Emine Hanım, ile büyümüştü ve onun evine geri dönmek istemiyordu. Annesiyle neredeyse hiç konuşmuyordu; o sadece ara sıra büyükannesiyle görüşmeye gelirdi. Andre ona ihtiyaç duymuyordu çünkü annesinin yeni bir eşi ve küçük bir kızı vardı, oğlu ise uzun zaman önce yabancılaşmıştı.
Kredi çektik ve gece gündüz çalıştık. Kredinin bir kısmını bir an önce ödeyip çocuk planları yapmak istiyorduk. Andre, annesinden biraz borç aldı ama kısa sürede geri ödedik. Beş yıl boyunca her kuruşu hesaplayarak geçindik ve sonunda krediyi neredeyse kapatmıştık. Rahat bir nefes aldık; artık ben doğum iznine çıksam bile taksitleri ödeyebilirdik. Tam da çocuk yapmaya karar verdiğimizde hamile olduğumu öğrendik. Aynı gün, kutlama yapmayı planlarken, kapı çaldı. Gelen, kayınvalidem Sevinç’ti. Ziyareti, gök gürültüsü gibiydi.
“Ne şerefe?” diye alaycı bir tavırla sordu, bizi süzdü.
Sevincimizi paylaştık ama o hiç oralı olmadı. Tebrik etmek yerine sert bir ifadeyle,
“Ben bunun için gelmedim. Andre, kız kardeşin Aylin evleniyor. Kalacak yeri yok. Büyükanne artık size gelecek, yer hazırlayın,” dedi.
“Neden bize?” diye şaşırdı Andre.
“Seni o büyüttü, şimdi minnet borcunu öde,” diye kesip attı Sevinç.
“Anne, onun kendi evi var! Neden Aylin orada kalmasın?”
Tartışma suçlamalarla son buldu. Kayınvalidem kapıyı çarparak çıkıp gitti. Ertesi gün büyükannemiz geldi. Kapıda, mendilini sıkarak ağlıyordu. “Ben sadece yük oluyorum, kimse beni istemiyor,” diye fısıldadı, içim parçalandı. Andre ona sarıldı, “Ağlama büyükanne, her şey düzelecek.” Ama artık hissediyordum ki hayatımız kâbusa dönüşmek üzereydi.
Emine Hanım’ın taşınmasıyla kabus başladı. Kayınvalidem her saat başı habersiz gelmeye başladı. “Anamı görmeye hakkım var!” diyordu. Ziyaretlerinden sonra eşyalar kayboluyordu. Küçük şeyler ama yine de sinir bozucu: bir vazo, bir heykelcik… Susuyordum ama içim kaynıyordu. Sonra Aylin, büyükannenin televizyonunu aldı—o televizyon ki, biz Emine Hanım dizilerini izlesin diye almıştık. Büyükanne anlattı, torunu paketleyip götürmüş, hiç açıklama yapmadan. Daha kötüsü, Aylin onun emekli maaşının tamamını alıyordu, yaşlı kadını meteliksiz bırakıyordu.
Bir gün Emine Hanım dayanamayıp kızına dedi ki:
“Bu kadar sık gelip beni özlüyorsan, evime dönebilirim. Aylin’in çocuğu yok, ama Andre yakında baba olacak.”
O günden sonra Sevinç daha seyrek görünmeye başladı. Galiba annesinin gerçekten evi geri alacağından korkmuştu. Oğlumuz doğduktan bir yıl sonra işe döndüm—büyükannem torununu seve seve baktı. Büyük bir eve geçmenin hayalini kurmaya başladık; artık iki odalı ev dar geliyordu. Bir gün Emine Hanım gözleri parlayarak,
“Aylin hamile kalmış, çocuğa bakmamı istiyor. Ama ben buraya alıştım, gitmek istemiyorum. Üç odalı bir ev alalım, prensesimizi bekleyelim!” dedi.
İnanıyorum ki öyle olacak. Ama her büyükannenin gözyaşlarını ve kayınvalidenin küstahlığını hatırladıkça içim öfkeyle doluyor. Ailemiz huzuru hak etti ve ben, bizi sadece çıkar gözüyle görenlere karşı onu korumak için her şeyi yapacağım.
**Hayat bazen bize en yakınlarıyla sınav verir. Ancak gerçek sevgi, fedakârlık ve sabırla ayakta kalır.**
