Gelinim benden nefret ettiğini saklamıyor bile: Bana telefon açıp, Mehmet’le olan evliliklerini yıkmaya çalıştığımı suçladı.
Ben, Meryem Altun, altmış yaşında sıradan bir kadınım, tek bir oğul annesi. Tüm hayatımı ona adadım, onu tek başıma büyüttüm çünkü eşim, o daha iki yaşındayken terk etti. Hastanede hemşire olarak çalıştım, geceleri nöbetlere kaldım ki oğlumun temiz bir gömleği, okul defterleri ve sıcak bir akşam yemeği olsun.
Oğlum iyi bir insan olarak büyüdü, nazik ve saygılı. Onunla gurur duyuyorum. Fakat şimdi öyle hissediyorum ki tüm bu güzelliklerini, bana saygı duymak bir yana, açıkça nefretini bile gizlemeyen bir kadın uğruna harcadı. Karısı—Elif.
İlk görüşte bana… fazla geldi. Fazla gürültülü, fazla kibirli, fazla sert. Mehmet onu ilk kez tanıştırmaya getirdiğinde içimde bir huzursuzluk hissettim—bakışlarında, duruşunda. Kocaman kara gözleri meydan okuyor gibiydi, yüzünde ise en ufak bir nezaket izi yoktu. Ama kendime dedim ki: Bu önyargı. Mehmet âşık, en azından onu kabul etmeyi denemeliyim.
Yakınlaşmak için bir kafeye gittik. O an anladım ki bu kızla baş etmek zor olacak. Garsona çekinmeden çıkıştı, tatlıyı değiştirmesini istedi çünkü “fotoğraf çekilmeye uygun değilmiş”. Dişlerinin arasından konuşuyordu, sanki herkes hizmetçisiydi. Kıyafetine gelince… mini bir tulum, açıkta bırakmadığı yer yoktu, dekoltesi neredeyse beline kadar iniyordu. Ve bu—kaynanasıyla ilk tanışması için. Mehmet’le konuşmak için dışarı çıkmamak için kendimi zor tuttum.
Bunu heyecana, gerginliğe bağladım. Ama yanılmışım. Yıllar geçtikçe daha da kötüleşti. Düğünden sonra Mehmet nadiren aramaya başladı. Israrcı olmak istemedim ama özlüyordum. Bir ay dayanamayıp ben aradım. Telefondaki ses—buz gibi. Bir başka sefer, o aradığında, arka planda Elif’in sesini duydum: “Kapat şu telefonu, yeter artık onunla konuşmana.” Fısıldamıyordu, bilakis duyulacak kadar yüksek sesle söylüyordu.
Ortalığı karıştırmak istemezdim ama bir gün Mehmet’e sordum—ne oluyor? İç geçirdi ve anlattı. Meğerse Elif’in geçmişi zormuş. Gençliğinde bir ilişkisi olmuş, hamile kalmış, sonra terk edilmiş… Çocuğunu kaybetmiş. Sonrasında psikologlara gitmiş, tedavi görmüş. Şimdi iyi olduğuna eminmiş, sadece biraz evhamlıymış. Ama biliyorum ki bu evham değil. Bu, düşmanlık. Açık ve sert.
Bu konuşmadan birkaç gün sonra Elif bizzat beni aradı. Bağırarak konuştu. Suçlayabildiği her şeyle suçladı beni. Oğlunu ona karşı kışkırttığımı, ailelerini yıkmaya çalıştığımı, hayatlarına burnumu soktuğumu söyledi. Şoktaydım. Ben mi? Tüm hayatını oğluna adamış, onu tek başına büyütmüş bir kadın, şimdi bir canavar mıydım?
Mehmet, her zamanki gibi, araya girmedi. Tek kelime etmedi. Hep söylediği şeyi tekrarladı: “Anne, ben artık büyüdüm, kendi ailem var.” Peki ben kimim artık? Hiç miyim? Doğurup büyütmüş bir kadın, basit bir sohbet hakkına bile sahip değil mi?
Onun dairesinde yaşıyorlar. Üç odalı, yeni tadilatlı. Elif, bunu kendi başarısıymış gibi övündü, kendi parasıyla almış. Tabii ki konutun değerini anlıyorum. Ama metrekareler uğruna bir oğul, annesinden koparılır mı?
Hiçbir şey talep etmiyorum. Para istemiyorum, ziyarete gel diye ısrar etmiyorum. Sadece hayatının bir parçası olmak istedim. Halini hatırını sormak, misafirliğe gelmek, sarılmak. Bu bir suç mu?
Bazen Elif’in kıskançlık yaptığını düşünüyorum. Mehmet’e değil, hayır. Benim etkime. Ne etkisi ki—ondan geriye sadece hatıralar kaldı. Onunla her tonundan konuşuyor, bense resmi ve mesafeli bir yabancı gibiyim.
Yine de umut ediyorum. Bir gün gözlerinin açılacağını, bir annenin hayatından sırf karısı öyle dedi diye silinemeyeceğini anlayacağını umuyorum. Güçlü bir evlilikleri olmasını, bir anneye duyulan sevginin, eşe ihanet olmadığını kavramalarını diliyorum.
Ben görevimi yerine getirdim. Doğurdum, büyüttüm, ayakları üstünde durmasını sağladım. Şimdi—bırakıyorum. Ama yine de bekliyorum. Ne zaman ki hatırlasın. Arasın. Sarılsın. Mecbur olduğu için değil, sevdiği için.
