Bugün günlüğüme bir hikâye yazmak istiyorum. Bu, bir annenin yeni bir hayata başlama öyküsü.
“Anne, neden böyle yaptın ki? Biz sıcacık evimizde rahatız, sen ise şu ıssız yerde, bu eski evde yalnızsın?” Leyla’nın sesi kırgınlıkla titriyordu, neredeyse ağlayacaktı.
“Endişelenme kızım. Toprağa alıştım bile. Ruhum uzun zamandır sessizlik istiyordu,” diye yanıtladı Ayşe Hanım, bavuluna son eşyalarını yerleştirirken.
Kararını bilinçli vermişti, pişmanlık yoktu. İstanbul’daki tek odalı dairesi, dört kişiye dar geliyordu: kendisi, kızı Leyla, damadı Emre ve torunu Ali. Sürekli tartışmalar, kapı çarpmaları, gergin sesler, dar duvarlardan daha fazla bunaltıyordu onu. Ali de büyümüştü artık; Ayşe Hanım anladı ki artık bakıcılık yapmasına gerek yoktu. Şimdi varlığı bile yük olmuştu.
Babaannesinden kalan, Eskişehir’in bir köyündeki ahşap ev, önce kaderin bir şakası gibi geldi. Ama sonra fotoğraflara baktıkça, bakımsız kalmış elma ağaçlarını, tavan arasındaki çocukluk oyuncaklarını görünce anladı: Oraya gitmeliydi. Orada huzur, anılar, sessizlik ve belki de yeni bir şeyler vardı. Kalbi fısıldadı: Zamanı geldi.
Taşınmayı bir günde halletti. Kızı gitmemesi için yalvardı, gözyaşları sel oldu, ama Ayşe Hanım sadece gülümsedi ve Leyla’nın saçlarını okşadı. Kızgın değildi. Gençlerin kendi hayatı, onun da kendi yolu olduğunu biliyordu.
Ev, ona yabani otlar ve kırık bir çitle karşılık verdi. Tavan hafif çökmüş, tahtalar gıcırdıyor, havada rutubet ve terk edilmişlik kokusu vardı. Ama korku yerine kararlılık hissetti Ayşe Hanım. Hırkasını çıkardı, kollarını sıvadı ve temizliğe başladı. Akşama kadar ev ışıl ışıldı, taze çay kokusu her yeri sarmış, köşede kitaplar ve bir örgü battaniye duruyordu.
Ertesi gün bakkaldan boya, bez ve ev eşyaları almak için çıktı. Yolda, karşıdaki bahçede çalışan bir adam gördü. Uzun boylu, aksanlı saçlı, ama gülümsemesi sıcacıktı.
“Merhaba,” diye seslendi Ayşe Hanım.
“Merhaba. Misafir misiniz, yoksa yerleştiniz mi?” diye sordu adam, ellerini eski bir havluyla silerek.
“Kalıcıyım. Ben Ayşe. İstanbul’dan taşındım. Ev babaanne yadigârı.”
“Ahmet ben. Karşıda oturuyorum. Yardım lazım olursa söyleyin. Köyde komşuluk vardır, yalnız kalmazsınız.”
“Teşekkür ederim. Belki bir çay içmeye gelirsiniz? Hem tanışırız.”
İşte böyle başladı her şey. Uzun süre verandada oturup reçelli çay içtiler, hayattan konuştular. Ahmet Bey dulmuş. Oğlu Ankara’ya taşınmış, nadiren arıyor, ziyarete de gelmiyordu. Tıpkı Ayşe Hanım gibi, o da kendini gereksiz hissetmişti uzun zamandır.
O günden sonra sık sık misafiri oldu. Tahta getirip çitleri tamir etti, çatıyı onardı, soba için ot taşıdı. Akşamları fener altında oturup geçmişi anlattılar, kitap okudular.
Zamanla Ayşe Hanım’ın hayatı düzene girdi. Çiçekler ekti, elma ağaçları dikti, komşuların koşa koşa geldiği börekler pişirdi. Leyla sık sık aradı, geri dönmesini istedi, özlediğini söyledi. Ayşe Hanım ise gülümseyerek, “Kızım, burada yalnız değilim. Evimdeyim. Ve yıllar sonra ilk defa gerçekten mutluyum,” dedi.
İşte böyle buluştu iki kırık kalp. Eski duvarlar arasında, sessiz sokaklarda, boylu otların içinde… Hayata yeniden başlamanın asla geç olmadığını, eski bir evin yepyeni bir hayata ev sahipliği yapabileceğini gösterdiler.
Bugün anladım ki, bazen geri adım atmak, aslında en büyük ilerleyiştir.
