Bugün annem aradı, mutfaktaki rafı takmamı istedi. Ertesi gün onu görmeye gittim, ama evde yoktu. Kapı kendi anahtarımla açıktı. Raf, annemin dediği gibi oradaydı, ama matkap… Neredeydi? Belki tıka basa dolu olan tavan arasındaydı.
Bir sandalyeye çıktım, dolap kapağını açtım – işte oradaydı! Kabloyu çektim, dolandı, matkap kaydı ve vazoya çarptı. Vazo paramparça oldu. Küfür ettim, annemin ona ne kadar değer verdiğini biliyordum. Kırıkları topladım, rafı taktım ve çıktım. Telefonda anneme yeni bir vazoyu 8 Mart’ta alacağımı söyledim. Ama kolay kurtulamadım – annem uzun uzun üzüldü.
Zaman geçti, ama aynı vazoyu bulamadım. Bayramdan bir gün önce, son çare alışverişe çıktığımda, onu bir kızın elinde gördüm. Satıcı son parça olduğunu söyledi. Yanına gittim, özür diledim ve dürüstçe anlattım: vazoyu kırdığımı ve annemin yerine bir şey bulamazsam beni affetmeyeceğini.
Adı Elif olan kız, bir an düşündü ve sonra gülümseyerek vazoyu uzattı. “Alın, annenin serzenişlerinden kurtulun.” Kendisi başka bir vazo alırken, ben o son parçayı aldım.
Mağazadan çıkarken sohbet ettik. Şakalar yaptım, o güldü. Sonunda onu 8 Mart’ta anneme davet ettim. Elif şaşırdı ama kabul etti.
Ertesi gün ikimiz birlikte annemin evine gittik. Annem hediye karşısında çok mutlu oldu, ama Elif’i görünce daha da sevindi. “Görüyor musun oğlum, her şey hayırlısına – vazoyu kırmasaydın, böyle bir kızı tanımayacaktın,” diye güldü.
O günden sonra hayatım değişti. Elif’le daha çok vakit geçirdik, parklarda yürüdük, filmleri ve kitapları tartıştık, gelecek planları yaptık. Tatil için gelen kızımla tanıştırdım, çok iyi anlaştılar. Elif, ona gösterdiğim ilgi ve şefkat karşısında çok etkilenmişti. Annem ise oğlunun bir vazoyu kırmasının aslında bir kader işareti olduğunu söylemekten vazgeçmiyordu. Elif de böylesine derin bir bağın bir tesadüfle başlamasına şaşırıyordu. Altı ay sonra evlendik. Düğünümüz küçük ama samimiydi. Annem kadeh kaldırırken yine o kırık vazoya şükretti. Ben ise karıma baktığımda, hayatım boyunca aradığım insanı bulduğumu biliyordum. O rafın önünden her geçişimde, kırık bir vazonun beni hiç ummadığım bir mutluluğa götürdüğünü gülümseyerek hatırlıyorum.
