**”Artık Hoş Karşılanmadığımız Ev”: Anne Evini Savaş Alanına Çevirdiğinde**
Çalışma odasında işlerini hallediyordum ki telefon çaldı. Ekranda eşimin adını gördüm. Şaşırdım çünkü gün ortasında nadiren arardı.
“Merhaba, Ayşe. Bir şey mi oldu? Biraz meşgulüm,” diyerek bilgisayardan kafamı kaldırdım.
“Oldu,” dedi, sesi hıçkırıklarla titriyordu. “Bizi kovdular. Artık yaşayacak yerimiz yok!”
“Ne?!” Sandalyeden fırladım. “Evde bir şey mi oldu? Yangın mı çıktı? Hırsızlık mı?”
“Ev sağlam… sadece artık orada yaşamamız yasak.”
“Nasıl yasak? Kim bizi kendi evimizden kovabilir?!”
“Kim mi? Senin annen!” Birden bağırdı, sesinde acı, kırgınlık ve çaresizlik vardı.
Yıllar önce, biz ve çocuklarımız İstanbul’a taşınmıştık. Büyük kızımız yedi, küçük olan beş yaşındaydı. Kiralık bir evde başladık her şeye, durmadan çalıştık. Sonra şans yüzümüze güldü: Ayşe’nin babası, uzak bir akrabasından miras kalan bir daireyi aldı.
“Oturun,” demişti yaşlı adam. “Ben emekliyim, vergi yükü ağır değil, mülk üzerime. Size karışmayız.”
Tadilat yaptık, eşya aldık. Yaşadık. Artık o evi kendimizinkisi gibi görüyorduk—resmi olmasa da. Ancak Ayşe hep tedirgindi.
“Bütün emeğimizi buraya harcadık, ama ev bizim adımıza değil,” diye söylenirdi bana.
“Endişelenme. Ailemiz buralı, kim bizi kovar? Yabancı değiliz sonuçta.”
Ama daha kötüsü oldu—kovdular. Ve yabancılar değil, kendi ailemizdi.
Her şey babamın emeklilik töreniyle başladı. Kutlamaya gittik. Ertesi gün, kayınvalidem bize açıkladı:
“Karar verdik: Mehmet, yeğeniniz, sizinle yaşayacak. Üniversiteyi kazandı, yurtta yer yok. Sizin ev geniş. Ayrıca,” ekledi sertçe, “daire bizim üzerimizde, kimin yaşayacağına biz karar veririz.”
Ayşe şaşkınlıktan donakaldı. Ben ise sadece başımı salladım:
“Sorun değil, yerimiz var.”
Bağırmak istedi ama kendini tuttu. Zamanı ve yeri değildi. Yine de içinde bir şey kırıldı.
Mehmet geldi—evin hakimi gibi davranarak. Koltukta yemek yiyor, bağırıp çağırıyor, temizlik yapmıyordu. Sonra ebeveynlerim geldi, “torunlarını” görmek için. İşte o zaman fırtına koptu.
“Mehmet’in ayakkabıları kirli!” diye söyleniyordu kayınvalidem. “Niye ceketini yıkamadın?! Pasta da yok mu?!”
Kumandan edasıyla emirler yağdırıyor, yemek yapıyor, çamaşır yıkıyordu. Sonra Ayşe’ye dik dik baktı:
“Oğlum nasıl senin gibi biriyle yaşar, anlamıyorum! Defol git bu evden.”
“Nereye gideyim? Kızların kendi aileleri var, kira çok pahalı…”
“Beni ilgilendirmez. Toplan çık.”
Ayşe reddedince kayınvalidem ekledi:
“Oğluma anlatırım. Boşanma dilekçesini imzalar.”
Ayşe sessizce eşyalarını toplarken ağlıyordu.
Ben durumu öğrenir öğrenmez her şeyi bıraktım.
“Anne, bu ne?! Karımı evden mi attın?!”
“O burada fazlalık. Üstelik içki içiyor!”
“Ne?!”
“Poşette şişe sesi duydum. Sakladığın bir şey mi var? Böylelerini evimde barındırmam. Daire benim üzerimde, kararı ben veririm.”
“Anne, o Mehmet’in çıkardığı çöptü!”
“Çocuğun üstüne atma! Eğer bir daha burada görürsem, sonuçlarına katlanırsın.”
“O zaman ben de onunla giderim.”
“Daha iyi. Mehmet’in kız arkadaşı var, rahatça yaşarlar.”
Yumruklarımı sıktım.
“Tamam. İki gün.”
“Ayşe, ağlama. Tüm eşyaları taşıyacağız—Serkan yardım eder, garajımız var. Her şey düzelecek. Kendi evimizi alırız. Hayal ettiğimiz gibi olmasa da, en azından bizim olur.”
Üç gün sonra kayınvalidem ve kız kardeşim geldi—savaşa hazırlanır gibi et, balık, konserveler, sebzelerle…
“Bunlar taşınmış mı?!” diye şaşkınlıkla sordu kız kardeşim.
“Bomboş… Ocak yok… Buzdolabı… Mobilyalar…”
“Balkona koyarız.”
“Yağmur yağıyor! Anne, burada yatacak yer bile yok!”
Kayınvalidem beni aradı—telefonu açmadım. Torunlar da cevap vermedi.
“Emine, ben anneannen…” diye mırıldandı birine, ancak telefonun diğer ucundan keskin bir cevap geldi:
“Bir daha aramayın!”
Evde sadece eski, kirli bir kanepe kalmıştı. Ve banyodaki leğen—her şeyin bittiğinin sembolüydü.
Altı ay sonra, Ayşe yeni evimizde yemek yapıyordu. Telefon çaldı. Tanımadığım bir numara.
“Oğlum, benim… Annen… Aramıyorsun… Pişmanım. Dönün. Burada yaşayın.”
“Zaten yaşıyoruz. Kendi evimizde.”
“Kendi eviniz mi? Niye başka eve ihtiyacınız var? Sizin bir eviniz var!”
“O sizin eviniz. Bizimkisi bu.”
“Ya torunlarım? Beni unuttular!”
“Onların bir eksiği yok. Artık o evi düşünmeyin. Ve oraya asla dönmeyeceğiz.”
Telefonu kapattım. Hayatımın bu bölümü sona ermişti. Ve bir daha açılmayacak.
**Bugün öğrendiğim ders:** Bazen en yakınlarınız, yuvanızı bile elinizden alabilir. Ama gerçek aile, size sahip çıkan, sizi koruyandır. Kaybolan ev değil, asıl kaybolan sevgidir.
