**Günlük Sayfası**
Aileme darbe: “Benim yerime başkasını getirdi.”
Leyla, uykusuz gecelerin ardından biraz nefes almak, dinlenmek ve güç toplamak için ailesinin köyüne gitti. Kocası Levent, her zamanki gibi hafta sonu onu almak için gelecekti. Cumartesi sabahı patatesleri topladı, çantalarını hazırladı, oğlunu giydirdi ve pencerenin önüne oturup beklemeye başladı. Avluya bir araba girdiğinde sevindi ama Levent yerine dedesi Ahmet Bey çıktı arabadan.
“Levent nerede? Gelemedi mi?” diye şaşkınlıkla sordu Leyla, ona doğru yürürken.
Ahmet Bey’in yüzü ciddiydi. Lafı dolandırmadı:
“O iyi, ama bir şey bilmen gerekiyor… Bunu benden duyman daha iyi.”
Leyla’nın içi ürperdi. En kötüsüne hazırdı.
Levent’in hayatı hiç kolay olmamıştı. Babası o üç yaşındayken başka bir kadın için ayrılıp gitmişti. Vardiyalı çalışan annesi tek başına dayanamayıp oğlunu kendi anne-babasına bırakmıştı. Emekli olmuşlardı ve torunlarının sevgisiyle ona kendi çocukları gibi baktılar. Levent büyüdü, üniversiteyi bitirdi, büyük bir şirkette iş buldu. Bir gün hastalanıp hastaneye gittiğinde onu gördü: genç, alçakgönüllü, güneş ışığı gibi parlayan bir hemşire. Adı Leyla’ydı, köydendi, yurtta kalıyordu. Aşk başladı. Levent, annesiyle görüşmediği için Leyla’yı dedesi ve ninesine tanıştırdı. Yaşlı çift onu sevdi ve evlendiklerinde evlerinin üst katını açtılar.
Leyla ev işlerine hemen alıştı. Sessiz, çalışkan, şefkatli. İki yıl sonra bir çocukları oldu. Levent başta mutluydu. Ama bebek huysuzdu, geceleri ağlıyor, uykuları alt üst ediyordu. Levent başka odaya geçti. Sonra işten geç gelmeye başladı. Leyla yalnız hissetti ama şikâyet etmedi—ne kocasına ne de yaşlılara.
Bir gün dayanamayıp ailesinin yanına gitmeye karar verdi. Levent’e birkaç haftalığına gideceğini söyledi. O ise şüphe çekecek kadar hızlı sevindi. Kuşkularını bastırmaya çalıştı ama nafile.
Bir hafta geçti. Sonra bir gün Ahmet Bey ve Fatma Hanım’ın kapısına Levent, yanında bir kızla çıkageldi.
“Tanışın, bu Esra,” dedi neşeyle, uzun bacaklı, dudakları parlak rujlu sarışını göstererek.
“Bu da kim?” dedi dedesi kaşlarını çatarak.
“Kız arkadaşım. Artık burada benimle yaşayacak.”
“Levent, aklını mı yitirdin? Ya Leyla ve torunum ne olacak?” diye atıldı Fatma Hanım.
“Leyla’dan boşanıyorum,” dedi soğukkanlılıkla.
Esra öne adım attı:
“Ne duruyoruz? Hadi gidelim, belli ki bizi istemiyorlar.”
“Doğru,” dedi Ahmet Bey sertçe. “Bu evde yeriniz yok.”
Ertesi gün dede, torununu alıp Leyla’yı getirmeye gitti. Leyla önce kocasının gelmemesine şaşırdı, endişeyle sordu:
“Levent nerede? Hasta mı?”
“Meşgul,” dedi Ahmet Bey. Ama en sonunda gerçeği anlattı.
Leyla sessizce ağladı. Çığlık atmadan, içinden çoktan anlamış biri gibi.
“Sen bizim misafirimiz değilsin, torunumuzun annesisin,” dedi dede. “Gitmene izin vermeyiz. Burada iş de var, okul da yakın. Kal.”
Sonradan öğrendiler ki Levent, Esra’yla bir ev tutmuş, oğlunu unutmuştu. Hiçbir maddi destek yoktu. Sadece kayıtsızlık.
“Boynunuza yük olmak istemiyorum. Çalışmam lazım ama çocuk küçük,” dedi bir gün Leyla.
“Yarın gidip nafaka davası açacaksın,” dedi Ahmet Bey kararlılıkla. “Çocuğunun sorumluluğunu alsın. İstemiyorsa, kanun zorlayacak.”
Levent çıldırdı. Esra ise sinsice ekledi:
“DNA testi mi yaptırsak? Belki de senin değildir?”
Levent suskun kaldı. Onun olduğunu biliyordu.
“Önemli değil,” diye devam etti Esra. “Yaşlılar ölümsüz değil. Bir gün giderler, biz de o fırsatçıyı kapı dışarı ederiz.”
Ama Ahmet Bey duymuştu. Zamanın sınırlı olduğunu biliyordu. Bir gün Leyla’ya evin tapusunu verdi.
“Bu doğru değil,” diye fısıldadı Leyla. “O sizin torununuz.”
“Sen bizim ailemizsin,” dedi dede. “O ise ihanet etti. Adaleti yerine getiriyoruz.”
Leyla o gece uzun uzun ağladı. Ama ilk kez minnetle. Kalbi kırıktı ama ruhu bir şeyi hissetti: yalnız değildi. Arkasında onu gerçekten sevenler vardı. Ve onlar için ayakta duracaktı.
