Bir Rüyanın Uyarısı: Her Şeyi Değiştiren Hikaye
Ayşegül, evde turşu kuruyordu ki kapı çaldı. Kocası Mehmet evde yoktu, iş için dışarı çıkmış ve anahtarları da yanına almıştı. Evde kendisinden başka sadece küçük kızları Elif vardı. “Kim gelebilir ki?” diye mırıldandı Ayşegül, ellerini silerek kapıya yürüdü.
Kapıda on yaşlarında bir çocuk duruyordu. Tanımadığı biriydi. Temiz giyinmişti, sırtında çantası vardı, gözleri ise tuhaf bir şekilde olgun ve ciddiydi.
“İyi günler,” dedi nazikçe. “Kocanızı arıyorum. Evde mi?”
Ayşegül şaşırmıştı.
“Merhaba. Hayır, şu an evde değil… Ona neden ihtiyacın var? Belki ben yardımcı olabilirim?”
“Hayır. Sadece o. Konu ciddi.”
Ayşegül’ün kalbi sıkıştı. Ne diyeceğini bilemiyordu.
“Sonra gelirim. Genellikle ne zaman evde olur?”
“Bazen geliyor, bazen gidiyor… Sen kimsin peki? Ne oldu?”
“Henüz bir şey olmadı. Ama olabilir. Hoşça kal.”
Ayşegül çocuğu arkasından izledi. Ne tuhaftı! Kocasının bu çocukla ne işi olabilirdi? Nereden tanıyorlardı? Bütün gün içinde bir türlü rahat edemedi. Akşam Mehmet eve döndüğünde, hemen olanları anlattı.
“Bugün bir çocuk geldi. On yaşlarında. Seninle acilen konuşması gerektiğini söyledi. Başka bir şey demedi.”
“Ne saçmalık? Onu tanımıyorum. Belki yanlış kişiyi aradı?”
“Hayır, senin ismini kesinlikle söyledi. Sadece seninle konuşacağını söyledi.”
Mehmet omuz silkti ve duşa girdi. Ama Ayşegül’ün içindeki rahatsızlık gitmedi. Bu çocuk kimdi? Acaba… onun oğlu muydu? Bilmediği, gizli bir çocuk? Mehmet’in ondan önce başka ilişkileri olmuştu… Aklına bir isim geldi: Esra. Bir zamanlar Mehmet neredeyse onunla evlenecekti. Belki hamile kalmıştı ve söylememişti?
Ertesi gün, dikkatli bir şekilde sordu:
“Mehmet, o neredeyse evlendiğin kadını hatırlıyor musun? Adı neydi?”
“Ayşegül, neden soruyorsun? Unuttum ve bilmek de istemiyorum. Esra.”
“Meraklıyım sadece. Sen benim eski sevgilimi biliyorsun, ama ben seninkileri pek bilmiyorum.”
Ayşegül hemen sosyal medyada Esra’yı aramaya başladı. Ama soyadı değişmiş olmalıydı, hiçbir sonuç bulamadı. Geriye tek seçenek vardı: o çocuğun tekrar gelip gelmeyeceğini beklemek.
Birkaç gün sonra Mehmet, bir iş seyahatine çıkacağını söyledi.
“Yakın bir şehre gidiyorum. Kimse gitmek istemiyor, Ahmet Bey beni gönderdi.”
Ayşegül’ün içine bir kurt düşmüştü. Mehmet uzun zamandır seyahate çıkmıyordu. Çocuğun sözleri aklından çıkmıyordu: “Bir şey olabilir.” İçgüdüsü, bir şeylerin ters gideceğini fısıldıyordu.
Ve Mehmet’in gitmesinden bir gün önce, aynı çocuk tekrar kapıyı çaldı. Ayşegül hemen içeri davet etti.
“Bak, bana ne söylemek istediğini anlat. Ben onun karısıyım. Mutlaka ona ileteceğim. Adın ne?”
“Emir. Anlıyor musunuz… Annem rüyamda bana dedi ki, kocanız bu seyahate gitmemeli. Yoksa onu kaybedeceksiniz.”
“Emir, ne diyorsun? Hangi anne?”
“Annem beş yıl önce öldü. Ama bana rüyalarda görünüyor. Büyükannem diyor ki, ona bağlıyız… Beni çok severdi. Babamı hiç görmedim. Annemi ise sadece fotoğraflarda… Ama son zamanlarda sık sık rüyama giriyor. Adresi söyledi. Sadece ona iletmem gerektiğini söyledi…”
Ayşegül sessiz kaldı. Tüyleri ürpermişti.
“Peki, annen için o kim?”
“Bilmiyorum. Ama dedi ki, asla gitmemeli. Hiçbir şekilde.”
Ayşegül çocuğu uğurladı ve kapıyı kapattığında göğsünde bir panik hissetti. Mistik şeylere inanmazdı… Ama bu çok netti.
Ertesi gün Mehmet yola çıktı. Ayşegül kendini işe vererek sakinleşmeye çalıştı. Öğleden sonra telefon çaldı.
“Ayşegül, merak etme… Ben iyiyim. Ama… Tuhaf bir şey oldu.”
“Ne?! Ne oldu?”
“Yoldaydım. Müzik dinliyordum. Birden yola bir kadın çıktı. Aniden. Direksiyonu kırdım, bariyere çarptım… Önümdeki araba havaya uçtu. Kaza oldu. İnsanlar öldü… Benim yerimde olmalıydım.”
“Aman Tanrım…”
“Kim olduğunu bilmiyorum. Hiçbir yerden çıktı ve kayboldu. Ama o olmasaydı, ben de olmazdım.”
AAkşam Mehmet eve döndüğünde, Ayşegül ona sıkıca sarıldı ve “Emir’in annesine teşekkür etmeliyiz,” dedi.
