Gece oldukça ilerlemişti ama Aylin bir türlü uyuyamıyordu. Yatakta bir sağa bir sola dönüp durdu, sonunda bir bardak su içip sakinleşmek için mutfağa gitti. Ev sessizliğe gömülmüştü, sadece duvardaki saat tık tık işliyordu. Derken, bu sessizliği kapıya gelen gürültülü bir vuruş bozdu.
Aylin şaşkınlıkla donakaldı. Kim gelirdi bu saatte? Kalbi hızla çarptı. Üstüne bir sabahlık alıp kapıya yöneldi. Kapının önünde komşu kızı Elif, kucağında iki yaşındaki kardeşi Barış’la duruyordu.
“İyi geceler, teyze,” dedi Elif titrek bir sesle. “Anneme bir şey oldu sanki… O… içeride…”
Aylin’in içine bir korku düştü. Hemen sokağı geçip çocukların annesi Sevgi’nin evine koştu. Kapı aralıktı. İçeride tuhaf bir sessizlik vardı. Yatak odasına girdiğinde gördüğü manzara karşısında geri çekildi.
Sevgi artık yoktu.
Aylin şok içinde, bacakları titreyerek evine döndü. Mutfakta Barış uyukluyor, Elif ise küçük bir yumak gibi büzülmüş oturuyordu. Kız başını kaldırıp yetişkinler gibi ciddi bir ifadeyle sordu:
“Annem öldü, değil mi?”
Aylin dayanamayıp ağladı. Kızı sıkıca sarıldı. Sonra ikisi birlikte hıçkırdılar. Elif, “Barış için üzülüyorum. O daha çok küçük. Annemiz olmadan ona kim bakacak?” diye mırıldandı.
Sevgi’yi köyün tümüyle uğurladı. Yakın akrabası yoktu. Çocukların babasını da kimse tanımıyordu. Cenazeden sonra Elif ve Barış’ı yetimhaneye aldılar.
Altı ay geçti. Aylin gündelik hayatına dönmüştü ama her akşam aklı o ikisine takılıyordu. Onları ziyaret ediyor, şekerler, oyuncaklar götürüyordu. Elif’in içli gözlerine her baktığında, gözyaşlarını zor tutuyordu.
Aslında çocukları alabileceğini biliyordu. İstiyordu da. Ama korkuyordu. Sorumluluk, para, yaş… Ya beceremezse?
Aylin yalnız bir kadındı. Evlenmişti ama evlilik yürümemişti. Uzun süre tedavi görmüş, çocuk sahibi olmak için çabalamıştı. Nafile. Kocası, çocuk olmayacağı anlaşılınca gitmişti. O günden sonra Aylin kendini dünyaya kapattı. İşine gömüldü. Güçlü, kendi ayakları üzerinde duran biri olarak biliniyordu ama geceleri yastığa gözyaşı döktüğü kimsenin haberi yoktu.
Hayatı düzendi: iş, ev, bahçe. Kız kardeşi Gül farklı bir şehirde yaşıyordu. İlişkileri iyiydi ama zaman zaman tartışıyorlardı. Gül çocuk istemiyordu, bu da Aylin’i kızdırıyordu—o her şeyini verirdi bir çocuğu olabilmek için.
Bir gün, köy bakkalına uğradı. Sırada köyün yaşlılarından saygın biri, dede Hüseyin duruyordu. Aylin’i görünce yanına geldi.
“Ne haber kızım, çocuklar nasıl? Yine ziyarete gidiyorsun değil mi?”
“Arada uğruyorum… Zor durumdalar, dede Hüseyin. Elimden ne gelir ki?”
“Yazık şu yetimlere,” dedi dede. “Ama sen onlara yabancı değilsin ki. Sonuçta akrabaları sayılırsın.”
“Nasıl yani?” diye şaşırdı Aylin.
Meğerse Sevgi’nin annesi, Aylin’in halasının uzaktan akrabasıymış. Çok yakın değil belki ama vesayet için yeterli bir bağ.
Artık tereddüt etmedi. Kağıt işlerine başladı. Neredeyse bir yıl sürdü belgeler, izinler, teftişler… Ama sonuna kadar gitti.
Her şey tamam olduğunda, Elif ve Barış eve döndüler—şimdi Aylin’in evine. Kız ona sıkıca sarıldı, küçük Barış ise yanından ayrılmıyordu. Aylin uzun yıllar sonra ilk kez yalnız bir kadın değil, bir anne olduğunu hissetti. Gerçek bir anne.
O günden sonra her şey değişti. Evde yeniden kahkahalar yükseliyor, küçük ayak sesleri koşturuyordu. Aylin geceleri ağlamak yerine kahvaltı hazırlıyor, ödevleri kontrol ediyor, yatmadan önce masallar anlatıyordu. En önemlisi, kalbine yeniden sevgi dolmuştu. Gözleri yaşarana, içi titreyene kadar bir sevgi. Sönmeyen bir sevgi.
Ve sık sık düşünüyordu ki, belki de özel mutluluğu hiç uzakta değildi. Belki bir gün sıcaklığını paylaşacağı, ona ve çocuklara güven verecek bir adam çıkacaktı karşısına.
Ama olmasa bile, artık mutluydu. Artık yalnız değildi. O bir anneydi. Ve bu, her şeyden önemliydi.
