Oğlum onu öz evladı gibi büyüttü… O ise düğününe bile çağırmadı.
Mehmet, geçmişi olan bir kadınla evlendi. Umut daha önce evlenmişti ve ilk eşinden olan kızı Elif ile yaşıyordu. Oğlum onları tanıştırmaya getirdiğinde, kıza şüpheyle baktım. Ama o bakış, Elif’in utangaç bir “merhaba” ile bana sarılmasıyla anında kayboldu. Minicik elleri, kocaman gözleri, o saf güveni… Buna kim dayanabilirdi ki?
Yıllar geçti. Mehmet, Elif’i öz kızı gibi yetiştirdi— bahanesiz, ayrımsız. Onu okula götürdü, ödevlerini kontrol etti, bebeklerle oynadı, legolarla oyalandı ve hastalandığında başından ayrılmadı. Onun için bir evren gibiydi. Ben de bu evrenin bir parçasıydım. Okuldan alır, Umut ve Mehmet baş başa vakit geçirmek istediğinde onunla ilgilenirdim. Hediye alır, diğer torunlarımla eşit tutardım, her ne kadar Elif kan bağıyla bana bağlı olmasa da. Sevgi bu kadarını hak etmiyor muydu?
Umut’la aramız iyiydi. Samimiyet dolu değil belki, ama kavgasız, gürültüsüz. Onlara elimden geldiğince destek oldum: hem para, hem nasihat, hem de sevgiyle. Kızın öz babası, boşandıktan kısa bir süre sonra ortadan kaybolmuş, sadece sembolik bir nafaka gönderirdi. Ne ilgisi vardı, ne alakası… Sanki Elif ona tesadüfen doğmuştu.
Ve bir baktım ki kız büyümüş. Nasıl da hızlı geçmiş zaman. Dün saçlarını örüyordum, bugünse gelin olmuştu. Ama ne ben, ne de Mehmet, o düğüne davet edilmedik. Ne törene, ne yemeğe, ne de basit bir “teşekkür”e… Umut, “aile içi bir kutlama” ve “dar bir çevre” diye açıkladı. O dar çevrede, ne ben vardım ne de oğlum. On yıldan fazla her anlamda babalık yapan, sadece kâğıt üzerinde bağı olmayan adam.
Peki düğünde kimler vardı, biliyor musunuz? Öz baba. Elif’in çocukluğunda birkaç kez görünen adam. Nafakadan fazlasını vermeyen, mezuniyetine bile gelmeyen. O “onur konuğu” oldu. Mehmet mi? Mehmet evde oturdu. Umut’a gülümseyip “önemli değil” dediğini gördüm. Ama ben— onun annesi— kalbinin nasıl acıdığını biliyordum. Yine de hiçbir şey demedi. Suskun kaldı. Çünkü sevdi.
Sonra öyle bir şey oldu ki bardağı taşıran damla oydu.
Kuzenimden miras kalan mütevazı ama güzel bir semtteki daireyi kiraya vermiştim. Emekli maaşıma katkı olsun diye. Bir gün Umut aradı. Elif ve kocası ev arıyormuş, belki de daireyi onlara hediye edebilirmişim? Kiraya değil, geçici değil— tamamen “vermemi” istiyorlardı. Öylece. Anne kız gibi.
Dayanamadım:
“Peki ya ben, Umut? Düğüne çağırmadınız— yabancıyım. Ama konut söz konusu olunca bir anda aile mi olduk?”
Bocaladı, mırıldandı, o günlerde herkesin gergin olduğunu, “öyle denk geldiğini” söyledi. Şimdi ise fırsat doğmuştu.
Ama yapamayacağım. İstemiyorum. Dürüst kiracıları çıkarmayacak, kendi gelirimi feda etmeyecek ve sadece işine geldiğinde beni aile sayanlara hediye vermeyeceğim.
Evet, belki küçük görünebilir. Belki bazıları, “boş ver, büyüdü, kendi hayatı var” diyecek. Ama hayatın bir hafızası olmalı. Ve minnet. En azından bir damla.
Kızgın değilim. Acıyorum. Oğlumun yıllarını, emeğini, sevgisini verdiği kızın onu en önemli gününden silmesine acıyorum. Kendime— olmayan bir bağa inandığım için. Evimde bana “anneanne” diyen o küçük kızın, bir zaman sonra adımı unutmasına…
Artık biliyorum: onun gerçek ailesi biz değiliz. Ne ben, ne Mehmet. Aile, düğün davetiyesinde yazılı olanlardır. Gerisi, sadece “duruma göre”dir.
Ve biliyor musunuz… kin tutmuyorum. Ama kendimi yeniden hediye etmeye de niyetim yok.
