Henüz yirmi beş yaşındayım. Bir ay önce evlendim ve her genç kız gibi, hayatıma yeniden başlamayı, kocamla birlikte sıcak bir yuvada mutlu olmayı hayal ediyordum. Ailemizin sağlam olduğuna inanıyordum. Annem ve babam, benim gözümde mükemmel bir çift gibiydi. Hiç kavga etmezler, bağırıp çağırmazlardı. Yirmi yıldan fazla birlikteydiler ve ben aşkın var olduğuna dair inançla büyüdüm. Ama anladım ki, bir yanılsama içindeymişim.
Düğünden hemen sonra annem, artık babamla yaşayamayacağını söyledi. Bağırıp çağırmadan, açıklama yapmadan. Sadece, “Ben gidiyorum,” dedi. Duyduklarıma inanamadım. Nasıl? Neden? Niye şimdi? Onu anlamaya çalıştım, ama başaramadım.
Babam sessiz, özenli bir adamdı. Hiç içki içmez, sigara kullanmaz, ne anneme ne de bana yüksek sesle konuşmazdı. Hep çalıştı, ailemizi geçindirdi, annemle her yere gider, ev işlerinde yardım ederdi. Bir anda… annem bu hayatın ona göre olmadığına karar verdi. “Hizmetçi olmaktan yoruldum,” dedi, “Artık kendim için yaşamak istiyorum.”
En acı kısmı ise şuydu: Düğünden önce, annem babaannemden kalan eski evde tadilat yapmaya başlamıştı. Sanki bu evi bana ve eşime hazırlıyor gibiydi. Ben de buna içtenlikle inandım. Mutfak renklerini seçtim, eşyalar konusunda ona danıştım, sıcacık yuvamızı hayal ettim. O sessizce dinledi, bir şey vaat etmedi ama karşı da çıkmadı. Sürpriz yapıyor sandım.
Babam da tadilatın bizim için olduğunu düşünüyordu. Sadece onaylıyor, gülümsüyor, “Yakında kendi evinizde yaşayacaksınız, biz de biraz nefes alacağız,” diyordu. Herkes annemin bize hediye hazırladığını sanıyordu. Onun dışında herkes.
Tadilat bitince annem eşyalarını topladı ve gitti. Babama, sonsuza kadar ayrıldığını söyleyip o eve taşındı. Teşekkür bile etmeden, açıklama yapmadan, ardına bakmadan. Ben ise… Donup kalmıştım, bunun kötü bir rüya olmadığına inanamıyordum.
Onunla konuşmaya çalıştım, eşimle kalacak yerimiz olmadığını anlattım. O evde hayata sıfırdan başlamayı planladığımızı söyledim. Onun her zaman bize destek olduğuna inandığımı… Ama gözleri buz gibiydi.
“Sana bir şey borçlu değilim,” dedi sakin bir sesle. “Bu benim evim. Bana miras kaldı. Ben çalıştım, ben düzenledim, ben yaşayacağım. Yeter artık. Hizmetçi değilim. Çamaşır, yemek, fedakârlık yapmaktan bıktım. Artık kendim için, yalnız yaşamak istiyorum.”
Bağırmak istedim. Ona kaç kez desteğine ihtiyacım olduğunu, zor zamanlarında onu nasıl ayakta tuttuğumuzu hatırlatmak istedim. Sormak istedim: Peki biz bunca yıl neydik? Sadece bir görev miydik?
Babamın morali bozulmuştu. Yalvarmadı, tutmadı. Sadece ardından baktı, son umutları da elinden alınmış bir insan gibi. Beraber yarı ömür geçirdiği kadının nasıl böyle sessizce, soğukça dönüp gidebildiğine anlam veremiyordu.
Şimdi eşimle birlikte onun ailesinin yanında kalıyoruz. Geçici bu durum, ama ne kadar sAma şu an anlıyorum ki, bazen en büyük dersler en acı deneyimlerle gelir ve gerçek sevgi, koşulsuz olmayı öğrenmekle başlar.
