İki yıldan biraz fazla önce, boşanmış bir adamla evlendiğimde hiçbir şüphem yoktu. Geçmişinden korkmuyordum, hatta ilişkilerin değerini bilen ve aileye önem veren biri olduğunu düşünüyordum. Evliliğimiz sağlam görünüyordu, ta ki bir haber her şeyi altüst edene kadar.
“Yakında Ece bize gelecek. Üniversiteye başlıyor ve ilk zamanlar bizimle kalacak. Belki birkaç ay, belki de birkaç yıl. Göreceğiz,” dedi kocam kapıdan girer girmez, sanki bu çok normal bir şeymiş gibi.
O an donakaldım. Dünya başıma yıkıldı. Tek odalı bir ev. Biz ikimiz. Ve şimdi bir de onun yetişkin kızı, her ne kadar iyi biri olsa da. Bunu nasıl normal karşılayabildiğini anlayamadım. Öfke dalga dalga yükseldi içimde.
“Niye bizimle yaşamak zorunda?” diye sordum açıkça. “Niye yurtta kalamaz? Bütün öğrenciler yurtlarda kalıyor, bir şey olmuyor! Ben de iki kızla aynı odayı paylaştım, okudum, hayatta kaldım ve üstün başarıyla mezun oldum. Niye o farklı?”
Ama sözlerim kocamı incitmişti. Yüzü kıpkırmızı oldu, sesi yükseldi ve keskinleşti:
“Sen hiç anlıyor musun, bu BENİM kızım! TEK çocuğum! Yıllardır onu özledim. Ben buradayken nasıl yurtta kalacak, evimin kapısı ona kapalı mı olacak?”
Sonrası malum. Kararını verdiğini, fikrimi sormanın bile aklına gelmediğini söyledi. O an hissettim ki, bütün emeklerim, evliliğimiz için verdiğim her şey bir anda yok sayıldı. Ben hiçim. Söz hakkım yok. Kendi evimde bile bir eş değil, sadece bir misafirim.
Evet, Ece iyi bir kız. Kibarlığı, aklı, huzurlu haliyle. Onun hakkında kötü bir şey söylemedim. Ama bu küçücük evde iki kişi bile zor sığarken, bir üçüncü nereye sığacak? Nerede uyuyacak, nerede ders çalışacak? Üçümüz, hiçbir özel alanımız olmadan, nasıl yaşayacağız? Benim kadın olarak değil de bir yatılı misafir gibi hissettiğim o samimi akşamlar nereye gidecek?
Yapamadım. “O burada kalmayacak,” dedim ve kapıyı çarparak çıktım. Sokaklarda saatlerce ağlayarak dolandım. Bu sadece Ece ile ilgili değil. Bu benimle ilgili. Kocamın en önemli kararı beni düşünmeden almasıyla ilgili. Demek ki ben onun için sadece evin bir parçasıymışım.
Şimdi ne yapacağımı bilmiyorum. Aklımda tek bir şey var: Seni duymayan biriyle neden birlikte olmalıyım? Fikrini hiçe sayan biri için neden rahatından vazgeçmelisin?
Anlıyorum ki bu sadece bir başlangıç. Daha kötüsü gelecek. Hep benimle kızı arasında seçim yapacak. Ve hepimiz kimi seçeceğini biliyoruz. Bugün bile kendi evimde fazlalık gibi hissediyorsam, yarın ne olacak?
Bazen en acı seçim, sevdiğini bırakmaktır. Ama daha acısı, değer görmediğin yerde kalmaya devam etmektir.
