Otuz yaşındayım ama hâlâ kendi hayatımı yaşayamıyorum: annem her şeye benim adıma karar veriyor ve bu döngüden çıkamıyorum.
Otuz yaşıma geldim. Bu yaşta bazılarının çocukları, ev kredileri oluyor; bense ne özgürlüğümü tadabiliyorum, ne kendi alanıma sahibim, ne de fikrimi söyleyebiliyorum. Çünkü hep annem var yanımda. Beni bırakmayan annem. Her adımımı kontrol eden annem. Ve ben buna izin veriyorum. Bunun benim hatam olduğunu biliyorum. “Hayır” demeyi hiç öğrenemedim.
Babam çok önceden, daha ben doğmadan hayatımızdan çekip gitmiş. Annem ondan hiç bahsetmedi—sessizlik, sanki hiç var olmamış gibi. Küçüklüğümden beri hep hastaydım: bronşit, kızamık, boğmaca, suçiçeği… Anaokuluna gitmedim, annem bana evde baktı. Büyükannem ve büyükbabamla yaşıyorduk, onlar bize destek oldular. Annem piyano öğretmeniydi ama çalışmaya ben on beş yaşıma gelene kadar başlamadı.
Ben onun her şeyiydim. Benimle yaşadı, benimle nefes aldı, beni dünyadan korudu. Düştüm mü, sokağa çıkmak yasak. Üşüttüm mü, dondurma yok. En ufak şey bir tehdit gibi görülürdü. Bir adım yanlış—panik. Ve ben buna alıştım.
Müzik okulunu bitirdim, eğitim fakültesine girdim, piyano öğretmeni oldum—tıpkı annem gibi. Çocukken neredeyse hiç arkadaşım yoktu. Annem kimseyle görüşmeme izin vermezdi, herkes “uygun değildi”. Ama birlikte tiyatroya gider, konserlere katılır, kitaplar okurduk. Eski bir romanın kahramanı gibi yaşadım, tabii balolar ve talipliler olmadan.
Üniversitede pek bir şey değişmedi. Büyükbabamın yardımıyla bir müzik okulunda iş buldum. İşimi seviyordum, çocuklar mutlu ediyordu, annem memnundu—etrafımda hep yetişkin kadınlar vardı, “kötü çevre” yoktu. Arkadaşlarım da neredeyse yok gibiydi. Görüşmeye çalıştığım iki kız kayboldu—annem onaylamadığı için buluşamadık.
Beş yıl önce o çıktı karşıma—gitar öğretmeniydi. Yeni biri. Nazik. Zeki. Yakışıklı. Romanlarımdaki gerçek bir kahraman gibi. Bir buluşmaya çıktık. Mutluydum, ama çok kısa sürdü.
İlk akşam—annem her on dakikada bir aradı, krize girdi, adam korkup kaçtı. İkinci sefer—telefonumu kapattım. Eve döndüğümde ambulansı gördüm. Annem hastaneleri, polisi, iş arkadaşlarımı aramış. Nöbet geçirerek hastaneye kaldırıldı. Üçüncü buluşma olmadı. O zaman ilk kez öfkelendim. Bir arkadaşımın yanına gittim. “Geri dönme,” dedi. “Yoksa asla kurtulamazsın.”
Annemin aramalarına cevap vermedim—sadece “iyiyim” diye mesaj attım. İşime geldi, sahneler çıkardı, sonra yine hastaneye düştü. Dayanamadım—geri döndüm. O günden beri içimde bir suçluluk, bir kıymık gibi batıyor. Arkadaşım gitmem için yalvardı. Dinlemedim. Ve o andan sonra her şey dondu.
Şimdi otuz yaşındayım. Annemle birlikte tiyatroya gidiyoruz, kaplıcalara seyahat ediyoruz, hafta sonları beraber yemek yiyoruz. Ne bir ilişkim var, ne arkadaşlarım, ne de özgürlüğüm. Bu döngüden çıkmaya her çabam paniğe dönüşüyor. Korkuyorum. Annemin benim yokluğuma dayanamayacağından korkuyorum. Eğer karar verirsem, en kötüsü olacak. Ve bunu kendime asla affetmem. Onun ölümünün nedeni ben olacağım.
Kendi hayatımı yaşamak istiyorum. Ama yapamıyorum. Sert olamıyorum. Kendimi seçmeyi bilmiyorum. Onun kaderini tekrar edeceğimden korkuyorum—yalnız, hapsolmuş, kırık bir hayat. Çıkış olmadığını daha sık düşünüyorum…
