Eve normalden erken döndüm ve yengemin eşyalarımı ütülediğini gördüm: artık evde hatta iç çamaşırımı bile bırakmaktan korkuyorum.
Yengemin kötü bir insan olduğunu hiç düşünmedim. Hatta ona saygı duydum—kocamın annesi, iyi bir evlat yetiştirmiş bir kadın olarak. Ama saygı, birinin izinsiz hayatına girmesi demek değil. Şimdi oturma odasında öylece kalakalmış, onun İPEK elbiselerimi ütülediğini izliyorum, yanındaki arkadaşı da benim sevdiğim fincandan çayını yudumluyor. Çığlık atmak istiyorum. Öfkeden, çaresizlikten, utançtan.
Baştan beri biliyordum: Onun evine taşınmak seçenek değil. Kocam ısrar etti, “Tasarruf olur, destek olur, yardım eder,” dedi. Ama biz farklı insanlarız. İyi niyetli, evine bağlı, enerji dolu bir kadın olabilir, ama onun evinde nefes alamazdım. Kendi dairemizde kaldık. İleride lazım olur diye kiraya vermemeyi teklif ettim. Kocam başta lüks buldu ama sonunda kabul etti: kendi alanımız, kendi kurallarımız, kendi hayatımız.
Yenge sık sık geliyordu. Çok sık. Ama en azından biz evdeyken oluyordu—sinirimi bozmamaya çalıştım. O, elinde bezle bir fırtına gibiydi—yerdeki her bir saç teline, kanepenin altındaki toza, sıkılmamış havlulara takılıyordu. Buzdolabını temizliyor, duvardaki görünmez lekeleri kazıyordu. Kocam, “Anne, otur biraz, dinlen,” diyordu ama o duymazdan geliyordu. Yorulmak onun lügatinde yoktu.
Katlandım. İşim, ikinci işim, ev işleri derken kendimden geçecek kadar yoruluyordum. İki kere banyo temizlemek istiyorsa, buyursun. Kimseye engel olmuyorum, beni de rahat bıraksınlar istiyorum.
Bazen huysuzlanıyor, zor bulunan bir şey istiyor, kirli bir tava ya da “değiştirilmeli” dediği plastik saklama kabı yüzünden drama çıkarıyordu. Ama idare ediyordum.
Sonra her şeyi “önce” ve “sonra” diye ayıran o an geldi. Patronun verdiği evrakları götürüyordum, geçen bir araba üstüme su sıçrattı. Belime kadar çamur, sırılsıklam. Ofisi aradım, “Eve dön, gün bitmek üzere, böyle görüntüyle resepsiyonda oturamazsın,” dediler.
Eve geldim, üstümü bile çıkarmadan içeriden sesler duydum. Kalbim heyecanla attı: Belki kocam da erken dönmüştür! Ama o değil, yengemdi. Arkadaşıyla birlikte. Ütü masasında BENİM kıyafetlerim, ÖZEL ipek kıyafetlerim, ki onları sadece elde, nazikçe yıkıyorum. Onları ütülüyordu. Normal bir ütüyle. Arkadaşı da bir şeyler anlatıp gülüyordu, ayaklarımın altındaki zemini kaybettiğimi fark etmeden.
Zorlukla sordum: “Nasıl girdiniz?” Yengesi omuz silkti: “Anne oğluna gelemez mi? Anahtarı var ya.” Anahtar. Kocamın ona verdiği anahtar—”ihtiyaç olursa diye.”
Peki ona nasıl anlatırdım ki bu ihtiyaç yangın, deprem değil, benim elbiselerimi yıkamak, çamaşır sepetimi karıştırmak mıydı? Artık dolabı açarken ürperiyorum, ya daha önce girdiyse? Başkasının ellerinin benim iç çamaşırlarıma dokunduğunu düşündükçe midem bulanıyor.
Gittiler. Sakince, neredeyse kırılarak. Ben ise banyoda uzun süre öylece durdum, ütüyle mahvolmuş elbiseme baktım ve daha çok neyin acıdığını bilemedim—kumaş mı, yoksa benim onurum mu?
Ertesi gün kapının kilidini değiştirdim. Kocama sertçe söyledim: Bir daha anahtar yok. Girişe bir kamera takmayı bile düşünüyorum. En azından kimin ne zaman geldiğini bilebilirim.
Artık rahat değilim. Kendi evimde bile güvende hissetmiyorum. Sorun kirlilik ya da ütü değil. Bana ait olanın elimden alınması. En kötüsü de kocamın bunun yanlış olduğunu bile düşünmemesi…
