Gidiyorum, Ahmet… Dürüst olacağım, aşık oldum. Onun yanında kendimi tekrar kadın gibi hissediyorum: Bir erkeğin aldatılmanın ardından nasıl mutluluğu bulduğu
Ahmet, köylerin arasından dolanan eski ve bozuk bir yolda ilerliyordu. Her ağaç onun çocukluğunu hatırlıyor gibiydi. Neredeyse on yıldır burada değildi. Anne babası vefat ettikten sonra, bir daha aile yuvasını ziyaret etmemişti. Zaman bulamamıştı hep—iş, anlaşmalar, toplantılar… İnşa ediyor, kazanıyor, kariyer basamaklarını tırmanıyordu. Ama şimdi gerçekten özgürdü. Yıllar sonra ilk kez. Bu his, fırtınadan sonra bir nefes gibiydi.
Araba çukurlarda sıçrıyor, tekerlekler otlarla kaplı killi yol kenarında kayıyordu. Bir anlığına yolu bir tavşan kesti ve yüksek ısırganların arasında kayboldu. Ahmet durdu, arabadan indi, serin akşam havasını içine çekti ve ateş kırmızısı bir gün batımına baktı. Sanki doğa bile ona durup düşünme fırsatı vermişti: Yeni bir hayata başlıyordu.
Omuzlarında, İpek’le geçen otuz yıllık bir evlilik vardı. O, ondan on iki yaş küçük—parlak, etkileyici, çekici bir kadındı. Onu bütün kalbiyle sevmiş, şımartmış, ev yapmış, seyahatler planlamış, işini hep onun ve çocukları için yürütmüştü. Ama çocuklar büyüyüp de o toplantılar ve şantiyelerde daha çok vakit geçirdikçe, İpek kendini kaybediyor gibi hissetmeye başlamıştı. Sonra bir gün—artık eve zamanında dönmüyordu.
Başta Ahmet dedikodulara inanmadı. Arkadaşları üstü kapalı imalarda bulundu, ama o kulak asmadı. Ta ki İpek bir gün açıkça söyleyene kadar:
“Gidiyorum, Ahmet… Aşık oldum. O benden genç, özgür, onun yanında kendimi yeniden canlı hissediyorum. Üzgünüm, ama bu hayatı artık yaşamak istemiyorum.”
Ne özür diledi, ne de açıklama yaptı. Ahmet de tutmadı onu. Sadece ona evi bıraktı, mal paylaşımına gitmedi, mahkemeye düşmedi. Geçmişi çiğnemeden, onurunu korumak istedi.
Büyük bir inşaat şirketinin başında kaldı, ama başkentten köyüne taşındı, anne babası için yıllar önce yaptırdığı o eve. Heryerin sessiz, gerçek olduğu yere. Ev ormanın kenarındaydı, çam ağaçlarıyla çevrili, tahta ve ekmek kokuyordu. Burada ne gösteriş vardı ne de sahtelik. Sadece toprak, gökyüzü ve anılar.
İlk zamanlar yalnızdı. Eski iş arkadaşları gittikçe daha az arıyordu, başkent uzak bir gezegen gibiydi artık. Ama sonra asıl dönüş başladı—sabah yürüyüşleri, terkedilmiş bir gölette balık tutmak, sonbahar ormanında mantar toplamak, şöminede yanan ateş… Bunlar ruhunu iyileştiriyordu. İpek artık uzak bir rüya gibiydi, artık onu üzmüyordu.
Sonra, bir gün, köy mezarlığında ailesinin mezarlarını ziyarete gittiğinde bir köpek gördü. Zayıf, üzgün, gözleri sönmüş…
“Bu Kartal,” diye açıkladı komşu. “Hatice Hanım’ın köpeğiydi. O vefat etti, Kartal da mezarından ayrılmıyor. Bekliyor, hep bekliyor…”
Ahmet yanına çöktü.
“Merhaba, Kartal. Benimle gelir misin?”
Köpek hemen değil, ama sonunda kalktı. Ve onunla geldi. O günden sonra ayrılmadılar. Köylüler şaşırıyordu:
“Demek ki Ahmet iyi bir insan. Köpek onu kabul ettiyse, kalbi temizdir.”
Kışın birlikte kar temizlediler—Ahmet kürekle, Kartal da yanında oynaşarak. Kızı ailesiyle ziyarete gelecekti yakında. Ahmet evi ışıklarla süsledi, kızakları hazırladı. Kartal çocuklarla oynayacak, evde yeniden kahkahalar yankılanacaktı.
Ufka baktı, bulutların arasından sızan güneşe. Uzun yıllar sonra ilk kez ne acı ne endişe—sıcak, gerçek bir mutluluk hissediyordu. Yeni bir aşk hayal etmiyor, intAhmet, gün batımının altında gülümseyerek Kartal’ı sevdi ve hayatın ona en sonunda huzuru getirdiğini fark etti.
