Otuz beş yaşına kadar, Aylin kendini gerçekten mutlu bir kadın olarak görüyordu. Sevgili kocası Murat, oğlu Can ve kızı Elif, mütevazı ama sağlam bir aileydiler. Her şey, Murat’ın fabrikadan işten çıkarılmasıyla değişti. Şehirde iş bulamayınca, çalışmak için Polonya’ya gitmeye karar verdi.
“Aylin, iş teklifi geldi. İyi para veriyorlar,” dedi bir gün.
“Ya biz? Sen orada, biz burada. Bu nasıl aile olur?” diye şaşırdı Aylin.
“Geçici bir süre. Dayanırız. Ayağa kalkınca her şey düzelecek.”
Ama işler umduğu gibi gitmedi. Murat giderek daha seyrek gelmeye başladı, genellikle suratı asık ve uzaktı. Bir gün, Aylin onun gelişine hazırlanırken, marketten dönerken posta kutusunda bir mektup buldu. Onundu.
Gülümsedi—belki özlem dolu bir mektup diye düşündü. Dönüş günü gelmişti. Çantaya atıp eve gitti, içini açtı. Ve yıkıldı.
“Aylin, affet. Yüzüne söyleyemedim. Başkasını sevdim. Evliliğimiz bir hataydı. Boşanmak istiyorum. Çocuklara destek olacağım. Elveda.”
Tekrar tekrar okudu, inanamadı. Gözleri yaşlarla doldu. Tam o sırada, 10 yaşındaki Can odaya girdi.
“Anne, fırın yanıyor! Ne yapıyorsun?”
Fırladı, ocağı kapattı, dumanı dağıtmaya çalıştı. Oğluna şaşkın bir gülümseme yapıştırdı, ama içi acıyla yanıyordu.
Bir ay sonra boşandılar. Murat bir daha geri dönmedi. Para gönderiyordu, ama evlerine adım atmadı. On yıl sonra Aylin, bir kazada öldüğünü öğrendi. O ise iki çocuğuyla baş başa kaldı, omuzlarında ağır bir sorumlulukla.
Yıllar geçti. Aylin bir daha evlenmedi—evine yabancı bir erkek sokmak istemedi. Tüm hayatı çocuklarıydı. Can büyüdü, Deniz’le evlendi. Onun odasına yerleştiler, Aylin ve Elif diğer odada kaldı. Torunu Efe doğdu. Ama ne Deniz ne Elif evden ayrılmak istiyordu. Ev giderek dar ve gergin bir yere dönüştü.
Bir gün Elif açıkladı:
“Anne, hamileyim. Barış’la biraz sende kalacağız.”
“Nereye?” diye şaşırdı Aylin. “Bir odada Can, karısı ve çocuğu, diğer odada biz. Daha nereye insan sığdıracaksın?”
“Mutfakta kanepe var ya. Sakıncası yoktur?”
Ve Aylin mutfağa taşındı. İlk gece kabustu. Sonrası daha da kötüleşti. Bağrışmalar, kavgalar, aileler arasında çatışmalar. Kim salamı yedi, kim gece gürültü yaptı, kim kimin defterini aldı—her şey kavga sebebiydi.
Sonra bir gün Aylin, Deniz’in karnının şiştiğini fark etti.
“Hamile misin?”
“Evet. İkinci çocuğumuz olacak.”
“Ya ev?”
“Demek ki bizi kovuyorsunuz!” diye parladı Deniz.
“Kimse kovmuyor, ama bir odada dört kişi olacaksınız!”
“Elif taşınsın o zaman, onun kocası var!” diye karşı çıktı Deniz.
“Senin de var!” diye dayanamadı Aylin.
Sabah Can geldi:
“Anne, Deniz’i kırdın. Bizi kovuyor musun?”
Elif de tam o sırada içeri girdi:
“Kocana söylesene, size bir ev bulsun!”
“Yeter!” diye patladı Aylin. “Hepiniz taşının! Sen de Can, karın ve çocuklarınla. Sen de Elif, Barış’ınla. Daha fazla dayanamıyorum! Beni hiçe sayıyorsunuz, evimi pazar yerine çevirdiniz. Tamam, yeter. Çıkın!”
Sert, net ve tereddütsüz söyledi. Kendi kararlılığına bile şaşırdı. Ama geri adım atmak istemedi.
Üç gün sonra gittiler. Çok söz duydu: “Torunlarını bir daha göremezsin”, “Seninle konuşmayacağız.” Aylin sessiz kaldı.
Akşam mutfakta oturdu—tek başına. Bağrışma yok, kavga yok. Sadece sessizlik.
Etrafına baktı ve uzun zamandır ilk kez evin gerçek sahibi gibi hissetti. Tadilat yaptı. Mobilyaları yeniledi. Ertesi yıl, hayatında ilk kez yurtdışına tatile çıktı.
Biri sadece kendini düşündüğünü söylerse desin—hayır. Hayatını çocuklarına verdi. Şimdi, nihayet, kendisi için yaşıyordu. Ve bu çok doğruydu.
