Şerife Hanım yerinde duramıyordu—bugün oğlu Emre, nişanlısını eve getirecekti. Sabahın erken saatlerinden beri mutfakta koşturuyor, özenle hazırlanmış sofrayı kuruyor, her ayrıntıyı düşünüyordu. Sibel’i ilk görüşte sevmişti: tatlı, alçakgönüllü, terbiyeli bir kızdı. Tanıştılar, sofraya oturdular, sohbet koyulaştı. Ancak akşam yemeğinden sonra Emre, nişanlısını evine bırakmaya gitti ve bir saat sonra perişan bir halde döndü.
“Oğlum, ne oldu?” diye telaşlandı anne.
“Bitti anne. Düğün olmayacak. Sibel beni terk etti,” diye boğuk bir sesle cevap verdi.
“Nasıl terk etti?.. Neden?”
“Sen yüzünden, anne…”
Şerife donakaldı. Bu gerçek olabilir miydi?
Daha sonra, gözyaşlarını zor tutarak arkadaşı Gülşah’a telefon açtı:
“Gülşah, gel… Nasıl yaşayacağım bilmiyorum. Oğluma engel oluyorum, keşke hiç olmasaydım.”
“Saçmalama!” diye kesip attı Gülşah. “Bekle, geliyorum.”
Emre’yle birlikte mütevazı bir kiralık evde yaşıyorlardı. Kendi evleri yoktu, yardım edebilecek yakınları da. Oğlu gözlerinin önünde büyümüş, üniversiteye girmişti, Şerife ise geçinebilmek için iki işte çalışıyordu. Zorlu ama birbirine kenetlenmiş bir hayatları vardı. Tek bir şey Şerife’yi huzursuz ediyordu: oğlu uzun süredir ciddi bir ilişki yaşamıyordu. Oysa o, torun özlemiyle yanıp tutuşuyordu…
İşte bu yüzden Emre’nin hayatına Sibel girdiğinde annenin yüreği umutla doldu. Ve altı ay sonra, oğlu müjdeyi verdi: nikâh için başvurmuşlardı.
Şerife, ziyaretlerini büyük bir olay gibi karşılamaya hazırlandı. Sibel’i gerçekten sevmişti. Ancak yemek sırasında kız aniden sordu:
“Şerife Hanım, siz burada uzun süreli misiniz?”
“Nasıl yani? Burada yaşıyorum.”
“Bu evde mi?..” diye şaşırdı Sibel.
“Evet. Emre’yle.”
“Anladım… Affedersiniz, bilmiyordum.”
Konu kapandı, ama kızın tavrında bir değişiklik oldu. Ertesi gün Emre’yle buluşmayı reddetti, ardından düğünden vazgeçtiğini söyledi. Sebep? Onunla aynı evde annesiyle yaşayamazdı.
“Ben onlar için yük oldum, Gülşah!” diye hıçkırdı Şerife. “Oysa ben sadece yardım ederdim: hem ev işlerinde, hem çocukla… Hem Sibel hamile!”
“Dinle,” dedi arkadaşı sertçe. “Oğlunun kendi hayatını kurması lazım. Sen de bunları yaşadın. O bir erkek, ailenin reisi olmalı, ömrünü annesiyle geçirmemeli.”
“Ama tek başıma altından kalkamam. Ne emekliliğim yeterli, ne de işim…”
“Demek ki kalkacaksın. Herkes yapıyor. Sen de yaparsın. Önemli olan onların mutluluğuna engel olmaman. İstersen torununu alırsın, mutlu bir aile ve oğlunun minnettarlığını. İstemezsen her şeyi kaybedersin.”
Şerife Hanım kararını verdi. Ertesi gün Gülşah’la birlikte Sibel’in yanına gitti.
“Geldiğiniz için teşekkürler,” dedi Sibel uzun bir konuşmanın ardından. “Ben cesaret edemezdim. Ama… Teşekkür ederim. Ve bilin ki, sizi asla yalnız bırakmayacağız. Bir şey olursa, yanınızda oluruz.”
“Biz mi?..” diye şaşkınlıkla tekrarladı Şerife.
“Evet. Emre’yle kalıyorum. Onu seviyorum. Ama ayrı yaşayacağız. Bunu anladığınız için teşekkürler.”
Düğün oldu nihayet. Emre, Sibel’in evine taşındı. Ve bebekleri doğduğunda, Sibel bizzat gelerek kaynanasına “bize yardım et” dedi.
Artık Şerife torununu büyütüyor, lezzetli yemekler yapıyordu. Bir gün Sibel yanına gelip şöyle dedi:
“Size teşekkür ederim, anne… Siz olmasaydınız ne yapardık, bilmiyorum.”
Son.
