Eşi vefat ettikten sonra Mehmet Bey, evin bir daha asla dolmayacağını hissetti. Kızı Aylin, ailesiyle başka bir şehirde yaşıyor ve nadiren ziyarete geliyordu. Emekli olduktan sonra akşamlarını sessizlik içinde geçirir, mutlu geçmişin fotoğraflarına bakar oldu. Bir gün Aylin telefon açıp yalnızca sağlığını değil, yalnızlığını da sorunca, belki de geleceklerini düşündü. Fakat kızı, boş odasını kiraya vermeyi önerdi: “Arkadaşımın kardeşi, ayrıldıktan sonra kalacak yer arıyor,” dedi.
Böylece Mehmet Bey’in evine bir kiracı geldi: Emre. İlk bakışta sessiz, terbiyeli ve ölçülü biriydi. Kirasını zamanında öder, az yemek yer, hatta ara sıra Mehmet Bey’i de ikramlarla şaşırtırdı. Bazen televizyon izler, sohbet ederlerdi. Ama sonra işler değişti…
Bir akşam Emre, iki sarhoş arkadaşını eve getirdi. Gürültü yapıp sigara içtiler, geç saatlere kadar kahkahalar attılar. Bu durum tekrarlandı. Mehmet Bey uyarmaya çalıştı, ancak Emre, “Kira veriyorum. Sözleşmede misafir getirmek yasak demiyor,” dedi. Sonra Emre’nin sevgilisi Defne çıktı ortaya. Önce misafir gibi geldi, sonra kalmaya başladı. Emre, odaları değiştirmek istediğini ima etti. Mehmet Bey direndi ama sonunda razı oldu.
Bir sabah Defne’nin omlet yapıp onu sofraya çağırdığını gördü. Emre bu kez yumuşak bir sesle, “Biz biraz daha burada kalalım. İşime yakın, sen de iyi bir insansın. Artık misafir getirmeyiz,” dedi. Defne ekledi: “Köyde yaşamak ister misiniz? Teyzemlerin Yalova’da bir evi var. Ücretsiz, sadece bakımı yeter.” Mehmet Bey önce alındı, ama sonra kabul etti: “Otel gibi burasındansa, köyde yaşarım daha iyi.”
Ev eski ama şirin çıktı. Temizledi, komşu Kemal’in yardımıyla sobayı tamir etti. Kemal neşeli, çalışkan biriydi; her şeyi öğretir, balığa davet ederdi. Baharda evin sahibesi Sevim Hanım geldi. Yiyecekler getirdi, tanıştılar. Mehmet Bey balık çorbası ikram etti, Kemal de katıldı onlara. Sonra bu ziyaretler düzenli hale geldi. Her hafta sonu Sevim Hanım gelir oldu. Derken her şey değişti…
Mehmet Bey ve Sevim Hanım, kiracılarla konuşmak için şehre döndüklerinde, kapıyı karnı iyice belli olan Defne açtı. “Emre’yle evlendik,” dedi. Sevim Hanım, Mehmet Bey’le göz göze geldi ve cevap verdi: “Siz benim evime taşının, biz buraya gelelim.” Emre şaşırdı, Mehmet Bey gülümseyerek ekledi: “Biz de evlenmeye karar verdik. Bize de sıcak bir yuva lazım.”
Kısa süre sonra bir erkek bebekleri oldu. Sevim Hanım emekli olup torunla ilgilenirken, boş zamanlarında eşiyle köye gidip geldiler. Evi yenilediler, torunlarını ağırlamak için hazırladılar. Kemal beşik bile yaptı. İşte böyle, bir tesadüf komşuluktan gerçek bir aile doğdu. Hayat bazen beklenmedik dönüşler yapar; önemli olan kalbi kapatmamaktır.
