Yeni Yıl Sürprizi: Kimsenin Hazır Olmadığı Gelin
Emre, Can ve Efe çocukluklarından beri ayrılmaz üç kafadardı. Farklı meslekleri ve karakterleri olsa da dostlukları zamanın sınavından geçmişti. Emre ilk evlenen oldu—büyük bir aşktan değil, daha çok “sıra geldi” diye. Fakat zamanla Emre ile Meral arasında bir saygı, hatta belki de şefkat doğdu.
Ardından Can evlendi. Onunki gerçek bir aşk hikâyesiydi—coşkulu, karşılıklı ve mutlu. Eşi Deniz, kısa sürede Meral’le kaynaştı ve artık çiftler birlikte vakit geçiriyordu.
Efe ise bekârlığını sürdürüyordu. Evlilik için acele etmiyor, şakayla karışık, “Tek başıma nefes almak daha kolay,” diyordu. Ancak o yılbaşında bir açıklama yaptı: Yalnızda değil, bir kızla gelecekti. Üstelik ilk defa, yıllardır tanıdığı arkadaşlarına sevgilisini takdim edecekti.
Emre’nin evinde hazırlıklar tam gazdı: süslenmiş çam ağacı, marine edilen etler, soğutulan şampanya. Can ve Deniz, küçük oğulları Arda’yla birlikte gelmişlerdi bile. Herkes merak içindeydi: Efe’nin, her zaman bu kadar seçici olan Efe’nin, bayrama getirdiği kız nasıl biriydi?
“Muhtemelen Oxford diplomalı bir iş kadınıdır,” diye şaka yaptı Can.
“Ya da dergi kapağından fırlamış bir manken,” diye ekledi Emre.
“Erkekler, yeter artık,” diye usanmış bir sesle müdahale etti Meral. “Nasıl biri olursa olsun, önemli olan onun mutlu olması.”
Kapı çaldığında Emre koşarak açtı. Karşısında Efe duruyordu… yanında da Selin.
Efe’nin gelini herkesi şaşkına çevirdi. Kısa boylu, dolgun hatlı, parıltılı mini etekli, abartılı makyajlı, uzun takma kirpikli ve rengârenk ojalı tırnaklarıyla. Saçlarında örülmüş renkli tokalar, pardösünün altında deri bir crop top.
“Merhaba millet! Tanıştığıma çok sevindim!” diyerek gözlerini kırpıştırdı Selin. “Siz Meral ve Deniz olmalısınız?”
Eşler, zoraki gülümsemelerini koruyarak el sıkıştılar. Ortamda belirgin bir şaşkınlık vardı. Ama herkes kendini zor topladı. Bir gerginlik havada asılı kaldı.
Mutfakta kızlar onu işe dahil etmeye çalıştı. Selin hevesle sebzeleri doğramaya, yeşillikleri kesmeye, pancar rendelemeye başladı. Şaşırtıcı bir şekilde hızlı ve titiz çalışıyordu. Meral ve Deniz birbirlerine baktı—beceriksizlik beklerken, iş bilen bir yardımcı bulmuşlardı.
“Peki sen ne iş yapıyorsun?” diye dikkatlice sordu Deniz.
“Fotoğrafçıyım,” diye yanıtladı Selin. “Dergilere çalışıyorum, röportaj çekimleri yapıyorum. Geçen yoksul bir yetimhanedeydim—minikler için fotoğraf çekiyordum. Onların güzel anıları olsun istedim.”
Bu da şaşırtmıştı. Görünüşüyle hiç örtüşmüyordu. Ama asıl şok, Selin’in çocuklarla iletişimiydi. Bütün akşam Arda ve Emre’nin yedi yaşındaki kızı Elif’le oynadı.
Hediye açma vakti geldiğinde (arkadaşların bir geleneği vardı—gece yarısından önce), Selin’in kutularından herkesin beğenisine göre seçilmiş samimi sürprizler çıktı.
Ertesi sabah, herkes uyurken, Selin çocuklarla bahçede kardan adam yapıyordu. Evde kahve kokusu yayılıyordu ve mutfakta düzenli bir şekilde dizilmiş fincanlar duruyordu.
“O bir harika,” diye fısıldadı Emre Efe’ye. “Sıkı tut onu.”
“Şanslısın,” diye ekledi Deniz, huzurlu bir gece geçirdiği için minnettarlıkla.
İşte o zaman herkes ne kadar yanıldığını anladı. Görünüş aldatıcıydı. Selin ise tam da olması gereken kişiydi—iyi yürekli, samimi, güvenilir. Her erkeğin hayalini kurduğu türden biri, belki de ilk bakışta fark edilmese bile.
