Eskiden kalma karanlık sırlar
– Ali, bu akşam geç kalma, rica ediyorum, dedi Ayşe, kocasına, İzmir’deki evlerindeki ocakta çorbayı karıştırırken. Kızımız Elif, bizi sevgilisi Mehmet’le tanıştırmak istiyor!
Levent derin bir nefes aldı. Küçük kızı büyümüş, nişanlısı bile olmuştu. Zaman ne çabuk geçiyordu! Mehmet, çekici bir gençti: zeki, kültürlü, samimi bir gülümsemesi vardı. Levent onu sevmişti, Ayşe de memnun kalmıştı. Elif mutluluktan parlıyordu—her şey mükemmel gitmişti. Fakat bir gün, Ayşe’ye hediye almak için bir alışveriş merkezinde gezerken, Levent bir ses duydu ve kalbi yerinden oynadı.
Levent iki yıldır çift hayatı yaşıyordu. Deniz’le tanışması tesadüfi olmuştu, bir otoparkta arabasına hafifçe çarptığında.
Çizik önemsizdi, ama Deniz o kadar içten özür dilemişti ki, yakındaki bir kafeye gitmeyi teklif etti.
Levent kabul etti. Bu narin, canlı kadında büyüleyici bir şey vardı. Yalnızdı, neşeliydi, gözlerinde bir ışık taşıyordu. Konuşmaları uzun sürdü.
Bir süre sonra onun evinde buluşmaya başladılar. Levent evli olduğunu hemen söyledi. Deniz için bu engel değildi—yakışıklı, kendinden emin bu adama âşık olmuştu.
Ayşe’yle yedi yıldır evliydi. Sıcakkanlı, şefkatli bir kadındı, İzmir’deki evleri huzur dolu bir sığınaktı. İkisi de iyi kazanıyordu, ama çocuk sahibi olamamak hayatlarını gölgeliyordu. Doktorlar ellerini açmıştı: her şey normaldi, ama mucize bir türlü gerçekleşmiyordu.
Levent ailesini terk etmeyi düşünmüyordu—her şey yolundaydı. Deniz’le görüşmelerini planlı yapıyor, Ayşe’yi ihmal etmemeye özen gösteriyordu. Belki de vicdanını bastırmak içindi tüm bunlar.
– Ali, hamileyim, dedi Deniz bir gün, onu şaşkına çevirerek. Artık seçim yapma zamanı geldi: Ya biz, ya karın. Bu belirsizliğe dayanamıyorum.
Levent afalladı. Her zaman tedbirli davranmışlardı, rahattı. Yanlışlıkla çocuk planları arasında yoktu. Ama bir şeyler ters gitmişti.
– Bu nasıl oldu? diye zorlukla sordu. Biz dikkat ediyorduk.
– Hiçbir yöntem kesin değildir, dedi Deniz omuz silkip.
– Çocuk istiyorum, dedi Levent. Ama böyle bir şeye hazır değildim. Bana düşünmek için zaman ver.
Eve giderken kararını vermişti: Ayşe’ye her şeyi anlatacak ve boşanacaktı. Dürüstlük tek çözümdü. Bir yerde onun çocuğu büyürken karısıyla yaşayamazdı. Saklanacak ve yalan söyleyecek gücü kalmamıştı.
Levent kararlı adımlarla eve girdi. Ama Ayşe ona gözleri parlayarak baktı.
– Ali, neden öyle donup kaldın? diye sevinçle haykırdı. Doktora gittim. Bir bebek bekliyoruz! Sonunda! O kadar mutluyum ki anlatamam!
Neşesi bulaşıcıydı. Levent onu bu kadar mutlu görmemişti uzun zamandır.
– Ciddi misin? Bu… harika, dedi, şaşkınlığını gizlemeye çalışarak.
Yalan söylemiyordu—haber onu sarsmıştı. Bir günde iki hamilelik haberi? Ayşe’ye Deniz’den nasıl bahsedecekti? Neden her şey bu kadar ters zamanda oluyordu?
Sabah uyandığında, Levent kararını vermişti: Ayşe’yle kalacaktı. Deniz’den ayrılmalıydı. İki ayrı evde büyüyen çocuklarıyla yaşayamazdı ve istemiyordu. Deniz’i bebeği aldırmaya ikna etmeliydi.
Akşam Deniz’in evindeydi. Mutfakta oturmuş, Deniz mis gibi çay dolduruyordu.
– Deniz, dinle, dedi Levent. Ayşe dün hamile olduğunu söyledi. Yıllardır çocuğumuz olmamıştı, şimdi birden… Onu bırakamam. Sana… maddi destek olurum. Gençsin, iyi bir adam bulup onunla çocuk yaparsın. İki aileyi idare edecek gücüm yok.
Deniz hiçbir şey söylemeden dinledi, ne ağladı ne de suçladı.
– Anladım, dedi sakin bir sesle. Yarın randevu alacağım. Seni bir daha görmek istemiyorum. Karınla mutlu ol. Çık git. Paranı da istemiyorum.
Levent dişlerini sıktı. Zor bir durumdu. Sessizce çıktı, kapıyı çarparak.
Yirmi iki yıl geçti.
– Ali, bu akşam geç kalma, diye hatırlattı Ayşe. Elif, Mehmet’i getirecek. Onun hakkında çok şey duydum, artık görmek istiyorum. Ama lütfen fazla soru sorma. Elif âşık, umarım o da layık biridir.
Levent gülümsedi. Kızı Elif artık büyümüştü, nişanlısı vardı. Onun gözünde hâlâ örgülü saçlarıyla koşan küçük kızdı. Her şeyi hatırlıyordu: ilk gülüşünü, ilk adımlarını, ilk dişini. Bu anlar kalbine kazınmıştı.
Elif zayıf bir bebek olarak doğmuştu. Ayşe mükemmel bir anne olmuş, onu sevgiyle büyütmüştü. Kızı, onun gözlerini, saçlarını, zarafetini almıştı.
Levent huzuru bulmuştu. Her şeyi vardı: sevgili bir eş, bir kız, düzenli bir hayat. Deniz’i neredeyse hiç düşünmüyor, onun da mutlu olduğunu umuyordu.
Mehmet’le tanışma sorunsuz geçti. Genç, Elif’le üniversiteden arkadaşıydı, zeki ve kültürlüydü. Ailesiyle yaşıyordu ama kendi evini almak istiyordu. Levent onu beğenmişti, Ayşe de onaylamıştı. Elif mutluluktan uçuyordu—ailesi seçimini kabul etmişti.
Bir günLevent, evin kapısını kapatırken, yılların yükünü omuzlarından atıp derin bir nefes aldı, artık gerçeklerle yüzleşmenin zamanı geldiğini biliyordu.
