Adalet için Ayla: İhanetle Başlayan Bir Hikaye
“Niye ona böyle davranmasına izin veriyorsun, Ayla? Sen onun eşyası değilsin! Güçlüsün, kurtulabilirsin,” diye fısıldadı Elif, kanepeye kıvrılmış halde.
Ayla derin bir iç çekti ve sessizce cevap verdi:
“O benim babam. Üstelik elinde imzalı, mühürlü bir kâğıt var: ‘akli dengesi yerinde değil’ yazıyor. Bu yüzden burdayım. O sadece parası olan biri değil, aynı zamanda gücü de var. Kaçsam bile beni bulur. Bu kısır döngüyü kıramam…”
“Öyleyse, buradayken en azından bana yardım et. Sana öderim, tamamen adil,” diyerek göz kırptı Ayla.
“Zaten yardım ederdim,” diye gülümsedi Elif. “Ama tabii ki reddetmem. Özgür olduğumda bu paraya ihtiyacım olacak. Neler olup bittiğini anlamak için büyüye ihtiyacım yok. Ama rüyamı doğrulamak için bir tutam saçına ihtiyacım var.”
Elif çabucak küçük bir bıçak çıkardı ve ustalıkla birkaç tel saç kesti.
“Bu gece her şey açığa çıkacak. Sana hangi iksiri içirdiler, neden korunacağına yeşil bir keder bulaştırdılar—hepsini öğreneceğiz.”
Ertesi sabah Ayla, Elif’i bulamadı. Ondan kaçıyor, köşelere sinip tedavilerde kayboluyordu.
“Niye benden kaçıyorsun?” diye yakaladı Ayla onu bahçede. “Anlaşmıştık!”
“Bana inanmayacaksın,” diye mırıldandı Elif. “Parayla masal anlattığımı düşüneceksin.”
“Tamam, yeter. Anlat ne gördün.”
Elif, Ayla’yı en tenha köşeye çekip yanına oturdu.
“Dikkatlice dinle. Rüyamda gördüm ki…”
Burak yatağında keyifle gerindi.
“Uyan uykucu! Yeni bir kurban buldum.”
“Biraz daha uyuyayım…” diye inledi.
“Sonra uyursun. Şimdi dinle. İşte gazete. Bu kadını görüyor musun? Adı Ayla. Şirketin ortaklarından, ailesi yok… sadece nişanlısı var. Eğer plan işlerse, o sen olacaksın.”
“Evlenmek mi?” diye Burak’ın boğazı kurudu.
“Evet. Ama önce aşık etmelisin. Şefkatli, mütevazı, fakir ama çalışkan görüneceksin. Sana yaklaşacak, yardım edecek, ‘işine’ yatırım yapacak.”
“Sonra her şeyi batırıp sen mi ortaya çıkacaksın?”
“Aynen öyle, sevgilim,” diye Sevgi başını okşadı. “Büyülü bir ritüele ikna ettiğinde, ona bir nazar musallat edeceğim. Cin aklını yutacak. Ardından… ‘talihsiz bir kaza.’ Tüm miras senin.”
“Eğer işe yararsa…”
“Başarırız. Hem büyümüz var, hem de senin gibi bir yeteneğin.”
Elif sözünü bitirdiğinde, Ayla sessizce dudaklarını ısırdı.
“Peki, ne diyorsun?” diye sabırsızlandı Elif.
“Diyeceğim şu ki harekete geçeceğim. Önce cini defedeceğiz. Sonra… hesap vakti.”
“Uyarıyorum, eğer yavaş olursan kaçarlar. Onlar beklemez.”
“Hazırım. Onu kovmama yardım et.”
Elif yine bir tutam saç kesti.
“Hazır ol. O gittiğinde, Sevgi hissedecek. Çok zamanın olmayacak.”
O gece Ayla neredeyse hiç uyumadı. Titredi, uyandı, kulaklarında fısıltılar duydu. Ama sabah her şey yok olmuştu. Dünya daha renkli, insanlar normaldi.
“Elif! Gitti!” diye koşarak arkadaşının odasına girdi. Ama Elif’i başka bir odaya almışlardı. Gece bir şey olmuştu.
“İyileşir iyileşmez geri dönecek,” diye söz verdi hemşire.
Ayla, neAyla, gülümseyerek telefonunu kapattı ve Elif’in verdiği adrese doğru yola koyuldu.
