Gelin ile sağduyu arasında: Meryem’in “ana kuzusu” kocasından ayrılma hikayesi
Meryem, evliliğinin üçüncü bir kişinin esiri olacağını hiç düşünmemişti: Kendisine “sadece düşkün bir anne” diyen bir kadının. Oğuz’la tanıştığında olgun, kendine yeten bir kadındı. Yakışıklı ya da çapkın değildi belki, ama sıcak bakışları, yumuşak sesi ve -ona öyle gelmişti- iyi bir kalbi vardı. Onu güzelliğiyle değil, samimi, sessiz ve güvenilir duruşuyla etkilemişti. Ama gerçek yüzünü, kaynanası hayatlarına girip bir daha çıkmamak üzere gölge gibi yerleştiğinde görecekti.
Meryem güçlü olmanın bedelini bilirdi. Üniversitedeyken bir gün adı için savaşmak zorunda kalmıştı; sınıftaki bir kız onun ödevini kendisininmiş gibi göstermeye çalışınca, ilk kez ayağa kalkıp kendini savunmuştu. O günden sonra kimseye boyun eğmedi. Bu güç ona kariyer yapmayı, özgür ve bakımlı biri olmayı öğretmişti. Kadınlar onun dürüstlüğüne hayrandı, erkeklerse uzak duruşuna. Yine de Oğuz, zırhını delmeyi başarmıştı.
Düğünleri mütevazı ama umut doluydu. Ta ki ilk ortak doğum günlerine kadar. Kaynanası, herkesten önce gelip “Sen evin hanımısın, burası rezalet!” diye söze başladı – ev tertemiz olsa da. Sonra da “Ailecek kutlayacağız” diyerek kutlamayı iptal etti. Meryem tahammül etmedi. Kaynanasını kapı dışarı etti, peşinden de annesinin tarafını tutan kocasını. Kutlama onlarsız da güzeldi.
Sonra Oğuz, çiçekler ve özürlerle döndü – “Annem de kutladı.” Meryem affetti. Ama anladı ki bu son değil, sadece ateşkesti. Zamanla Oğuz annesini daha sık ziyaret eder oldu, o da bir oyun kurmuş gibi gelinini “kankası” yapmaya çalıştı. Bazen çay içmeye çağırır, bazen yardım isterdi. Meryem gider, susar, izlerdi. Ta ki bir telefon gelene kadar.
“Acil işim var, uğra. Oğuz’u da al!” dedi kaynanası. Kapıda karşıladı: “Temizlik. Kız kardeşim yarın gelecek. Oğuz alışverişe gitsin, sen de bulaşıkları yıka, yemek yap. Doğum günündeki numaraları yapma.” Oğuz, uslu bir çocuk gibi başını salladı.
Meryem derin bir nefes aldı. Sakince cevap verdi:
“Tabii. Yalnız sizde temizlik malzemesi yok. Bu iş onlarsız olmaz.”
“Karbonat var… hardal da…” diye mırıldandı kaynanası.
“Hayır, eve uğrayıp gerekli olanları getireyim. Oğuz alışverişe gitsin.”
Döndüğünde Meryem yanında bir damla temizlik malzemesi getirmemişti. Sadece kocasının eşyalarıyla dolu bavullar vardı. Onları kaynanasının evine bırakıp dedi ki:
“İhtiyacınız olan her şey burada. Ben komşuda beklerim. Temizlik malzemeleri zararlıdır, bilirsiniz.”
Kaynanası gecikmeye şüphelenip kontrol etmeye geldi. Kapıyı açtığında donakaldı. Evde tam bir kaos vardı. Dağınıklık değil, bilinçli, zarif, mükemmel bir karmaşa. Saçılmış eşyalar, un, aynalarda parmak izleri, kırıntılarla cilalanmış yerler ve bu manzaranın ortasında bavullar. Oğuz arkada şaşkın duruyordu.
“Polisi ararım!” diye bağırdı kaynanası.
Ama polis ellerini açıp:
“Hiçbir şey eksik değil. Karmaşa suç değil,” dedi.
Meryem o gece telefonlarına bakmadı. Kendi dünyasına kapandı. Ertesi gün mahkemeye gidip boşanma davası açtı. Paylaşacak bir şey yoktu: Kiralık ev, az eşya. Kendi eski stüdyo dairesini kiraya veriyordu, şimdi orası onu bekliyordu.
Son kez Oğuz’la karşılaştığında sakince dedi ki:
“Senin tek eşin annen. Onunla yaşa. Ben hizmetçi değil, eş olmak istiyorum. Kendimi sevmeyi öğrendim, bunu unutmaya niyetim yok.”
Gitti. Kavgasız. Gözyaşsız. Sadece… sonsuza dek.
