Gizem ve Cem evlenmeye hazırlanıyordu. Her şey plana göre ilerliyordu, ta ki damadın ailesi “büyük hediyelerini” açıklayana kadar – onlar Cem’e bir daire almışlardı. Cem’in gözleri parlıyor, gururla şöyle diye heyecanlanıyordu:
“Her zaman şehrin merkezinde yaşamayı hayal etmiştim! Sonunda gerçek oldu!”
Gizem hafifçe gülümsedi – zoraki ve yumuşak. Merkez elbette prestijliydi, ama ne park vardı, ne küçük bir bahçe, ne de yeşillik… Geleceği, özellikle çocukları düşündüğünde, binaların cephesini değil, etrafındaki yaşamı önemsiyordu. Cem ise sadece görüntüye bakıyordu. Hem de her anlamda.
Daireyi düğünden önce almışlardı. Gizem itiraz bile etmedi – para ailenin, karar da onların. O, başkasının malına göz dikenlerden değildi. Üstelik Cem’le anlaşmışlardı: Bu geçiciydi. Sonra, para biriktirdiklerinde, birlikte bir ev alacaklardı. Kendi evleri. Eşit şartlarda.
Ama o ilk “ev taşıma” gününde her şey hayal ettiği gibi gitmedi.
Hayaller ve Gerçekler: İlk Darbe
İki aile yeni dairede toplandığında Cem parlıyor, ailesi de öyle. Kadehler kalktı, kutlamalar yapıldı. Gizem sessizdi. Bu “hediye” etrafındaki gürültüden ne kadar rahatsız olduğunu belli etmemeye çalışıyordu. Özellikle de Cem’in babası yüksek sesle şunu söyleyince:
“Biz tabii ki epey harcama yaptık. Bu yüzden düğün masraflarını gelinin ailesinin karşılaması mantıklı olur. Sonuçta biz çocuklara ev sağladık!”
Söz havada asılı kaldı. Cem sessiz kaldı. Gizem’in annesi, Selma Hanım, soğuk bir gülümsemeye büründü. Babası ise sadece başını salladı.
“Sorun değil. Biz de bir şeyler hazırlıyoruz. Hediyemiz en az sizinki kadar değerli olacak.”
Ertesi gün Gizem, ailesinin ve üvey babasının ona bir daire hediye etmeye karar verdiğini öğrendi. Tam da hayal ettiği yerde – parkın yanında, okula yakın, sessiz sakin. Geniş, aydınlık, merkezde değil ama hayatın içinde. Bir de başka bir sürpriz vardı: bir araba. Dedelerinden ve ninelerinden. Gizem de kendi birikimini eklemişti – açgözlülükten değil, adalet duygusundan.
İkinci Ev Taşıma: Gerçek Ev Nerede?
İki hafta sonra Gizem herkesi – ailesini, eşlerini, Cem’i ve onun yakınlarını – yeni evine davet etti.
“Burası neresi?” diye şaşkınlıkla etrafına bakındı Cem.
“Ailem bana düğün hediyesi aldı. Hayal ettiğim evi. Yaşamak için düşünülmüş bir semtte. Sadece manzara için değil,” diye sakince yanıt verdi Gizem.
Kaynana ve kayınbabanın yüzleri asıldı.
“Biz zaten hediye verdik!” diye öfke patlattı Aylin Hanım. “Bu fazla oluyor.”
“Fazla mı?” diye sordu Gizem’in annesi. “Biz sadece dengeyi sağladık. Siz Cem’e bir ev verdiniz, biz de Gizem’e. Her şey adil. Eşit şartlarda.”
“Üstelik bir de araba ekledik!” diye ekledi babaannesi, anahtarları masaya koyarken. “Sıradan bir şey değil, güzel bir araba. Torunum hiçbir şeyden mahrum kalmasın diye.”
Cem yerinden fırladı, Gizem’in elini tuttu ve mutfağa çekti.
Kavga ve Geri Dönüşsüz An
“Ne yapıyorsun sen? Madem yardım edeceklerdi, neden gelecekteki evimize katkı yapmadılar da beni aptal durumuna düşürdüler?”
“Kimse kimseyi aptal durumuna düşürmedi. Senin ailenden sana bir hediye geldi, benden de bana. Hepsi bu.”
“Şimdi utancımdan yere geçeceğim!” diye bağırdı. “Beni aşağıladın!”
“Hayır, Cem. Sadece bana verileni kabul ettim. Sen de yapabilirsin. Yalnız ben her şeyin benim istediğim gibi olmasını beklemiyorum.”
“Peki ya araba? Ben eski hurdamla gidip gelirken sen yeni arabanla mı gezeceksin?”
“Cem, benimle yarışa mı girdin? Biz eş olmalıyız, rakip değil. Yoksa senin için aile, üstünlük yarışı mı?”
“Sen sadece nankörsün!” diye hırladı. “Beni ailemin önünde rezil ettin!”
Gizem ona uzun ve derin bir bakış attı.
“Hayır, Cem. Sen kendini rezil ettin. İlk günden kendi fikrini üstün tutup, bana hiç sormadan, benim de sessiz kalıp minnettar olmamı beklediğin zaman.”
Mutfağı terk etti. Salonda ailesinin tartışması duyuluyordu:
“Evde erkek söz sahipliği yapmalı!” diyordu Cem’in babası.
“Önce saygı olmalı,” diye karşılık verdi Gizem’in üvey babası.
Gizem el çırptı:
“Yeter! Herkes yoruldu. Gitmek isteyen gidebilir. Biz burada kalıp kutlamaya devam edeceğiz. Çünkü hayat pazarlık değil, mutluluktur. Mutluluk da seni olduğun gibi kabul edenlerle olur.”
Eşitsiz Düğün Sonrası
Cem gitti. Kaynana kapıyı çarparak ayrıldı. Gizem kaldı. Kendi evinde. Ailesiyle, fırında pişen hindiyle, kalbindeki hafif sızıyla – ama berrak bir zihinle.
O gece şunu anladı: Eğer bir kişi senin de bir şeylere sahip olmandan rahatsız oluyorsa, asla seninle eşit olmayı planlamamıştır. Onun için senin daha aşağıda olman daha rahattır.
Düğün olmadı. Cem geri dönmeye çalıştı – önce suçlamalarla, sonra yalvarmalarla. Ama artık çok geçti.
Gizem ise tatile çıktı. Yalnız, yeni arabasının direksiyonunda. Köydeki babaannesine. Yeşilliğin, huzurun ve onu her zaman bekleyVe orada, bütün geçmişi geride bırakıp yeni bir sayfa açmanın huzuruyla, bir daha asla kendinden ödün vermeyeceğine söz verdi.
