Eski şehrin unutulmuş bir sokağında, zamanın izlerini taşıyan evlerin arasında bir gün garip bir tabela belirdi. Sanki hiçlikten çıkıp gelmişti, geceyi aydınlatan bir hayalet gibi. “KAYIPLAR KÖŞESİ. Kaybettiklerinizi geri alın. Koşullar kişiye özeldir.” Harfler, yüzyılların güneşi altında solmuş gibiydi, adeta başka bir dünyanın fısıltısıydı. Tozlu camın ardında, hâlâ kalbi titreten unutulmuş bir rüyanın izlerini taşıyordu.
Kemal bu sokaktan yüzlerce kez geçmişti. Eskiden burada bir antikacı vardı, sonra ucuz kahve satan bir büfe açıldı, sonra da her şey terk edilmişliğe gömüldü. Boyası dökülmüş cephe, gri bir örtüyle kaplanmış pencereler… Kemal artık burayı fark etmez olmuştu, tıpkı alışılan bir acıyı görmezden gelmek gibi. Ama o gün, tabela gözüne bir bıçak gibi saplandı, unutmaya çalıştığı bir yarayı deşti.
Durdu. Camın puslu yansımasında kendini gördü: yorgun gözler, ağarmış saçlar, eskimiş bir ceket. Yüzü, kayıpların haritası gibiydi; kırışıklıklar, silmek istediği anılara giden yollar gibiydi. Artık mucizelere inanmayan bir adamdı. Öyle çok şey kaybetmişti ki, gizemli tabelalara inanacak hâli yoktu. Aşkı, güveni, kızı Leyla… Hepsi gitmiş, duman olup uçmuştu. Anılar bile soluyor, sıcaklığını ve kokusunu kaybediyor, sararmış fotoğraflar gibi silikleşiyordu.
Kapıyı itti. Hafif bir gıcırtıyla açıldı, sanki onu bekliyormuş gibi. İçeri girdiğinde eski kitaplar ve olgun armut kokusuyla karşılaştı—çocukluğunun unutulmuş bir anısı gibi. Tezgârın arkasında, saçları düzgünce toplanmış bir kadın duruyordu. Bakışları derinlere işliyordu, Kemal’in değil, içindeki gölgeleri görüyor gibiydi.
“Ne geri alabilirim?” diye sordu Kemal, sesi titreyerek. Sanki uzun zaman önce susturduğu biri konuşuyordu.
“Kaybettiklerinizin hepsini,” diye cevap verdi kadın sakince. “Ama bedeli her zaman kişiye özeldir.”
Gülüp geçmek istedi ama içinde bir şey sıkışıp kaldı.
“O günü geri istiyorum,” dedi alçak sesle. “Leyla ile son konuşmamızı.”
Kadının yüzü ifadesi kalmadı, sanki her gün böyle istekler duyuyordu.
“Anlat bana.”
Kemal bir sandalyeye çöktü. Hareketi ağırdı, omuzlarında bütün hatalarının yükünü taşıyor gibiydi.
“Kavga ettik. Her zamanki gibi saçma bir şey yüzünden. Yurtdışında okumak istiyordu, ben… ‘Bizi terk ediyorsun, aileye ihanet ediyorsun,’ dedim. ‘Bencil bir kızsın, anneni, beni hiç düşünmüyorsun,’ diye bağırdım. O sessiz kaldı, sonra dedi ki: ‘Beni hiç anlamadın.’ Kapıyı çarpıp çıktım. Gitti. Bir hafta sonra… bir kaza oldu. O günden beri yaşıyorum ama nefes almıyorum. Hep düşünüyorum: Keşke onu dinleseydim, sarılsaydım, gurur duyduğumu söyleseydim… Belki kalırdı. Belki her şey farklı olurdu.”
Kadın başını salladı, sanki bu hikâyeyi ilk kez duymuyordu.
“Bedeli: Onunla geçirdiğin diğer tüm anları unutacaksın. Hepsi. Gülüşünü, ilk adımlarını, sabah çay sohbetlerini, deniz gezilerini. Sadece o gün kalacak—yeniden yazılmış hâliyle. Ama gerisi yok olacak, hiç yaşanmamış gibi. Gülüşünün sıcaklığı, sesinin tınısı… Hiçbiri kalmayacak. Sadece o konuşma.”
Kemal donup kaldı. Elleri tezgâra tutunmuş, titriyordu.
“Bu… ruhumun bir parçasını kesip atmak gibi. Bedeni değil, zamanı. Hayatımı.”
“Aynen öyle,” dedi kadın. “Ama istediğini alacaksın. Kelimesi kelimesine. Her şey olabileceği gibi olacak.”
Uzun süre sustu. Dudakları kıpırdadı, hafızasında anıları karıştırıyor gibiydi: Leyla’nın çocukken kahkahaları, parfümünün kokusu, akşam yemeklerindeki tartışmalar… Sonra ayağa kalktı, tökezleyerek, düşmüş biri gibi.
“Teşekkür ederim. Düşünmem lazım.”
Kadın onu durdurmadı. Sadece boşluğa bakarak ekledi:
“Gece yarısına kadar açığız. Sonra—kapanacağız. Sonsuza kadar. Ne kadar yalvarırsan yalvar, bir daha açılmayacağız.”
Bütün gün şehirde dolaştı Kemal, bir hayalet gibi. Her ses, her koku, geçmişin bir parçası gibiydi. Kafeden gelen bir şarkı eşiyle geçirdiği akşamları hatırlattı. Taze simit kokusu, annesinin ev yapımı poğaçalarını… Sokağın müzisyeninin nağmeleri bile kaybettiklerinin yankısıydı. Başkalarının konuşmalarındaki her kelime, bir zamanlar sahip olduğu ama elinden kaçırdığı bir şeyi fısıldıyordu.
Dükkâna gece yarısından yarım saat önce döndü. Kapı hâlâ açıktı, onu bekliyormuş gibi.
“Fikrimi değiştirdim,” dedi eşikte durarak. “Başka bir şey istiyorum.”
Kadın kaşını kaldırdı, bakışlarında bir şaşkınlık belirdi.
“Ne?”
“Kendimi geri istiyorum. Acıdan, boşluktan, her adımın bir mücadele olduğu hissinden önceki halimi. Yeniden yaşamayı hatırlamak istiyorum—her yeni günden korkmadan.”
Uzun süre sustu, çok uzun. Sonra yavaş adımlarla yaklaştı, her hareketinde Kemal’in kaderini tartıyor gibiydi.
“En ağır bedel bu,” dedi gözlerinin içOnun yerine, acıyla yaşamayı seçtim, çünkü unutulmuş bir anı bile, hiç yaşanmamış bir mutluluktan daha değerliydi.
