**Kaynana Evdeki En Büyük Tehlike**
Pencerenin önünde duran Ayşe, yaşadıklarını zihninde bininci kez tekrar ediyordu. Akşam evlerine bir çelenk gelmişti. Gerçek bir matem çelengi, siyah kurdeleli. Üzerinde onun adı yazılıydı. İmza yoktu. Mesaj yoktu. Sadece kutunun içindeki buz gibi sessizlik.
Kocası, Emre, hiç şaşırmamıştı bile. Omuzlarını silkip:
“Belki bir hatadır? Ya da birinin aptal şakası…”
“Hata mı? Ciddi misin?” Ayşe ona öyle bakıyordu ki, sanki onu ilk kez görüyordu.
Bunun nereden geldiğini biliyordu. Adresin ne kadar net yazıldığını biliyordu. Çevrelerinde yıllardır onu ismiyle çağırmayan, açıkça ve sessizce ondan nefret eden tek kişinin kim olduğunu biliyordu: kaynanası.
Hülya Hanım, oğlunun daha iyisini hak ettiğini düşünüyordu. Model gibi, soylu bir aileden, tercihen ailesiz bir kız istiyordu. Ayşe ise sıradandı, çalışkandı, boyu kısaydı, mütevazı bir aileden geliyordu, çocukluğundan beri elbiselerini kendisi dikerdi. Ama Emre’yi gerçekten seviyordu.
Fakat Hülya Hanım sevgi aramıyordu. Onun derdi kontrol altında tutmaktı. Kontrolü kaybettiğinde ise intikam alırdı.
Başta her şey masum görünüyordu. İğneleyici sözler, suçlamalar, alaycı tavsiyeler. Sonra ev işlerine müdahaleler, şüpheli “hediyeler”. Ardından dolaba atılan külotlar. Sanki Ayşe’nin biri varmış gibi. Sanki her köşesi göz önünde olan evde böyle bir şey saklayabilirmiş gibi.
Ama hepsi tesadüfe yoruldu. Hatta Ayşe, kaynanasının gönderdiği meyvelerin arasında canlı bir yılan bulduğunda bile Emre sadece omuz silkti:
“Ne bileyim… Orman yakın, belki…”
Ayşe o gün banyoya kapanıp ağladı. Korkudan değil, çaresizlikten. Çünkü yılanlardan daha tehlikeli olan insanlardı. Aileymiş gibi davranıp, aslında yüreğindeki çürümüşlüğü evine kadar taşıyanlardı.
Sabretti. Uzun süre. Ta ki kocasını başka bir kadınla mutfaklarında yakalayana kadar. Gülen, uzun bacaklı, şık giyimli.
“O kendisi geldi!” diye bağırdı Emre, utanmaya bile tenezzül etmeden.
Ayşe hiçbir şey söylemedi. Sadece kapıyı gösterdi. Ve çelengin durduğu kutuyu… Çünkü biliyordu ki böyle mesajlar atılmazdı. Onlar bir damgaydı. Okumayı bitirmek istemediğin kitabın son noktasıydı.
Boşandıktan sonra Ayşe taşındı. O ise annesinin yanında kaldı. Sonra bir gün komşusundan bir telefon geldi:
“Eski kaynana”Eski kaynananın o çocukluk arkadaşıyla evlendiğini duydun mu?” dedi komşusu, sesinde hafif bir şaşkınlık.
