Bugün günlüğüme yazmak istiyorum çünkü içim çok dolu. Adım Elif, kız kardeşim Aylin’e olan kırgınlığımı nasıl anlatsam bilemiyorum. Biz hep sıcak bir aileydik, farklı yaşasak da. Ben eşim Emre ve çocuklarımla köyde kaldım, Aylin ise şehre gidip kariyer yaptı. O hep biraz farklıydı – şehirli, kendinden emin, hırslı. Gurur duyardık onunla, destek olurduk. Ama şimdi yaptıkları karşısında yüzüne nasıl bakacağımı bilmiyorum.
Her şey annemin yıldönümü için planladığımız aile yemeğiyle başladı. Annem Sevgi ve babam Mustafa’nın evinde toplanacaktık. Emre’yle hummalı bir hazırlık yaptık; börekler açtık, evi süsledik, anneme özenle bir hediye seçtik. Aylin geleceğini söylemişti, sabırsızlıkla bekliyorduk. Ama o gün her şey altüst oldu.
Aylin geldiğinde yanında Murat adında biri vardı, nişanlısıymış. Şaşırdık tabii, hiç bahsetmemişti, ama yine de sıcak karşıladık. Ancak akşam boyunca soğuk ve mesafeli davrandı. Sonra birden miras konusunu açtı. Hepimiz donakaldık. Nasıl yani? Annem babam sapasağlam, o daha şimdiden paylaşım peşinde! Meğerse Murat’la ev almak istiyorlarmış, parası yetmemiş. Köydeki evi satıp payını almayı düşünüyormuş. “Siz zaten burada yaşıyorsunuz, size lazım değil” dedi, bize yabancı gibi bakarak. Kulaklarıma inanamadım. Nasıl böyle düşünebilirdi? O ev sadece dört duvar değil, bizim geçmişimiz, çocukluğumuzdu. O ise şehirdeki rahatı için her şeyi satmaya hazırdı.
Annem ağladı, babam sustu. Emre ise dayanamayıp, “Artık sınırları aştın Aylin” dedi. Kutlama mahvolmuştu. Sıcak bir akşam yerine kırgınlık, kavga ve ihanet duygusu kaldı geriye.
Aylin o akşam kapıyı çarpıp gitti. Hepimiz şoktaydık. Annem kendini suçladı, belki de ona yeterince sevgi gösteremediğini düşündü. Babam bir daha yüzünü görmek istemediğini söyledi. Bense kardeşimi kaybetmiş gibiydim. Parayı ailenin önüne koyan bu insan, benim çocukluğumu paylaştığım Aylin değildi.
O günden sonra Aylin’le ilişkimizi kestik. Kin tuttuğumuzdan değil, bize değer vermediğini gördüğümüz için. Annem babam da öyle karar verdi. “Evi istiyorsa, kendi yoluna gitsin” dedi babam, sesindeki acıyı duymamak mümkün değildi.
Ne oldu da böyle değişti bilmiyorum. Belki şehir, belki Murat etkiledi onu. Artık düşünmek bile istemiyorum. Biz, aile olarak, onun hayatımızda yeri olmadığına karar verdik. Belki bir gün özür dilerse düşünürüz, ama şimdi içimde sadece kırgınlık var. Şehrine gitmeyeceğiz, çağırmayacağız. Nasıl isterse öyle yaşasın, ama bizsiz.
Bu olay ailenin ne demek olduğunu düşündürdü bana. Benim için aile sevgi, dayanışma, birbirine sahip çıkmak. Aylin içinse sadece çıkar. Vicdanıyla nasıl yaşayacak bilmem, ama bizim kendimizi ve ailemizi korumamız gerektiğine inanıyorum.
Şimdi onu anmamaya çalışıyoruz, ama annem eski fotoğraflara bakıp iç çekiyor bazen. Ona hep hatırlatıyorum: “Biz varız anne, Emre, çocuklarım, hep yanındayız.” Evimizi, ailemizi koruyacağız. Aylin kendi yoluna gitsin. Belki bir gün kaybettiklerinin farkına varır, ama artık bizi ilgilendirmiyor. Önemli olan bizim birlikte oluşumuz, hiçbir para bunun yerini tutamaz.
