Şimdi nasıl yaşayacağımı bilmiyorum. Kız kardeşim hain çıktı.
Kocamla aramız armut piş ağzıma düş der gibiydi. Herkes bizi kıskanırdı – sessiz, sıcak, huzurlu bir aileydik. Kocam her zaman kibardı, hem evde hem de dışarıda. Hatta arkadaşlarım şaşırır, “Böyle şey olmaz, evde hep süt dökmüş kedi gibi sessizlik mi olur?” derlerdi. Ben de güler geçerdim. Meğerse gülenin maskarası olacakmışım.
Her şey aniden çöktü. Küçük kız kardeşim Elif’in başına bir bela gelmişti – işten kovulmuştu. Parasız pulsuz kalmış, üstüne bir de suçluluk duyuyordu. Annemiz vefat ettikten sonra ona hem abla hem anne olmuştum. Hiç düşünmeden onu yanımıza aldım, “Bir iş bulana kadar kalır, ayağa kalkarsın,” dedim. Ona bir oda ayırdık.
İlk başta her şey iyiydi. Ama çok geçmeden evde bir tuhaflık başladı. Kocam Volkan asabi, sinirli birine dönüştü. Eskiden hoşlandığı şeyler bile onu mutlu etmiyordu. İşten geldiğimde yüzüme vuran o gülümseme yok olmuştu. Küçük şeylere sinirleniyor, boş yere tartışıyor, sürekli kardeşimi şikâyet ediyordu: “Bardağı oraya koymuş, çamaşırı böyle asmış.”
Şüphelenmiştim ama stresine verip geçiyordum. Bir gün Elif’le konuşmaya karar verdim. “Ev düzenine dikkat etsen iyi olur,” dedim usulca. “Tamam abla,” dedi, başını sallayarak.
Sonra her şeyi değiştiren o an geldi.
O gün işten erken döndüm. Evde sessizlik vardı. Kimse yok sanıyordum, ama yatak odasının kapısını açınca dizlerimin bağı çözüldü. Kendi yatağımızda, bizim çarşafımızın altında onları gördüm. Kocam Volkan’ı. Ve biricik kız kardeşim Elif’i.
Savunmaya bile fırsatları olmadı. Sessizce kapıyı kapattım, mutfağa geçtim. Kalbim davul gibi atıyordu, kulaklarım uğulduyordu. Dünyam bir anda yıkılmıştı. Uğruna emek verdiğim her şey, inandığım her şey yalandan ibaretti.
Bağırmadım, sahne yapmadım. Sadece Volkan’ın eşyalarını toplayıp kapının önüne koydum. Elif’i ise hiç vakit kaybetmeden kovdum. Onun ağlamalarını, mazeretlerini dinleyecek ne halim ne de sabrım vardı. Nasıl bana bunu yapabilirdi? Hem kendi ailesini hem de benimkini yakıp yıkmak nasıl bir ihanetti?
Aylar geçti ama hâlâ cevabını bulamadığım sorular var: Bu ihanetin üstesinden nasıl geleceğim? Affedebilir miyim – hem öyle bir şey affedilir mi? Ruhum bomboş artık. Sevdiğim herkes bana ihanet etti.
Ama yaşamaya çalışıyorum. Her gün biraz daha nefes alıyorum. Derler ya, zaman her yarayı sararmış. Emin değilim. Ama inanıyorum ki bir gün tekrar güvenmeyi öğreneceğim. Yalnız bu sefer körü körüne değil…
