Kaynana, Öz Annemden Daha Yakın: Hayatımın Acı Gerçeği
Bir kadının nasıl bana gerçek bir anne olduğunu, diğerinin ise sadece kağıt üzerinde bir formaliteye dönüştüğünü anlatan bir hikaye.
Öz annemin her zaman kendi ruh hali, istekleri ve huzuru daha önemliydi. Ben ise arka planda, bir gölge gibi, olması gereken ama değersiz bir şey gibiydim. Şimdi bana kızıyor, çünkü onun her çağrısına koşmuyorum, onun deyimiyle “yabancı bir kadın”la daha yakınım diye. Ama bunu kendi yaptı.
Çocukluğumdan beri basit bir kurala göre yaşadım: Annemi rahatsız etmemek. Bu, evde sessizliği ve kavgasızlığı garantiliyordu. Kendiyle, dizileriyle, arkadaşlarıyla ve bitmeyen bir öfkeyle meşguldü. Ödev kontrolü tokatla, konuşmalar ise sinirli bir bağırışla sonlanırdı.
“Allah aşkına, evde bile huzur yok! Bırak da televizyon izleyeyim!” diye bağırırdı, ağzımı açtığım anda.
Hiçbir okul etkinliğine gelmedi. Hiçbir veli toplantısı onsuz geçmedi, hep şikayet ederdi. Beni büyükannem desteklerdi, hatta üvey babam bile bana daha fazla sıcaklık gösterirdi. Ödevlerime yardım ederdi, beni kütüphaneye kaydettirdi, hayatımla gerçekten ilgilenirdi. Onu sevdim. O gittiğinde, annemden daha çok ağladım. Annem fark bile etmedi sanki.
Ondan sonra tamamen ayrı yollarımızı çizdik. Kendi başımın çaresine bakıyordum. O da öyle. Evet, yemeğimi verdi, giydirdi. Ama nasıl olduğumu sormadı, sarılmadı, ilgilenmedi. Yoldan çıkabilirdim ama sanırım içgüdüm beni korudu.
Liseden sonra annem üniversite masraflarını karşılamayı reddetti. “İstiyorsan, kendin çalışıp kazan” dedi. Çok ve ağır işlerde çalıştım. Şikayet etmedim. Bir gün, çalıştığım şirkette Emre’yle tanıştım—gelecekteki kocam. Birbirimize aşık olduk, mütevazı bir düğün yaptık ve onun ailesinin evine taşındık.
İşte o zaman hayatım değişti.
Onun annesi, Sevim Hanım, sadece iyi bir kadın değildi. Bana gerçek bir anne oldu. Drama yok, yargı yok, serzeniş yok. Dinledi, destek oldu, istediğimde akıl verdi. Hiç karışmadı ama hep yanımdaydı.
İlk kez hissettim: işte bu, sıcaklık. İşte bu, aile. Kendim olmaktan korkmadım. Hata yapmaktan korkmadım. Savunmaya geçmek zorunda değildim. Zamanla ona “anne” demeye başladım—çok doğal geldi.
Öz annemi haftada bir arıyordum, sırf “beni unuttun” demesin diye. Ama her görüşme “nankörsün, beni terk ettin” diye bitiyordu. Telefonu her kapattığımda boğazımda bir düğümle kalıyordum.
“Kıskanıyor işte” diyordu Sevim Hanım. “Senin artık kendi ailen var. Ama annen hâlâ onun hayatını yaşamanı istiyor.”
12 yıllık evliliğimizde iki harika çocuğumuz oldu. Artık kendi evimizde yaşıyoruz, kayınvalidemler ise şehir dışına taşındı. Çocuklar onları görmeye bayılıyor. Ama öz annemi ziyaret etmek istemiyorlar. Biz de eşimle sadece bayramlarda gidiyoruz—gönülden değil, görevden.
O alınıyor. Suçluyor. Beni ihanetle itham ediyor. Ama biliyorum: gerçek anne, sadece doğuran değil, seven kişidir. Sevim Hanım benim için öyle oldu. Yanımda. Destek oluyor. Başarılarımı içtenlikle kutluyor, düşüşlerimde yanımda duruyor.
Anneme kin beslemiyorum. Hayır. Gerekeni yapıyorum: yiyecek, ilaç, faturalar… Ama ruhumu ona çoktan kapattım. Çok fazla acı. Çok fazla ilgisizlik, ki ona “terbiye” diyordu.
Belki biri beni yargılar. Ama bu benim gerçeğim. Benim hayatım. Ve kaynanam, bana öz annemden daha yakın.
