Son zamanlarda Emre, ailesinin kendisinden önemli ve ağır bir sır sakladığını hissetmeye başlamıştı. Bu düşünce, bir gölge gibi peşini bırakmıyor, yüreğini endişeyle sıkıştırıyordu. On bir yaşındaki bu çocuk, masmavi gözleri ve her zaman dağınık saçlarıyla mahalle futbolunun ve maceraların aşığıydı, ama şimdi kendi kuşkularının içinde kaybolmuş gibiydi.
Emre, ailesinin konuştuğu odaya girdiğinde annesi birden kıpkırmızı kesiliyor, babası ise beceriksizce şakalar yapmaya ya da eski hikayeler anlatmaya başlıyordu. Arkasında bir şeyler dönüyordu, ama ne? Yaşına göre oldukça hassas ve gözlemci olan Emre, cevabı bir türlü bulamıyordu. Onu büyüten babaannesi, Lale Hanım, ona dünyayı diğer çocuklardan daha derinden görmeyi öğretmişti.
Lale Hanım için önemli olan, Emre’nin üstünün başının düzgün olup olmadığı ya da okulda beş alıp almadığı değildi. Onun için önemli olan, torununa kitapları sevdirmekti. İyi edebiyatın ve aile sıcaklığının onu iyi bir insan yapacağına inanıyordu. Emre okumayı öğrendikten sonra bile ona yüksek sesle kitap okumaya devam ediyor, karakterleri ve hayat derslerini tartışıyorlardı. Babası Murat, “Bu masalların çocuğa ne faydası var?” diye homurdansa da Lale Hanım kararlıydı: Kitaplar, Emre’ye hayat yolunu bulmasında yardım edecekti.
Emre, babaannesini çok seviyor ve ona tüm sırlarını anlatıyordu. Ama şimdi, içini kemiren bu şüpheler yüzünden ona bile açılamıyordu. Hayal gücü onu karanlık senaryolara sürüklüyordu. Ya babası sadece bir fabrika mühendisi değilse? Ya gizli servis için çalışıyorsa? Belki bir casustu ve yakında yakalanacaktı. Emre, ailesinin alınıp götürüleceğini, hapishanede onları ziyaret edeceklerini hayal ediyordu. Ya annesi de buna bulaştıysa? O zaman babaannesiyle tek başına kalacak, ailesi işkence görecekti.
“Casus olamazlar ya,” diye mırıldandı Emre, Konya’nın küçük bir kasabasındaki odasında otururken. “Çok iyi insanlar. Belki zorla çalıştırılıyorlardır? Annem öyle narin, kolayca korkutulabilir…”
Bu düşünceler gözlerini dolduruyordu. Ailesinin, korkunç bir sır yüzünden acı çektiğini düşündükçe içi parçalanıyordu. Babaannesiyle okuduğu macera kitapları, ailesinin her kelimesini bir şifreymiş gibi görmesine neden oluyordu. Geceleri uyuyamıyor, en ufak sesten irkiliyor, ailesinin alınacağı anı bekliyordu. Onlara nasıl yardım edeceğini bilemediği için yüreği sızlıyordu.
Ailesi, oğullarında bir terslik olduğunu fark etmişti. Solgun, içine kapanık ve gülümsemeyi bırakmıştı. Onu doktorlara götürdüler, ama onlar sadece “ergenlik, stres, okul yükü” deyip geçiştirdiler. Daha fazla dışarı çıkmasını, futbol oynamasını, ailece vakit geçirmesini söylediler. Ama hiçbir şey işe yaramıyordu—Emre, ailesinin bir şey sakladığını hissediyor ve bu onu daha da huzursuz ediyordu.
Bu arada, Sevilay ve Murat, sürekli oğullarına gerçeği nasıl anlatacaklarını konuşuyorlardı. Taşıdıkları sır, artık dayanılmaz bir yük olmuştu. Doğru zamanı beklediler, ama daha fazla erteleyemeyeceklerini biliyorlardı. Her şey, mahalle marketinde eski bir komşularına rastlamalarıyla başlamıştı. Küçük bir kasabada dedikodu çabuk yayılırdı. Eğer Emre bu haberi başkalarından duyarsa, yüreği kırılabilirdi.
Emre onların öz çocukları değildi. Onu, daha bebekken evlat edinmişlerdi. Bu yüzden memleketlerinden taşınmış, yeni bir hayat kurmuşlardı. Gerçeği hiç açıklamayı düşünmemişlerdi, ama artık başka seçenekleri yoktu.
Bir kış hafta sonu, kahvaltı masasında bu zor konuşmayı yapmaya karar verdiler. Babaanne, sanki hissetmiş gibi, işlerinin olduğunu söyleyip evden ayrıldı. Sevilay, masa örtüsünün ucunu çekiştirerek başladı:
“Emre, seninle konuşmamız gereken bir şey var. Bu çok önemli…”
Sesi titriyordu, ama kendini topladı.
“Seni evlat edindik oğlum. Sen daha çok küçükken, bir yetimhanede seni bulduk. İlk görüşte seni sevdik.”
Emre donakaldı, gözleri iri iri açılmıştı. Neden bir hastanede değil de yetimhanede? Ne diyorlardı?
“Sen bizim evlatlık oğlumuzsun ama seni çok seviyoruz, babaannen de, halaların dayıların da… Herkes seni seviyor,” diye ekledi babası, sesini olabildiğince sert tutmaya çalışarak.
Emre bir an sustu, sonra gülmeye başladı. Anne babası şaşkınlıkla birbirlerine baktılar.
“Sadece bu muydu? Ben sizi casusların alacağını ya da daha kötüsünü düşünüyordum! Şimdi mahalledeki çocuklarla top oynayabilir miyim?”
Mutlu bir şekilde evden fırladı, ailesini şaşkınlık içinde bırakarak. Aylardır onu kemiren sır, sandığı kadar korkunç değildi, ve yüreğine bir hafiflik çökmüştü.
