Bir aşkı kaybettim ama bir aile buldum
Murat aylardır içinde taşıdığı ağır bir düşünceyle yaşıyordu – gitmek istiyordu. Bağırışlar, kırılan tabaklar, gözyaşları olmadan. Sadece kaybolmak, ekmek almaya çıkmış ve bir daha geri dönmemiş gibi.
Elif ile sekiz yıldır evliydiler. Çocukları yoktu, büyük kavgalar da, tutkulu aşklar da. Hayatları, kasabalarının ana caddesindeki asfalt gibi düzdü. Her sabah bir öncekinin aynısıydı: kahve, tost ve Elif’in ajandasındaki düzgün yazısı. Bir gün Murat, bir önceki Cuma ile şimdiki arasında ne farklıydı diye düşünürken yakaladı kendini.
Elif mükemmel bir eşti. Fazla mükemmel ve bu, zamanla boğmaya başlamıştı. Ev pırıl pırıldı, akşam yemeği hep sıcaktı, hiçbir şey söylemesine gerek kalmadan her şey hallolurdu. Bir gün çay içmeyi düşündü, tam o anda Elif buharı tüten bir fincanla içeri girdi.
“Nasıl anladın?” diye sordu, gizlemeye çalıştığı bir öfkeyle.
“Seni tanıyorum işte,” dedi sessizce. “Çünkü seni seviyorum.”
Murat başını salladı ama içinde bir şey sıkıştı. Onu kıpırdatmıyordu, öpmüyordu – sadece bir yabancıya der gibi “sağ ol” diye mırıldandı. Sevgi sessizce buharlaşıyor, yerini boşluğa bırakıyordu. Öfke yoktu, sadece kavgalardan daha korkutucu bir kayıtsızlık. Elif, her şeyi anlıyor gibiydi. Odasına daha seyrek geliyor, ona daha az dokunuyor, çoğu gece yalnız yatıyordu.
Bir gün fark etti ki Elif artık kapıda onu beklemiyordu. Sadece yatak odasına gidiyor, tek kelime etmeden, bir anlamda onu çoktan bırakmış gibi.
—
Deniz, hayatına bahar rüzgârı gibi girdi. İnşaat firmalarındaki stajyer, Elif’in tam zıttıydı: canlı, cüretkâr, gözlerinde kıvılcımlar ve hayat dolu bir kahkaha. Hareketleri, sesi, hatta masaya kalemi gelişigüzel bırakışı bile dikkat çekiyordu.
Murat onu fark etmişti ama mesafesini koruyordu. Çok genç, çok parlaktı. Ama Deniz, sanki ilgisini sezmiş gibi, peşini bırakmadı. Ya ofisinin önünde bekliyor, saçlarını düzeltiyor ya da arkasında bir kıvılcım saklı boş sohbetler açıyordu.
Artık sürekli onu düşünüyordu. Sesi kafasında çınlıyor, ofisin camlarında siluetini görür gibi oluyordu. Yıllar sonra ilk kez canlı hissetmişti. Vicdanı onu kemiriyordu ama “bir şey olmuyor” diyerek kendini avutuyordu.
Ta ki olana kadar.
Gece, boş ofis, asansör. İkisi kalmıştı. Sessizlik. Deniz birden yaklaştı ve onu öptü – hafifçe, kelimesiz.
“Merak ettim,” dedi gülümseyerek asansörden çıkarken.
Murat orada öylece kaldı, kalbi delikanlı gibi çarpıyordu. Kanı kaynıyordu.
Deniz bir daha adım atmadı ama bakışları, dokunuşları bir mıknatıs gibiydi. İnce bir oyun oynuyor, zorlamıyordu. O da bu oyuna daha çok kapılıyor, akşam yemeğinde Elif’in sesini duymaz oluyordu.
Deniz düşüncelerini doldurmuştu. Ve fark etmeden hayaller ihanete dönüşmüştü.
Şehrin kenarındaki bir motelde buldular kendilerini. Camlara yağmur vuruyor, odada onun parfümünün kokusu vardı. Her şey bir humma gibi hızlı oldu. Murat kendini özgür hissediyordu, zincirlerini kırmış gibi. Karısını aldatmış bir koca değil, hayatını geri kazanmış bir adamdı.
Deniz ayrılırken saçlarını düzeltti ve göz kırptı:
“Biz büyük insanlarız. Bağlar yok.”
Murat başını salladı ama göğsünde bir endişe belirmişti.
Eve döndüğünde üstü kapalı bir akşam yemeği bekliyordu. Elif, kanepede pike altında uyuyordu. Yanına oturdu, ona baktı. Elif gözlerini açtı. İkisi de sessizdi ama onun bakışları her şeyi anlatıyordu.
Murat açıklamak istedi – “özür dilerim”, “seninle ilgili değil”, “kendimi kaybettim” – ama kelimeler boğazında düğümlendi. Elif sormadı. Sadece duvara döndü.
Karısına değil, onu hâlâ bekleyen o kadına ihanet etmişti.
Ama ertesi gün yine Deniz’e gitti.
—
Murat, kaçınılmaz konuşmayı ertelemek için iş gezisine çıktı. Deniz, sanki doğal bir şeymiş gibi peşinden geldi. Akşamları onun odasında geçiriyor, geçmişin sınırlarını silikleştiriyorlardı.
Dördüncü gün tek başına döndü. Yağmur yağıyordu. Yoldan geçerken bir kadının bebek arabasıyla yolun ortasına çıktığını gördü. Virajdan bir araba fırladı. Murat onları itebildi. Darbe onu buldu.
—
Bir hafta komada kaldı. Teşhis bir hüküm gibiydi: omurga yaralanması, felç riski. Gözlerini açtığında Elif’i gördü. Yatağın kenarında elini tutuyordu. Gözyaşsız, kelimesiz – sadece yanındaydı.
Deniz beşinci gün geldi. Kapıda durdu, yaklaşmadı.
“Ben bunun için çok gencim,” dedi soğukça. “Bu benim kaderim değil.”
Arkasına bakmadan çıkıp gitti, sanki bir kitabın kapağını kapatmıştı.
Murat anlamıştı: Deniz onu hiç tanımamıştı. Ve tanımak da istememişti.
Elif kaldı. Doktorlarla konuştu, masayı topladı, bazen yatağın yanındaki sandalyede uyukladı. Onun eli, Murat’ın elinde, onu bu dünyaya bağlayan tek şeydi.
Taburcu oldErtesi sabah güneş doğarken, Murat pencereden dışarı bakıp hayatının en büyük dersini almış olduğunu fark etti.
