Bir günlük sayfasından…
O, salona neredeyse görünmez bir şekilde girdi. Ufak tefek, sade gri bir elbise giymiş, saçları düzgünce toplanmış bu kadın, sanki yanlışlıkla buraya gelmiş gibiydi. Etrafta bir curcuna vardı: bardak şıkırtıları, kahkahalar, garsonların bağrışmaları, fayanslara basan ağır ayak sesleri… Her şey, tek bir an bile durmayan canlı bir organizmayı andırıyordu.
Kimse onu fark etmedi. Sadece hasta olan aşçının yerine çağrılmış geçici bir yardımcıydı. İsmi yoktu, hikâyesi yoktu, önemi yoktu.
“Bıçak kullanabilir misin?” diye sordu işletmeci, ona bakmadan, emirleri sağa sola savururken. Sanki ağzından çiviler fışkırıyordu.
“Biraz,” diye cevap verdi kadın, alçak sesle, arka planda kaybolmaya çalışarak.
Mutfak tam bir kaostu: ocakların sıcağı, kaynar suyun sesleri, kavgalar, küfürler… Sanki bir facianın eşiğindeki sirk gibiydi. Siparişler gecikiyor, müşteriler şikâyet ediyor, bulaşıkçılar sıcak bardakları makineden çıkarmaya çalışırken zorlanıyordu.
“Hadi, salata! Çabuk ol! Burası tatil köyü değil!” diye bağırdı baş aşçı, sebze yığınını işaret ederek.
Kadın yaklaştı. Bıçağı eline aldı. Ve o anda hava dondu sanki.
Bıçak, malzemelerin üzerinde sanki bir şarkı çalıyormuş gibi kusursuz kayıyordu. Salatalıklar incecik dilimler, domatesler nar çiçeği gibi, biberler ise geometrik küpler halinde… Hepsi göz kararı, ölçü tartı olmadan. Mükemmel.
“Bu kim ya?” diye mırıldandı aşçı, elindeki kepçeyle donup kalarak.
Ama o çoktan devam etmişti. Eli keskindi, hareketleri kararlı, bakışları odaklanmış. Tavadaki yağ tam olması gereken sıcaklığa ulaştı, et mükemmel şekilde mühürlendi. Soslar ise kıvamlı, hafif baharatlı, uzak diyarların sırrını saklar gibiydi.
Koku mutfağa yayıldı, geçmişin fısıltısı gibi: çocukluk, bayram, aşk. Salonu sarmaladı, masalar arasında dolandı, müşterilerin nefesini kesti.
“Bu ne kokusu böyle?” diye sordu bir müşteri, yüksek sesle.
İşletmeci kasadan fırladı. Gözleri mutfağı taradı. Donup kaldı. Görünmez sandığı bu kadın, kaosu bir bale gösterisine çevirmişti. Etrafındaki aşçılar öylece durmuş, onu izliyordu.
“Sen kimsin be?” diye sordu kısık sesle, neredeyse nefesi kesilmiş bir halde.
Kadın ilk kez başını kaldırdı. Şaşkınlık yoktu bakışlarında, mazeret de. Sadece sakinlik vardı. Ve bir şey daha… İnsanı ürperten bir şey.
“Elif Yıldız. Michelin yıldızlı ‘Gökkubbe’nin şefi.”
Sessizlik. Mutfak bir anda boşalmış gibiydi. Hatta aspiratörler bile susmuştu.
Aşçılar yarım daire şeklinde dizilmişti. Müşteriler, masallardan fırlamış gibi duran o yemeği istiyordu. İşletmeci, yüzü kıpkırmızı, kekeliyordu:
“Affedersiniz… Bilmiyorduk…”
“Sorun değil,” dedi Elif, önlüğünü çıkarırken. “Bazen sadece lezzet için pişirmenin nasıl bir şey olduğunu hatırlamak iyi geliyor. Şöhret için değil.”
Çıktı gitti, ardında hayranlık ve sanki az önce sihir dolu bir boşluk bırakarak.
Sokakta nefes nefese bir garson ona yetişti.
“Şef! Durun!” diye bağırdı. “Sizi tanıdım! Siz o Elif Yıldız’sınız! Duvall’ın eleştirisinden sonra restoranınızı kapatmıştınız!”
Elif durdu. Rüzgâr saçlarını savuruyordu. Gözlerinde bir anlık acı, kalbe saplanmış bir kırık cam gibi.
“Evet,” diye fısıldadı. “O bendim.”
“Ama… burada ne işiniz var? Bu restoran… burası sıradan, kimsenin tanımadığı bir yer!”
Elif yavaşça döndü. Sesindeki sertlik çeliğe benziyordu.
“Çünkü bugün burada Lucien Duvall yemek yi”Çünkü bugün burada yemeğini yiyen kişi, benim yıllar önce kaybettiğim kardeşim.”
