Sabahın erken saatlerinde, taze ekmeğe tereyağı sürerken her şey başladı. Hafta sonunun o dingin sabahında, pencerenin ardındaki mavi gökyüzü ve odadaki taze kahve kokusuyla ev huzur doluydu. Kocası Mehmet, masada sessizce en sevdiği fincanından kahvesini yudumluyordu. Tam o sırada telefonun keskin çalışıyla sükûnet bozuldu.
“Bu saatte kim arar ki?” diye mırıldandı Ayşe, ellerini peçeteyle kurularken.
Mehmet telefonu kaldırdı.
“Alo? Evet, dinliyorum…”
Ayşe, onun yüzündeki rahat ifadenin yavaş yavaş kayboluşunu izliyordu. Teni solmuş, gözleri donuklaşmıştı. Elindeki fincan hafifçe titriyordu.
“Ne oldu?” diye fısıldadı yalnızca dudaklarını oynatarak.
Mehmet yavaşça ona döndü:
“Deniz… Araba kazası… O artık aramızda değil…”
Ekmeğin bir parçası Ayşe’nin elinden kaydı ve yere düştü—tereyağı yüzüstü.
**Yalnızlığın Doğumu**
Deniz’in dört yıl önce tek başına doğum yaptığı an gözlerinin önüne geldi. Kimsesizdi, acıyla boğuşurken sıkacak bir el bile bulamamıştı.
Kardeşi hastane koridorlarında volta atıyordu ama içeri alınmamıştı—”yasak” demişlerdi. Annesi, Deniz’i erken yaşta hamile kaldığı için affetmemiş, telefonlarına bile çıkmıyordu.
Çocuğun babası, üniversiteden bir arkadaşı, haberi aldıktan bir ay sonra ortadan kaybolmuş, memleketine dönüp bir daha görünmemişti.
O ağustos gecesi Deniz acı ve korkuyla çığlık atmıştı. Yeni doğan oğlunu kucağına verdiklerinde, mutluluktan, çaresizlikten ve gelecek korkusundan ağlıyordu.
Daha on sekiz yaşındaydı. Tamamen yalnızdı. Ve dünya dikenli tellerle çevrili gibi geliyordu.
**Her Şeyi Değiştiren Telefon**
O günden beri uzun yıllar geçmişti. Şimdi, bu sabah, o telefon ve Ayşe’nin hayatı boyunca korktuğu o cümleler:
“Deniz… O artık yok…”
Koridordan hafif ayak sesleri duyuldu—yedisindeki kızları Elif, okula hazırlanıyordu.
“Anne, kelebekli kalem kutum nerede?”
Ayşe, ellerini önlüğüne silerek otomatik bir yanıt verdi:
“Çalışma masasında, bak oraya.”
Mehmet ise hâlâ yerinden kıpırdamıyor, yüzündeki acı ifade değişmemişti.
“Birileriyle beraberdi… Gece vakti arabadaydılar… Eğleniyorlarmış…” diye boğuk bir sesle mırıldandı. “Şimdi Can tek başına. Tamamen yalnız…”
Can, Deniz’in oğlu. Yeğenleri. On dört yaşındaydı. Ve şimdi yetimdi.
**Sırt Çantalı Çocuk**
Gün sisler içinde geçti. Elif’i okula bıraktılar, “Teyzen hasta” diyerek geçiştirdiler. Cenaze töreni sessiz ve sadeydi—pek kimse gelmemişti.
Ayşe en çok Can’ın yüzünü hatırlıyordu—zayıf, solgun, gözlerinde derin halkalar vardı. Kenarda durmuş, kimseyi yanına yaklaştırmıyordu. Mehmet’i bile.
“Onu yanımıza almalıyız,” dedi Mehmet. “Artık o bizim çocuğumuz.”
Ayşe sessizce başını salladı. Ne diyebilirdi ki? Onu yetimhaneye mi bırakacaklardı?
Ertesi gün Can geldi. Sırtında çantası, elinde bir kutu. Kapının eşiğinde durdu, etrafına tetikte bakınıyordu.
“Buyur, rahatına bak,” diye gülümsemeye çalıştı Ayşe. “Senin odan. Acıktın mı?”
“Hayır,” diye tersleyerek odasına kapandı.
Kapı tok bir sesle kapandı, onu dünyadan kesen bir perde gibi.
Ve sonra… sessizlik. Soğukluk. Yabancılık.
Sadece yemek saatlerinde ortaya çıkıyordu. Göz teması kurmadan, kısa cevaplarla konuşuyordu.
Okulda sorunlar başladı—devamsızlıklar, saygısızlıklar. Öğretmenler şikâyet ediyordu.
“Can, konuşmak ister misin?” diye sordu bir gün Ayşe. “Yardım gerekirse söyle bize?”
“Bana karışmayın!” diye patladı. “Zaten umrunuzda değilim!”
Elif, kuzeninden korkmaya başlamıştı. Ona zarar vermiyordu ama fark etmiyordu da. Bazen öyle bakışlar atıyordu ki çocuk irkiliyordu.
“Benimle dalga geçiyor,” diye şikâyet etti bir gün. “Aptal ve küçük olduğumu söylüyor.”
Mehmet konuşmaya çalışıyordu ama Can duvara bakarak sessizliğe gömülüyordu.
Gerilim artıyordu. Ayşe evdeki her sesin altında bir korkuyla yaşıyordu. Mehmet asabiydi. Elif ise içine kapanmıştı.
Ve sonra yeni bir telefon geldi.
“Okuldan arıyorlar… Can kavga etmiş. Bizi çağırıyorlar.”
**Gerçeği Ortaya Çıkaran Patlama**
Müdürün odasında gerilim doruktaydı. Genç bir öğretmen, iki öfkeli anne ve köşede ağlayan Elif…
“Oğlunuz küçük çocuklara karışmış,” dedi müdür ciddi bir ifadeyle. “Biri yaralanmış.”
“Ben dokunmadım bile!” diye tersledi Can. “İttim sadece, o kadar!”
“Kes sesini!” diye bağırdı Mehmet, öfkeyle titriyordu.
Annelerden biri neredeyse çığlık atıyordu:
“Oğlumun canı yanıyor! Onun gibi çocuklar normal öğrencilerle aynı yerde olmamalı!”
Elif bir anda hıçkırmaya başladı.
“Ne oldu kızım?” diye koştu Ayşe yanına.
Kız, yüzünü elleriyle kapatarak başını sallıyordu.
Müdür kararını vermek üzereydi.
“Kaydını alacağız,” dedi Mehmet.
**Duvarları Yıkan Gerçek**
Evin içinde fırtına dolaşıyordu.
“Sen kafayı mı yedin?” diye bağırıyordu MehmetCan, gözlerindeki öfkeyi yumuşatarak, “Ben sadece Elif’i korumaya çalıştım,” diye fısıldadı.
