Sabahın erken saatlerinde, Esra Hanım taze ekmek üzerine tereyağı sürüyordu. Pazar sabahının sessizliği, pencereden gözüken masmavi gökyüzü ve odada yayılan kahve kokusuyla birlikte evi sarmıştı. Kocası Mehmet, sevdiği bardağından bir yudum kahve alırken düşüncelere dalmıştı. Tam o sırada telefon çaldı.
—Bu saatte kim arar? diye mırıldandı Esra, ellerini peçeteye silerek.
Mehmet telefonu açtı:
—Alo? Evet, dinliyorum…
Esra, yüzündeki rahat ifadenin kayboluşunu izledi. Teni solmuş, gözleri cam gibi donuklaşmıştı. Elindeki bardak titriyordu.
—Ne oldu? diye fısıldadı dudaklarını kıpırdatarak.
Mehmet yavaşça ona döndü:
—Leyla… Araba kazası… Artık yok…
Esra’nın elindeki ekmek yere düştü—tereyağı yüzüstü.
**Yalnız Doğum**
On dört yıl önceydi, Leyla tek başına doğum yapıyordu. Kimsesiz, elini tutacak bir dostu bile yoktu.
Kardeşi doğumhanenin önünde volta atıyordu ama içeri girmesine izin verilmedi—”kurallara aykırı”ydı. Annesi, erken hamileliği yüzünden onu affetmemiş ve telefonlarına bile bakmıyordu.
Çocuğun babası, üniversiteden bir sınıf arkadaşıydı. Haberi alınca bir ay içinde ortadan kaybolmuş, memleketine dönmüş ve bir daha görünmemişti.
O ağustos gecesi, Leyla acı ve korkuyla çığlık atıyordu. Yeni doğmuş bebeği göğsüne konduğunda, sevinç, çaresizlik ve gelecek korkusuyla ağlıyordu.
Daha on sekiz yaşındaydı. Tamamen yalnızdı. Ve dünya, dikenli teller kadar sert görünüyordu.
**Her Şeyi Değiştiren Telefon**
O günden bu yana on dört yıl geçmişti. Ve şimdi, bu sabah, telefon çalmıştı. Esra’nın hayatı boyunca duymaktan korktuğu o sözler:
—Leyla… Artık yok…
Koridorda hafif adımlar duyuldu—yedi yaşındaki kızları Elif, okula hazırlanıyordu.
—Anne, kelebekli kalemliğim nerede?
Esra otomatik olarak ellerini önlüğüne sildi ve normal sesiyle cevap vermeye çalıştı:
—Yazı masasında, bak oraya.
Mehmet ise hâlâ yerinden kıpırdamıyor, yüzünde donmuş bir ifadeyle oturuyordu.
—Birileriyle birlikteydi… Gece vakti eğleniyorlardı… diye boğuk bir sesle konuştu. —Ve şimdi Can tek başına. Tamamen yalnız…
Can, Leyla’nın oğluydu. Yeğenleriydi. On dört yaşındaydı. Ve şimdi bir öksüz.
**Sırt Çantalı Çocuk**
Gün bir sis bulutu içinde geçti. Elif’i okula gönderdiler, “Teyze hasta” diyerek. Cenaze töreni kısa sürdü—fazla kimse gelmedi.
Esra en çok Can’ın yüzünü hatırlıyordu—zayıf, solgun, gözlerinin altı morarmıştı. Kimseyi yaklaştırmıyor, Mehmet’e bile mesafeliydi.
—Onu yanımıza almalıyız, dedi Mehmet. Artık bizim çocuğumuz.
Esra sessizce başını salladı. Nereye gidecekti ki? Yetimhaneye mi?
Ertesi gün Can geldi. Sırtında çantası, elinde bir kutu. Onların evinin kapısında durdu, etrafı tetikte gözlerle süzerek.
—Gir içeri, rahatına bak, diye gülümsemeye çalıştı Esra. Odan hazır. Acıktın mı?
—Hayır, diye hırladı ve odasına kapandı.
Kapı sertçe kapandı, onu dünyadan soyutlarcasına.
Sonrası? Sessizlik. Soğukluk. Yabancılık.
Sadece yemek zamanları ortaya çıkıyor, gözlerini kaçırarak yiyordu. Sorulara tek kelimelik cevaplar veriyordu. Okulda sorun çıkmaya başladı. Devamsızlık, saygısızlık… Öğretmenler şikayet ediyordu.
—Can, konuşsak mı? diye denedi Esra bir gün. Yardıma ihtiyacın var mı?
—Bana karışmayın! diye patladı. Zaten umrunuzda değilim!
Elif, kuzeni Can’dan korkmaya başlamıştı. Ona kötü davranmıyordu ama fark etmiyordu da. Bazen öyle bakışlar atıyordu ki kız ürperiyordu.
—Alay ediyor, diye şikayet etti bir gün. Bana aptal ve küçük diyor.
Mehmet, Can ile konuşmaya çalıştı ama o duvara bakarak susmayı tercih etti.
Gerginlik artıyordu. Esra evdeki her gıcırtıdan ürküyor, Mehmet sinirli, Elif ise sessizdi.
Sonra yeni bir telefon:
—Okuldan arıyorlar… Can kavga etmiş. Çağırıyorlar.
**Gerçeği Açığa Çıkaran Kıvılcım**
Müdürün odasında gergin bir hava vardı. Genç öğretmen, iki öfkeli anne ve köşede ağlayan Elif.
—Çocuğunuz birinci sınıflara saldırmış, dedi müdür sertçe. Bir tanesi yaralanmış.
—Ben dokunmadım bile! diye tersledi Can. Sadece ittim, o kadar!
—Sus! diye bağırdı Mehmet, öfkesini zor kontrol ederek.
Annelerden biri çığlık atarcasına konuştu:
—Oğlumun canı yanıyor! Normal çocukların arasında yeri yok!
Elif aniden hıçkırmaya başladı.
—Ne oldu kızım? diye koştu Esra yanına.
Kız elleriyle yüzünü kapatmış, başını sallıyordu.
Müdür son kararını vermek üzereydi.
—Evraklarını alırız, dedi Mehmet.
**Duvarları Yıkan Gerçek**
Evin içinde gürültü kopmuştu:
—Aklını mı yitirdin?! diye bağırıyordu Mehmet. Seni evimize aldık, sen ise—!
—Sen benim babam değilsin! diye haykırdı Can.
Sonra patlama geldi:
—Onlar onu hep aşağılıyordu! diye bağırdı Elif. Her gün! Ama Can… Can onu korudu!
Herkes donHerkes sustu, o an anladılar ki bazen en sert kabukların altında bile koruyacak bir yürek vardır.
