Ayşe Hanım, güneşin yumuşacık ışıklarıyla uyandı. Haziran sabahı şaşırtıcı derecede sessizdi. Ne bir bebek ağlaması, ne de “Canım anneciğim, lütfen Efe’ye akşama kadar bakabilir misin?” diyen telefonlar… Tatlı tatlı gerindi, tavana baktı ve uzun zamandır ilk kez hissetti: Bugün hiçbir yere koşturması, kimseyi memnun etmeye çalışması gerekmiyordu.
Mutfakta cezvesine ince çekilmiş kahveyi koydu, ocağı yaktı. Özgürlük kokuyordu. Sandalyenin üzerinde duran not defteri gözüne ilişti – tam on yıl önce yazacağı hikâyelerin fikirlerini kaydettiği defter. Bir zamanlar yazar olmayı hayal ederdi, ama hep erteledi. Önce okulda öğretmenlik, sonra evlilik, Ece’nin doğumu, boşanma, krediler, telaşlar… Şimdi de torun.
Küçük Efe, tıpkı Ece’nin yetişkin hayatı gibi, bir anda gelmişti hayatına. Daha dün üniversiteli bir kız olan Ece, bir gün telefon açıp kekeledi:
“Anne… Hamileyim. Oğuz’la bir karar verdik, bebeği alacağız.”
Ayşe Hanım hiçbir şey söylemedi. Sandalyeye çöktü, telefonu sıkıca tuttu ve yalnızca:
“Anladım,” dedi.
O günden sonra her şey dönmeye başladı. Ece ve Oğuz okula devam ederken, torun onun omuzlarına kaldı. Bitmeyen bezler, muhallebiler, uykusuz geceler… Genç anne-baba ise hep aynı cümleyi tekrarlıyordu:
“Anne, sen torun istiyordun ya, işte fırsat!”
Ayşe Hanım direndi. Şikâyet etmedi. Ama gün geçtikçe kendi hayatının parmaklarının arasından kayıp gittiğini hissediyordu. Artık gezmeyi, kitap okumayı düşünerek değil, Efe’nin günlük programını planlayarak uyanıyordu.
Ta ki bugüne kadar… “Yetti,” dedi.
Bu arada şehrin diğer ucunda Ece, bir koşturmacanın içindeydi. Gözlerinin altı morarmış, omzunda huysuzlanan Efe, bir elinde çocuk çantası, diğerinde laptop… Oğuz pencere kenarında hoca ile sınav öncesi görüşmek için mesaj yazıyordu.
“Ece, çocuğu annene bırakacak vaktin var mı?” diye sordu, koşarak ceketini giyerken.
“Yetişirim,” diye homurdandı Ece. “Yine her şey bana kaldı. Sen de sanki babası değilmişsin gibi…”
Kapıdan çıktı. Minibüste Efe ağlama krizine girdi. Ece’nin kafasında yalnızca bir şey vardı: “Yetiş, yetiş, anne evde olsun da…”
Tanıdık kapıya vardılar. Çaldılar. İçeriden sessizlik… Sonra ayak sesleri. Kapı açıldı. Karşılarında elinde kahve, üzerinde sabahlığı, saçları dağınık bir topuz yapmış Ayşe Hanım duruyordu. Ama gözlerinde Ece’nin uzun zamandır görmediği bir şey vardı: Kararlılık.
“Merhaba anne. Yarım günlüğüne geldik. Yarın sınavlar bitecek, artık seni üzmeyeceğiz vallahi,” diye başladı Ece, işi yokuşa sürmemeye çalışarak.
Ayşe Hanım derin bir nefes aldı. Kahveden bir yudum aldı. Sonra:
“Hayır.”
“Ne?” diye afalladı Ece.
“Bugün Efe’yi almayacağım. Yarın da almayacağım. Yoruldum. Artık dayanamıyorum. En önemlisi de… sizin beni dönüştürdüğünüz kişi olmak istemiyorum: Seçme hakkı olmayan, ücretsiz bir bakıcı.”
Oğuz araya girdi:
“Ayşe Teyze, ama anlıyorsunuz ya, ikimiz de öğrenciyiz, hiç vaktimiz yok ki…”
“Benim var mı?” Ayşe Hanım’ın sesi buz kesmişti. “Ben de bir insanım. Hayallerim var. Yazmak istiyorum. Sadece… yaşamak istiyorum. Seksen yaşında değilim, daha gencim ve kendimi sizin sorumluluklarınızın altında gömülmek istemiyorum.”
“Yani böyle mi?” Ece acı bir gülümsemeyle sordu. “Demek biz sana yüksün olduk.”
“Siz benim ailemsiniz. Ama aile saygı demektir. Aile, bir akşam telefon açıp ‘Yarın yine her şeyi bırakacaksın’ diye dayatmak değildir. Aile, ‘Sen zaten evde oturuyorsun ya’ diye arkandan karar vermek değildir.”
Sessizlik çöktü. Efe susmuştu. Ece ve Oğuz ne diyeceklerini bilemiyordu. Sonunda Ece soğuk bir sesle:
“Tamam. Gidiyoruz. Ama anne, bir gün yardıma ihtiyacın olursa, bu günü hatırla.”
“Elbette,” diye başını salladı Ayşe Hanım. “Ama ben istediğimde… size dayatmayacağım.”
Gittiler. Kapıyı çarpmadan, usulca… Ayşe Hanım mutfağa döndü. Oturdu. Defterini açtı.
Eli titriyordu – korkudan değil, yıllar sonra ilk kez kendisi için bir şey yapmış olmanın heyecanından. Tekrar yazmaya başladı. Her satırda nefesinin hafiflediğini, dünyanın genişlediğini hissetti.
O gün, uzun zaman sonra ilk kez kendisine ait olduğunu hissetti. Ve bu his, her şeyden değerliydi.
