Damat Beğenmeyen Gelin
Elif gergin bir şekilde gömleğinin yakasını düzeltip etrafına baktı—İstanbul’un kalabalık sokaklarında, zamanın yıprattığı eski bir apartmanın önünde duruyordu. Elinde, gelecek kayınvalidesi için bir buket çiçek ve ev yapımı kurabiyelerle dolu bir kutu vardı. Bugün, nişanlısı Mehmet’in annesiyle tanışacağı gündü. Hayatının dönüm noktalarından biri. Ve sonradan anladığı gibi, endişelenmekte haklıymış…
Mehmet’in annesi, Ayşe Hanım, onları kapıda soğuk ama kibar bir ifadeyle karşıladı. Geniş, bakımlı, eski moda bir şıklığa sahip dairede masada çeşit çeşit mezeler, ev yapımı turşular ve taze pideler duruyordu. Belli ki hazırlık yapılmıştı. Fakat Ayşe Hanım’ın bakışlarındaki buz gibi mesafe, değerlendirici küçümseme yanılsama değildi.
“Peki Elif, ne iş yapıyorsun? Ailen nerede? Ev durumun nasıl, gelecek planların?” Sorular arka arkaya yağıyordu. Elif, sakin ve ölçülü cevaplar vermeye çalıştı.
Ama gerilim artıyordu. Sessizliğin ağır bastığı bir anda, Ayşe Hanım birden oğluna döndü:
“Mehmet, mutfağa gelir misin? Dolmaların üzerini kapatmam lazım.”
“Tabii anne.” dedi Mehmet, itaatkâr bir sesle.
Dışarı çıktılar ama Elif, mutfaktan gelen fısıltıları net bir şekilde duydu. Önce hafif, sonra giderek yükselen bir ses…
“Şaka mı yapıyorsun? Böyle iş bilmiş, dik başlı bir kız mı? Onu fırında gördüm, yerleri silerken! Senin eşin mi olacak? Bak sen ne güzel oğlumsun, işin var, itibarın var! Bu kız seni kendi tarafına çekmek istiyor! Kenar mahallelere, köye! Onun sana ihtiyacı ne? Evin var, araban var, statün var. Peki ya onun neyi var?”
Elif’in kalbi kötü haberi vurur gibi hızla çarptı. Elleri buz kesmişti. Hiçbir şey söylemeden, sessizce ceketini alıp çıktı. Ne bağırış ne ağlayış. Sadece göğsünde bir soğukluk ve içinden gelen bir “Her şey açık.”
Mehmet’le bir fırında tanışmışlardı. Kendisi ve annesi için sık sık tatlı almaya gelirdi. Bir gün tezgârda Elif vardı. Aralarında bir anda bir şey kıvılcımlandı—bir bakış, bir gülümseme, birkaç cümle…
“Anneme tarçınlı, bana haşhaşlı, bir de ekler alalım. Bu akşam seni gezmeye davet etsem, gelir misin?”
“Bugün olmaz, geç saatlere kadar mesaim var. Belki başka zaman.”
Altı ay sonra Mehmet evlenme teklif etti. Meğer annesinden kalan küçük bir unlu mamul zincirinin sahibiymiş. Annesi başlatmış, o büyütmüştü. İşin her kademesinde çalışmaktan çekinmezdi—yerleri siliyor, kasada duruyordu.
“Benim hayatım sade,” demişti Elif. “Annem, babaannem, kız kardeşim. Anneme dedemden kalan bir evimiz var. Orada yaşıyoruz.”
“Ben annemle yaşıyorum. Üç odalı bir evimiz var. Senin bizde yaşamanı istiyorum.”
“Hayır, babaannemi bırakamam. Ortak bir şeyler alabiliriz ama size taşınamam.”
“Orası köy gibi bir yer!”
“Burası modern bir banliyö. Karıştırma.”
O kötü tanışmanın ardından Elif, düğün konusunu hep geçiştirdi. Mehmet pes etmedi:
“Annem sadece endişeleniyor. Ama seni kabullendi. Araştırdı, her şeyi öğrendi. Senin babaannenle tanışmak istiyor.”
“Araştırdı mı? Kabullendi mi?! Hayır, babaannem bir kafeye gelecek. Orada tanışsınlar. Ev yorumu yok.”
Düğün yine de oldu. Mehmet, Elif’in evine taşındı. Bir yıl boyunca huzurlu, hatta mutlu yaşadılar. Sonra kayınvalide ziyaretleri başladı.
“Buranız çok güzelmiş. Keşke ben de kalabilseydim,” diyordu Ayşe Hanım, evi incelerken.
Sonra her şey altüst oldu. Mehmet işini kaybetti. Kısa süre sonra Elif korkunç gerçeği öğrendi—Mehmet, evlenmeden önce büyük bir kredi çekmişti… kız kardeşi için. Ödemeleri ona düşüyordu. Her şey gizli kalmıştı… ta ki banka, adresine ulaşana kadar.
Ayşe Hanım, bir fırtına gibi eve daldı.
“Ne halt ettin sen Elif?! Oğlum her şeyini sana verdi, şimdi borç batağında! Sen onu kendine çektin, onu soyup soğana çevirdin, şimdi de borç içinde!”
“Ne saçmalıyorsunuz? O burada bedava yaşıyor, faturaları ben ödüyorum, yediği içtiği benim. Hangi borç?!”
“O senin için çalışıyor, parası yok! Maaşı nerede?”
“Mehmet, açıkla. Bu neyin hesabı?”
“Sus Mehmet!” diye bağırdı Ayşe Hanım.
“Yeter! Mehmet, konuş. Borç ne?”
“Evlenmeden önce kredi çektim… Kız kardeşim için. Boşanmıştı, çocukları vardı… Annem yardım etmemi istedi.”
“Bunu bana ne zaman söyleyecektin?”
“Bilmiyorum…”
“Peki şimdi ne olacak?”
“Ödeyeceksiniz. Artık ailesiniz, demek ki birliktesiniz,” dedi Ayşe Hanım keskin bir sesle.
“Hayır. Aile değiliz. Bundan sonra asla. Çıkın. İkiniz de çıkın.”
“Ciddi misin?!” Mehmet şaşkınlıkla donup kaldı.
“Çok. Anahtarı bırak.”
Gitti. Kavga etmeden. Sarılmadan. Sadece bavulunu alıp çıktı. Elif, tek bir damla yaş dökmeden kapıyı kapattı. Boşanma davası açtı. Paylaşılacak bir şey yoktu.
Mehmet, yine annesi, kız kardeşi ve yeğenleriyle yaşamaya başladı. İş buldu. Krediyi ödüyor. Yaşıyor… hayatta kalmaya çalışıyor.
Peki ya Elif? Elif, fırınını büyüttü. DElif ise artık daha güçlüydü, kalbini korumanın ve kendi ayakları üzerinde durmanın değerini acı bir şekilde öğrenmişti.
