“Benim evimde kalabilirsin çünkü seni ben doğurdum!” diyen anneme cevabım netti:
O zamanlar sadece 11 yaşındaydım, annem yeniden evlenmeye karar verdi. Yeni eşi onunla yaşamamı istemeyince, beni babaanneme bıraktı. Annem bize hiç yardım etmedi, tüm ilgisi yeni eşindeydi. Biz babaannemin emekli maaşıyla geçinmeye çalıştık. Babaannem annemi hiç sevmezdi, ama iyi ki bana sahip çıktı. Şükürler olsun, babama çekmişim!
Paramız bol değildi ama idare ettik. Babaannem bana anne-baba oldu. Ona danışır, sırlarımı anlatır, ilk aşkımı bile o öğrenirdi. Ben büyürken hep yanımda oldu.
Üniversiteye başladığım yıl, babaannem vefat etti. Başka akrabam yoktu. Ev bana kaldı. Tüm işleri hallettikten sonra, yıllardır görmediğim annem çıkageldi.
“Evlerimizi değişelim,” dedi. Onların iki odalı küçük bir dairesi vardı, benimse geniş bir evim. Bana fazla geldiğini düşünüyordu. Reddedince çileden çıktı:
“Nankör kız! Seni ben doğurdum ben!”
––––––––––
Onu dinlemek istemedim:
“Beni babaannem büyüttü. Sen neredeydin o zaman? Beni bir köpek gibi attın. Evlenince unuttun. Sana borcum yok.”
O görüşmeden sonra beş yıl geçti. Evlendim, çocuğum oldu. Evimizde mutluydum. Oğlum sağlıklıydı, eşimle çalışıyorduk. Derken annem yine çıktı geldi. Hayatıma sokacak değildim. Kim çocuğunu bırakır, sonra çıkagelir? Kapıda oğlum sordu:
“Anne, bu gelen kim?”
Annem hemen atıldı:
“Ben senin annenin annesiyim! İçeri girebilir miyim? Annen izin vermiyor.”
Oğlum şaşkın: “Seni hiç görmedim. Anne, bu doğru mu? Niye anlatmadın?”
––––––––––
“Oğlum, odana git, sonra konuşuruz,” dedim ve anneme döndüm: “Ne işin var burada? Seni görmek istemiyorum. Sana güvenmiyorum.”
Oturup ağlamaya başladı. “Aldatıldım,” dedi. Yeni ev alacaktı, eski evi sattı, kocası parayı alıp kaçmış. Şimdi evsiz kalmış, aklına ben gelmişim.
“Burada kalacağım. Başka çocuğum yok. Beni sokağa atamazsın. Sen iyi bir insansın. Seni ben doğurdum!”
Bir gece misafir ettim. Sokakta kalsın istemedim. Ertesi gün, köyde yaşayan teyzeme (annemin hala kızı) haber verdim. Eşim annemi oraya bırakacaktı. Köyde iş bulsun, orada kalsın.
Giderken yine çıkıştı:
“Nasıl bu kadar acımasız olabiliyorsun? Seni ben doğurdum ben!”
Haklısın, neden acımasızım ki? Belki de… senin kızın olduğum için.
