**Eski Sevgilisi**
“Çok teşekkürler, Volkan’cığım! Sensiz ne yapardım bilmiyorum,” diye bir bildirim parladı telefon ekranında.
Kocasının telefonu tam da elindeyken titredi. Aylin göz ucuyla ekrana baktı. Gönderen kısmında “Mariş” yazıyordu, mesajın sonunda ise şirin bir kalp emoji vardı.
Aylin gözlerini fal taşı gibi açtı. Mariş? Volkan’cığım? Uzak bir akraba ya da iş arkadaşı olsa belki umursamazdı, ama bir sorun vardı: Kocasının tanıdıkları arasında böyle biri yoktu. Yoksa var mıydı? Başını sertçe kaldırdı. Önce işin aslını öğrenmeli, sonra tepki vermeliydi. Yine de yüreğine bir sancı saplandı.
“Bu Mariş de kim?” diye sordu Aylin, sesinin titrememesine özen göstererek.
Volkan, o sırada sakince kahvesini yudumluyordu, soruyu hemen anlamadı.
“Ne?”
“Mariş,” diye tekrarladı Aylin, telefonu göstererek. “Kim bu?”
Kocası ekrana baktı, gözlerinde bir anlık gerilim belirdi. Hemen başını çevirdi ve omuz silkti.
“Şey… Marina.”
Aylin donup kaldı.
“Ne Marinası?”
“Yani… Eski sevgilim. Aramızda şimdi bir şey yok.”
Aylin yavaşça telefonu masaya koydu ve kollarını göğsünde kavuşturdu.
“Eski sevgilin sana ‘Volkan’cığım’ diyor, kalp emojisiyle teşekkür ediyor, öyle mi? Ciddi misin?”
Volkan yine omuz silkti, sanki konuşulacak bir mesele değilmiş gibi.
“Evet. Biraz yardım ettim. Borç istedi, verdim.”
Aylin’i öfke bastı.
“Eski sevgiline mi para verdin?”
“Evet, ne var yani?”
“Ne var yani?” diye alaycı bir sesle tekrarladı Aylin. “Ciddi misin? Bunu normal mi buluyorsun? Ortak paramızdan alıp başka kadınlara mı aktarıyorsun?”
Sonunda gözlerine baktı.
“Aylin, şu an bardağı taşırıyorsun. Düşman değiliz, yıllardır tanıyoruz. Niye yardım etmeyeyim?”
Acı bir kahkaha attı, gülüşünde neşe yoktu.
“Evlisin Volkan. Benimle! Ama benden önceki kadına koşuyorsun.”
Sinirli bir nefes verdi, sanki bir çocukla konuşuyordu.
“Kötü ayrılmadık. Tanıdığım biri işte.”
“Ben sana yabancı mıyım?”
Volkan sustu. Aylin başını iki yana salladı.
“Ne zamandır böyle?”
“Neymiş böyle?”
“Bu tatlı tatlı konuşmalarınız.”
Yine gözlerini kaçırdı.
“Hep konuşurduk. Senden önce de. Söylemek istemedim, kafanı karıştırmayayım diye.”
Aylin’in içi buz kesildi.
“Yani iki yıldır gizliyordun?”
“Gizlemedim! Söylemeye gerek görmedim. Seni aldatmıyorum ki.”
Derin bir nefes aldı, bağırmamak için kendini zor tuttu.
“Sık mı yardım ediyorsun?”
“Bazen. Ufak şeyler işte. Dolap monte etmek, bilgisayar ayarlamak falan.”
“Yani benim kocam, başka bir kadına tamirci gibi koşturuyor, öyle mi?”
Bir anda öfkelendi.
“Abartma be! Yardım ettim işte! Ne var bunda? Sana da yardım ederim!”
Aylin ona buz gibi baktı.
“Bunda garip bir şey görmüyorsan, demek ki aile kavramımız aynı değil.”
Arkasını döndü ve mutfaktan çıktı. Onun yüzünü görmek istemiyordu.
O gün nasıl geçti, hatırlamıyordu. Öfke, kırgınlık, karmaşa… Sakin düşünmeye çalışıyordu, ama aklına sadece bir soru takılıyordu: “Nasıl fark etmedim?”
Volkan suçlu gibi durmuyordu. Artık Marina’yla konuştuğunu saklamıyor, ama bunda yanlış bir şey yokmuş gibi davranıyordu.
Sonraki iki hafta, parçalar yerine oturdu. Aylin artık neye bakacağını biliyordu. Kocası sık sık “işte kalıyordu”. Ve her seferinde Marina’nın bir sorunu çıkıyordu.
“Marina’ya uğrayacağım bu akşam,” dedi Volkan yemekte. “Çamaşır makinesi akıtıyormuş.”
Aylin çatalını bıraktı.
“Şehirde başka tamirci mi kalmadı?”
“Çok mu zor yardım etmek?”
“Sana değil, ama bana katlanmak zor.”
Başını iki yana salladı.
“Yine mi? Hep aynı şey!”
“Tabii yine! Çünkü eski sevgilin sürekli dara düAylin kapıyı çekip gitti, içinde artık hiçbir pişmanlık taşımadan, çünkü biliyordu ki bir kadın kendine saygı duymazsa, kimse duymaz.
