**Günlük, 12 Mart**
Ne kadar şanslıyım, değil mi?
“Ayşegül, lütfen beni dinle!” Kapının önünde nefes nefese duran Volkan’ın gözlerindeki paniği hâlâ unutamıyorum.
“Ne istiyorsun benden? Git, patronunla derdini hallet!” diye karşılık verdim, anlam verememiştim.
“Anlamadın… Affet olur mu? Lütfen kapıları kilitle ve polisi ara. Sana yalvarıyorum, güven bana!”
Volkan’ın ardından merakla baktım. Bir tamirci neden böyle tuhaf davranırdı?
Sonra alt kattan gürültüler yükseldi. Kırılan cam sesi, Volkan’ın çığlığı…
“Ayşegül, kaç!”
Hızlıca kapıyı kapattım. Neler olduğunu anlamasam da Volkan’ın dediğini yaptım. İki sürgüyü çevirdim, anahtarı kilide bıraktım ve titreyen ellerimle 155’i aradım.
Kapı tekrar çalındığında irkildim. Telefonumu göğsüme bastırıyor, bunun bir an önce bitmesi için dua ediyordum.
“Güzelim, içeride misin? Seni duyuyoruz. Usulünce aç kapıyı, zarar vermeyiz, söz veriyoruz.” Kapının ardındaki o buz gibi erkek sesi tüylerimi diken diken etmişti.
Nefesimi tuttum, cevap vermedim. Sesler kesildi, ama bu sefer garip bir tıkırtı başladı. Biri diğer taraftan kapıyı açmaya çalışıyordu.
“Şu aptal anahtarı kilitlemiş. Bak, hayatını zorlaştırma! Aç şu kapıyı!”
“Gidin! Polisi aradım!” diye bağırdım, ama hemen ellerimle ağzımı kapattım.
“Yanlış yaptın, güzelim,” dedi aynı soğuk ses. “Gidelim beyler. Ama döneceğiz, anladın mı?”
Ayak sesleri uzaklaştı, sonra sessizlik… Kulaklarım uğulduyor, bacaklarımın üzerinde durmakta zorlanıyordum.
Tekrar bir vuruş… Bu sefer kapının ardından tanıdık bir ses:
“Açın, polis!”
Mutfağa geçip olanları anlatırken hâlâ titriyordum. Çavuş not alıyor, diğer memur sorular soruyordu.
“Volkan kim? Onunla nasıl tanıştınız?”
“Altı ay önce yeni bir çamaşır makinesi almıştım. Geçen ay su kaçırmaya başladı. Mağazaya şikâyet ettim, servis merkezine yönlendirdiler. Volkan’ı görevlendirdiler.”
“Onunla daha önce tanışmış mıydınız?”
“Hayır, ilk kez evime geldiğinde gördüm.”
“Yani evinize hiç tanımadığınız bir adamı mı aldınız?”
“Ne diyorsunuz? Resmi bir servis elemanıydı. Rastgele birini mi çağıracaktım?”
HaklıydıSonra polisler gitti, kapıyı sıkıca kilitleyip kendimi koltuğa bıraktım, ama o gece uyuyamadım çünkü Volkan’ın neden bana yardım ettiğini asla anlayamayacağımı düşündüm.
