Açlık bizi sarmıştı, ama o, her gece ay ışığı altında, hayatımızı kurtaran bir çuval unu saklıyordu.
Benim adım Elif Demir, babam ise Ahmet Usta’ydı. Az konuşan, ama yüreği demir gibi sağlam bir adamdı. 40’ların zorlu yıllarında, savaş sonrasının yokluk günlerinde dünyaya gelmiştim. Fakirlik her evde bir gölge gibi dolanıyor, açlık kapılarımızın eşiğinde pusu kuruyordu. Çok çocuktuk, annem ise bitkin, sofraya bir lokma koyabilmek için var gücüyle çabalıyordu. Babam, tarlalarda gün doğumundan gün batımına çalışan bir rençperdi, ama çoğu zaman ya parası az olurdu ya da hiç iş bulamazdı.
Gecelerin sessizliğini hatırlıyorum, midemiz guruldarken uykuya dalmak ne zordu. Annem, gözleri dalgın, boşluğu gizlemeye çalışırdı. Babam ise gece yarısı kalkardı. Tuvalete gidiyor ya da su içiyor sanırdık. Hiç sormadık, durumun ağırlığını anlayacak yaşta değildik, onun sırrından şüphelenecek kadar da büyümemiştik.
Yıllar sonra, hayat biraz ferahlayıp soframız dolmaya başlayınca, annem gerçeği anlattı. Açlığın en amansız olduğu o günlerde, ekmeğin lüks sayıldığı zamanlarda, babam gizli bir işe girişmiş. Her gece, bitkin düşmüş halde, kilometrelerce yürüyerek terk edilmiş bir değirmene gider, ayın altında, kim bilir nasıl, küçük bir çuval un bulup getirirmiş. Onu bahçedeki gizli bir yere saklar, o “fazla” unla annem ekmek yapar ya da bize bir gün daha dayanacak gücü veren lapa pişirirmiş.
O hiçbir şey söylemedi. Ne şikâyet etti, ne tehlikeyi anlattı, ne de bitkinliğinden bahsetti. Çatlak ve güçlü elleri, onun sessiz fedakârlığının tek tanıklarıydı. Bize umuttan nutuklar çekmedi, o umudu her sabah gizlice yoğurduğu ekmekle soframıza koydu. Çaldığı bir un değildi, kendi çaresizliğini sevgiye dönüştürdüğü undu.
Babam bizi açlıktan kurtardı, büyük laflar etmeden, sadece gece gündüz demeden, sessizce tekrarladığı o saf sevgiyle. Şimdi her buğday tarlasını gördüğümde, babamın ellerini hatırlıyorum; sadece tohum değil, çocuklarının yüreğine umut da ektiğini anlıyorum.
“En büyük sevgi bazen sessizce yoğrulur ve her sabah sofrada paylaşılır.”
